Απο ένα άλλο αστυνομικό δελτίο

ΑΥΣΤΗΡΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΝΑΡΚΕΜΠΟΡΟΥ
ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ 423 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΗ ΚΑΘΕΙΡΞΗ
ΕΙΝΑΙ ΕΠΙ ΔΕΚΑΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ , ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙ ΕΚΛΑΜΨΗ ΗΠΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΦΕΣΗ.
 
"ΚΛΕΙΣΤΕ ΜΕ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΒΑΛΤΕ ΜΟΥ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ!" ΔΗΛΩΝΕΙ ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗ ΜΑΣ. "ΕΔΩ ΚΛΕΙΣΑΤΕ ΤΗΝ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ ΚΑΙ ΛΥΣΑΤΕ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΤΟ ΝΑΡΚΟΛΗΠΤΙΚΟ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΟΙΟΣ ΠΟΥΛΑΕΙ ΚΙ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΦΟΥΚΑ, ΚΙ ΟΧΙ ΠΩΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΤΑΙ"
"ΘΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΕΣ ΝΟΟΤΡΟΠΪΕΣ" ΔΗΛΩΝΕΙ Ο ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ "ΑΛΛΑ ΜΕ  ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ".

Από το αστυνομικό δελτίο

ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΕΡΑΣΤΗ ΤΗΣ 22ΧΡΟΝΗ ΜΟΝΤΕΛΑ
ΜΕ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΚΟΚΚΑΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΣΑΚΙΖΕΙ  ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΗΣΕ!
_________________________________________

ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΜΕΓΑ ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΑΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΑΓΩΓΗ 4 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ
ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΟΙΗΣΗ ΘΕΟΥ

Αντιλήψεις μιάς γρηάς ελαφίνας

Οσο γλυστρά το λιπος από πάνω μου
και υγιώς συμπεριφέρομαι στους γείτονες
πείθομαι πως το γενικό ρεκτιφιέ
που επιβαλει η βραδύτητα της νέας μου ηλικίας
με μετατρέπει σε ουράνιο βλήτο.

Το λάθος νοστάλγησα, το λάθος.
Να βασανίζομαι πάνω σε μιά λέξη
μέρες και μήνες και πάλι να γαμιέται
το ποίημα,να προσφωνώ τον πρέσβυ
Αλίκη και την Αλίκη πρεσαδόρο

άσε τα ενδυματολογικά, το τάισμά της
υπό  τονθορισμό γουτσουγούτσου
την κατάποση ουίσκυ από γοβάκι
και τα υπόλοιπα λαθερά, λαθραία και
λαχταρισμένα σε πεζοδρόμια
που δεν ήθελαν ποτέ τους αλλαγή.

Δεν καταλαβαίνω πως νοιώθουν
οι συνάδελφοι, έτσι καθώς το λάθος
βλέπω να συγκολλείται σε άλλες
εποχές, από τις οποίες λείπω.

Η πιό μεγάλη ανακάλυψη στον πλανήτη

Επτασφράγιστο μυστικό επί αμέτρητους αιώνες. Ο κατάδεσμος του Χορτιάτη. Περπατώντας τον βρήκα, σε νάρθηκα από μολύβι, έναν πάφιλο χάλκινο,τυλιγμένον ρολο. Μου πήρε τέσσερα χρόνια να τον διαβάσω.Ηταν μιά προφητεία. Αυτή όμως δεν παρέμεινε προφητεία. Βγήκε τελείως αληθινή.Οπως και η κατάρα που περιείχε. Ολα αληθή και επιβεβαιωμένα.Τελείως λέμε.Και ήρθε η ώρα να τον μεταφέρω στον κόσμον όλο. Να μαθει, να φωτιστεί, από το θείο παρελθόν.Μου πήρε δυό χρόνια να το μεταφράσω σε καταληπτά ελληνικά,επειδή ήτον σε ιδίωμα:

Μεμένταγάλι. Μαστ ο χαγάν ο ρήξ ο άνακς
Πιλιπασμίντα ντάι, ουντ ντάι περπέτουε
σιη πλας τρί Ολυμπιάδας. Τότενες ούλοι
ιδωσι κυπελλω αιδιω διπλού μύακος οροφόν
εκατομπέδου γύρα,πρεμιέρ. Ειτις ου χάπσι
σολομόν να τον θαπσι.

Η στιγμή θα αργήσει.Πρέπει να αποθάνει ο βασιλεύς
Φίλιππος ο Αμύντου,και να παραμείνει πεθαμένος
επί διακόσιες δεκαοχτώ Ολυμπιάδες και τρία παραπανω
χρόνια. Τότε ο κόσμος θα δεί υπερύψηλον ημισφαίριον
διαμέτρου ποδών εκατό,πρώτη φορά στον κόσμο.
Κι όποιος δεν θα το πιστέψει, να τον νικήσει ένας Σολομών.

Πρόκειται λοιπόν γιά γεγονός του έτους 537 μΧ, όταν εγκαινιάστηκε ο ναός της Αγίας Σοφίας εν τη Πόλει, του οποίου ο τρούλος έχει τις ως άνω διαστάσεις ,και ένας άπιστος ουδέποτε θα πίστευε ποιόν νενίκησε ο Ιουστινιανός.Πρέπει να γράφτηκε πρίν το 336 πχ, όπόταν και μαχαιρώθηκε ο Φίλιππος.Ιντα θελετε άλλο δα; όλα τα έχει το μήνυμα. Και προφητεία, και κατάρα, και κατάδεσμος είναι, και διασχίζει τον ελληνισμόν οπότε διά του μακεδονισμού καταλήγει εις τον χριστιανισμόν. Αυτές είναι προφητείες, παλιοκουμμούνια.Προσκυνάτε ρε  μη σας βάλω να προσκυνάτε ρε τον προσκυνάτε ρε. Που έχει και λέγειν, ο λελέ.

Η ακατάδεχτη σφαίρα

Μου έστειλαν έναν ταλαντούχο πιτσιρικά να τον βοηθήσω σε ένα γραπτό αίτημα στον χώρο του, χώρο κλειστό και σφραγισμένο, αλλα ο μικρός με ένα μέγα βραβείο βρισκόταν στον προθάλαμο μιάς μεγάλης καριέρας.

Κουβεντιάσαμε καμπόσο και ήμουν συγκινημένος με την έντιμη φτώχεια και την λεπτότητά του.

Εντούτοις όταν ήρθε η στιγμή να μιλησει κι αυτός πρακτικα, πίσω από τον ουρανίσκο του φάνηκε μιά γαλάζια μεταλλική λάμψη,μέρος μιάς ακατανόητης εσωτερικής, ακατάδεχτης σφαίρας, που με πάγωσε.Η φωνή του έχασε την δρομαία και δρομάδα εφηβική τυχαιότητα και ήταν ένας τύπος της ραμπότας, ένα μηχανικό θαύμα, απάνθρωπο ,που φύλαγε το τάλαντό του με μιάν εξωγήινη, αλλα εξωγήινη της πλάκας, δορά.

Πέρασαν αρκετές μέρες και τον σκεφτόμουνα. Τελικά, εκτός από κάτι πτωματικές υποστάσεις μέσα μου, δεν διέθετα άλλην φιλανθρωπία.

Ημουν απέναντι σε ένα τέρας καλλιτεχνικό. Σε ένα όν εκπληκτικών αντοχών, που έμοιαζε με αδοκίμαστον έφηβο. Εναν σούπερμαν με συνηθισμένη μανούλα που την είχε γιά να τον ταϊζει και κατά τα άλλα έμοιαζε με τον μικρόν Ελληνα ηρωα που μνημονεύει σε ένα διήγημά του,μάλλον εντυπωσιασμένος, ο Τόμας Μαν.

Υποστήριζε το έργο του με την ίδια την ζωή του. Με μόνη διαφορά πως δεν είχε ζωή. Ηταν οργανωμένα στυπτικός και λογικός,αλλα την ώρα της πρόβας, διέθετε ίσαμε σαραντατρία πρόσθετα μάτια γιά να καλύψει τις λάθος επιλογές του και να διορθώσει ακόμη και τα ρεύματα του αέρα στο δωμάτιο.

Παρηγορήθηκα σκεπτόμενος πως γι΄αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσω "έργο", όπως τουλάχιστον το νοιώθουνε αυτές οι ταλεντάρες. Δηλαδή ποτέ δεν θα επαναστατήσω ενάντια στην μοίρα μου. Θα παραμείνω πιστός υπενοικιαστής των δεξιοτήτων μου σε διάφορα αφεντικά ,υπαρκτά ή εφευρημένα.Και θα χτίζω ένα υβρίδιο ζωής.Μόνον ζωής, δηλαδή μιά περαστική φούσκα.

Ολα τα άλλα, τα διαθέτει η μεταλλιζέ γαλάζια σφαίρα.

Στοιχεία από ένα ανυπόφορο διήγημα

μπαίνω με διάθεση να τον πειράξω και το γραφείο κάπνιζε από τρόμο άστα μου λέει με σουτέρνουν τα έχασα γιατι του λεω αφού καλύψαμε την περίπτωση καλα καλάθια και πανέρια απαντά δεν ήταν το κυκλοφοριακό που με έκαψε ήταν η Θάλεια ποιά Θάλεια δεν καταλάβαινα αυτήν την γαμούσες φοιτητής ναι αλλα τώρα είναι στις Βρυξέλλες μαλάκα μου λέει και την έχουν στα όπα όπα κάπου έχει αποσπαστεί και ξέρει όλη τη διαδικασία της απένταξης χέσε με αφεντικό αστειεύτηκα εσύ τι σχέση έχεις μη γίνεσαι τωρα του αδερφάτου με κόβει και τα μάτια  του γεμίζουν δάκρυα με έκοβε με έκοβε με γέμιζε λεπτές χαρακιές που λέγαμε κάπως στα Καϊλάρια δεν ζούσαμε στα Καιλάρια μαλάκα και τι ρόλο παίζει που σε έκοβε τα ξέρασε στον σύμβουλο και πήγε και τα είπε στον μεγάλο και με θεώρησαν επικίνδυνο και χαμούραμπη και φεύγω αδύνατον δεν φεύγεις επιμένω έχεις προοπτικες θα τους γαμήσουμε μη ξανάρθεις εδω μου λέει μαλακά ο ήλιος είναι τώρα γιά μένα θα πλακωθώ στα μοχίτος και θα πάρω την Τασία αφού δεν την ήθελες τότε που σε γούσταρε ρε πίπα ,του λέω λάθος κατάλαβες, τοτε ήταν μέσα στο δωμάτιό της ο Γιάννης και

A καπέλα

Τέτοια εποχή του χρόνου, είχα εξετάσεις Τρίτη Γυμνασίου και τριγυρνούσα κάθε μέρα στην βόλτα. 1963, και οι εφημερίδες είχαν μόνον Λαμπράκη. Δειλά άρχιζε μιά υπόθεση της Μπέτυς Αμπατιέλου που φόβιζε τον Καραμανλή.Ηταν η εποχή που η ζεστη στα Γιαννιτσά οδηγούσε σε μικρούς ανεμοστρόβιλους. Οσο κι άν γυάλιζες παπούτσια σε δέκα λεπτά ήσουν μέλος του Αφρικα Κορπς και του Βάστα Ρόμελ των μαυραγοριτών- τέτοια ήταν η σκόνη.Είχα κατεβεί Σαλονίκη πρίν μιά εβδομάδα και πήρα Αυγή από τον πάγκο του Βαρδάρη, διαγωνίως μπροστά από το ΚΤΕΛ Γιαννιτσών , Οδυσσέως 2.Μου την έδωσε κατά τα ειωθότα , διπλωμένη.
Μπροστά από το σπίτι μας περνούσαν καθημερινώς αγελάδες.Και δεν ήταν σε αγροτικό καρτιέ.Μιά μέρα πέρασε από εκεί μιά πανέμορφη κοπέλα. Μετά τις πρωινές αγελάδες. Και φορούσε ένα παράξενο, ολοκαίνουργιο καπέλο.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πως ήταν, αλλα επρόκειτο γιά ένα παράταιρο και υπερβολικό εξάρτημα. Την κοπέλα την ήξερα και ήταν του στύλ της Γκρέης Κέλλι, μιά ψυχρόαιμη άψογης γραμμής απόμακρη, με λεπτά χαρακτηριστικά. Ολοι την θεωρούσαν πολύ όμορφη. Θυμόμουνα και το όνομά της πρίν μερικά χρόνια. Πάντως είχε παρόνομα που έληγε σε -ουδη, όπως Ντιούδη, Μπαντιμαρούδη, Βουλγαρούδη, Κουτούδη, Ζουμπουρτικούδη και έτσι, ασφαλής απόδειξη ότι κατοικούσε στον συνοικισμό των Λιάγκραβων, περί το πρώτο δημοτικό σχολείο, που ήταν από την πρώτη προσφυγιά των Ρωμυλιωτών, που τους έλεγαν και Βουλγαροπρόσφυγες.Πολλοί από αυτούς ήταν ξανθομπούμπουρες, ενίοτε με περκνάδες, όπως οι κοκκινομάλληδες.
Μόνο που η κοπέλα έκανε βόλτα από το πρωί της Κυριακής, επειδή ήθελε να δείξει το νέο της καπέλο σε ολόκληρη την πόλη. Οχι στην βόλτα ή στην πλατεία Μάγκου. Οχι στον Χαζνέ και στο Ταλαμπάς. Οχι στην Μπουτσάβα και στο Μπουρουκλέν. Παντού

Η διαδικασία ήταν τυπική. Περπατούσε καμαρωτή, κρατώντας και κινώντας το μπορ του καπέλου πάνω κάτω, όπως τα μανεκέν των επικαίρων και ακούγονταν από το διάβα της γυναικείες φωνές καλέ μεγειά! τι ωραίο καπέλο είναι αυτό; και αυτή έλεγε ότι είναι από μία ξένη χώρα, θα σας γελάσω από ποιά, πάντως όχι από την Λευκορωσία.

Μετά , ξεκίνησε και η δική μου Κυριακή, βόλτα στο πάρκο, έλεγχος στο μηχανάκι που νοίκιασε ο Στέφανος με μηχανή Σάκς, σκελετό Μαμούθ, τσιγαράκι στο απόσκιο, 1963 και σε έναν μήνα θα έβγαιναν τα αμερικανικα πακέτα με ελληνικούς τίτλους ολντ νέιβι και έτσι.Πέρασα την Κυριακή στην βόλτα κυνηγώντας κάποια που την έλεγαν Μαρία, δηλαδή να την δώ, να την αντικρύσω και να ξεραθώ στην όψη της, ωσάν να ήμην ο Περσεύς και αυτή η Μέδουσα. Ολόκληρη την Κυριακή την έψαχνα και στο τέλος, αργά το απόγευμα την είδα, μπροστά στην μετέπειτα καφετερία του Κουτούδη, με κάτι φίλες της. Στήθηκα εκεί, βέβαιος ότι θα ξαναπερνούσε. Οντως πέρασε και την ξανακοίταξα το απόβραδο. Μετά η παρέα κατέβηκε στην Σέρβικη Γέφυρα, στον δρόμο γιά το Τσέκρι, ίσαμε ένα εκκλησάκι στην άσφαλτο, 1200 βήματα από το μαύρο αγαλμα.

Τελειώνοντας η μέρα αυτή, αρχές του Ιουνίου,Κυριακή, μέσα στο σκοτάδι, στον Φόρο, σε ένα στενό της αγίας Παρασκευής, ανάμεσα νεκροταφείο και γήπεδο, την ξαναείδα την Λιάγκραβη κοπέλα ,με το καπέλο. Επέστρεφε στο σπίτι της, προφανώς στον Συνοικισμό.Μόνο που δεν ήταν λεπτεπίλεπτη, και φίνα και Κριστιάν Ντιόρ. Ηταν σκονισμένη ώς τα βυζιά, με το καπέλο άχρηστο μέσα στο σκοτάδι, να το κρατάει στο χέρι, ψόφια από την κούραση. Πρέπει να έκανε πολλούς γύρους στα Γιαννιτσά, διότι είχε πάνω τηςπερπατητά χιλιόμετρα δώδεκα τουλαχιστον ωρών.Οπότε ξαναμπήκε στη υπαλληλία των φυλών και της φάρας, των γλωσσικών ιδιολέκτων και των Ούδηδων, σε αντίθεση με εμάς τους Ιδηδες και τους φίλους μας τους Ογλούδες, σε αντίθεση με τους αλλουνούς με τα δισύλλαβα επώνυμα που δεν έλεγαν καλά το θήτα και μιλούσαν σα να ρωτούσαν.

Πάντως το καπέλο πρέπει να είχε επιτυχία, διότι στο τέλος του καλοκαιριού και αφού λουστήκαμαν κυβέρνηση Πιπινέλη και η Αμπατιέλου εκυνήγα την Φρειδερίκη στα Λονδίνα,την είδα έξω από το ΚΤΕΛ με έναν ομορφονιό τουλάχιστον 1,80 (το 1963, να είσαι 180 εκατοστά εν Γιαννιτσοίς ήτο ως εάν να χάριζες μιά καγιέν σε κάθε γκόμινα που σου εκάθησε). Καθόντουσαν χώρια στο λεωφορείο, αλλα ήξερα πως πήγαιναν ραντεβού στη Σαλονίκη, να φάνε πάστα Σεράνο και να ματσαλευτούν στα πρόθυρα του Σέιχ Σου κι έπειτα αυτός να βγάλει το μαντίλι του να απομακρύνει από τα σώματά τους την παράνομη εκτόξευση.

Fashion On Board

Eλεγείο γιά έναν Δαβίδ

O

O έξοχος David Mercer, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος, δημιουργός του Προβιντάνς του Αλαίν Ρεναί, την μόνη, νομίζω, αγγλόφωνη ταινία του (1977), σεναρίστας του "Μόργκαν" με τον Γουόρνερ,συνεργάτης του Λόουζι σε δύο ημιτελή εγχειρήματα, και συγγραφέας του Ride a cock horse με τον Πήτερ Ο΄Τουλ, την Σάιαν Φίλιπς και την Γουέντι Κραίγκ( στην φωτό) στο Λονδίνο του 1965. Είδα το έργο και νόμιζα πως είδα τον Πάπα.Καλύτερα, τον Σαμ δη Σάμ εν δε Φάραονς.Ο άνθρωπος είχε ένα κόλλημα με την τρέλα, πέθανε νέος, το 1980, στα 52 του, έπινε πολύ.Ηταν και τσάκαλος στα πρώτα σίριαλ εποχής φρη σίνεμα.Ride a cock horse;

Ride a cock-horse to Banbury Cross,
To see a fine lady upon a white horse;
Rings on her fingers and bells on her toes,
And she shall have music wherever she goes

Νανούρισμα του 18ου αιώνα, ανεφέρεται (έλεγαν) στην Γκοντίβα ή στην Ελισάβετ,αλλά υπάρχει ένα άγαλμά του στο Banbury Cross, στις τριόδους της Μπαμπούρας.

Καβάλα σ΄αλλήθωρο άτι στις τριόδους της Μπαμπούρας,

να χαζέψω μιά κυρά τιτίζα σε μπουζάτο άλογο

ζήλιες στα δαχτυλάκια και κουδουνάκια στα νυχοποδαράκια

θα κελαηδιέται και θ΄αντηχεί, όπου κι άν βρισκεται

To Banbury είχε οδόσημα, landmarks, crosses, αλλα του χάλασαν.Απόμεινε ένα, μεταγενέστερο, του 1859.Είναι στην Οξωνιανή χώρα, πάς με τον Μ40 και εκεί εδρεύει η Εταιρεία Κράφτ.

Ποιηματάκι που εάν δεν προσέξεις, σε οδηγεί στην εξεταστική της Βουλής ή στο τρελάδικο, δίπλα στο δώμα του Βιζυηνού. Πλησιέστερα στην ποίησιν ,δεν γίνεται.

Σε παλιάν οτομοτρίς
ταξιδεύαμε οι  τρείς-
Ζουζού, Πάνος,Πετεφρής

Εκείνη φορούσε ταγεράκι
ο άλλος τα γνωστά του ράκη
ο παράλλος βρακί από μπαμπάκι

Δεν έλεγαν πολλά
εκτός τα γνωστά τραλαλά
μόνο τη λέξη "παλαλά"

Ηταν ίδιοι άρα ένας
ήταν όλοι και κανένας-
πέθανε κι ο Αβικέννας