εξαλείφοντας την πικρία....

Ο Χρόνος εκδικείται
εξαλείφοντας την πικρία....

Δράττομαι της ευκαιρίας να υπογραμμίσω τα λόγια αυτά του Μπερεκέτη, κατά κόσμον Γεωργίου Χατζημιχελάκη, του και συνθέτου.

Ηταν στα χίλια ενιακόσια ενενήντα κάτι που πλησίασα μουσικούς της δικής μου παράδοσης χωρίς να γνωρίζω πόσο αυτό θα μ’ επηρέαζε στη δική μου πορεία. Βέβαια όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήσαν ή είχαν διαλέξει να γίνουν μουσικοί. Εμένα η δική μου κατεύθυνση ήταν άλλη. Αλλά οφείλω να ομολογήσω εκ των υστέρων πως δίχως αυτά τα πρόσωπα δεν θα μπορούσε η αναζητήσή μου να πάρει σχήμα και κατεύθυνση. Δίχως την δική τους προσφορά δεν θα πέρναγα ποτέ στην Λατρεία. Στα περί Θεού προλεγόμενα δηλαδή.

Τα πρόσωπα… τα πρόσωπα είναι ότι πιο σημαντικό. Η γνωριμία μαζί τους και οι επιρροές τους. Πως τρόπον τινά θα χωνέψεις τους Στρετίστας του Πετεφρή και τις γιορτές τους και θα τους αποδώσεις αργότερα εν ετέρα μορφή στην δική σου καθημερινή ζωή.

Ο Γιάννης ο Αρβανίτης, ο Στέλιος ο Κατσιάνης, ο Βασίλης ο Μπαραμπούτης,
Ο Φάνης ο Σουλακέλλης και τόσοι άλλοι ακόμα. Ο Κάρολος ο Κουκλάκης, η γυναίκα του η Ειρήνη, και εγώ κάναμε κανονάρχημα –ακόμα το θυμάμαι- στο «τον νυμφώνα σου βλέπω» και συνεκινείτο το εκκλησίασμα. Ηταν η παρέα που εφιλοξενείτο σε δύο ψαλτήρια από τον Παναγιώτη -τον και «βλάχο» επονομαζόμενο- Παπά. Ησαν από τους καλύτερους στην Ελλάδα κι εγώ ήμουν τόσο άσχετος που νόμιζα πως όλοι ήσαν σαν κι αυτούς. Μικρός και αθώος!

Κάνω το λοιπόν κι εγώ δώρο την καταγραφή ενός εκ των καλάντων, τα οποία τραγουδάει ο Γιάννης ο Αρβανίτης στην εκτέλεση που μας χάρισε ο Μπερεκέτης. Την μεταγραφή έχει κάνει ο Διδάσκαλος Παναγιώτης Παπάς. Και λέγω Διδάσκαλος, για δύο –μη μουσικούς- λόγους.

Πρώτον, γιατί σαν είδε πως μ’ άρεσε το ψαλτήρι… με είπε: «Συ καμάριμ πρέπει να έλθεις στον σύλλογο του Κύρ Σίμωνα», και δεν σταμάτησε να μ’ ενοχλεί μέχρι που πήγα και γράφτηκα. Τα υπόλοιπα είναι μια άλλη ιστορία.

Βήτον, και σημαντικώτερον. Μου ζήτησε κάποτε να του φορμάρω το κομπιούτερ κι εγώ ο βλάξ δεν πήρα μπακ απ. Πατώντας το ντηλίτ, του έσβησα δύο χρόνων δουλειά στο συγκεκριμένο έργο (δύο τόμοι) του οποίου το κομμάτι, παρουσιάζεται εδώ. Σαν το κατάλαβε δεν μου είπε κουβέντα. Με ξεπροβόδισε μάλιστα, δινοντάς μου δυο προσφοροκάρβελα απ’ αυτά που ζύμωνε τα Σάββατα.Υπερέβαλλε τον Χρόνο πρίν κάν προλάβουμε να πικραθούμε.

Με αγάπη το 2011, και όσο μπορούμε λιγότερη πικρία।

Γυναίκες που μ' αρέσουν

Αλλά δεν τις παντρεύομαι κιόλας.

Λίγες σκέψεις με αφορμή τις ερωτήσεις του Αθήναιου.

Αν η Τέρη θυμώσει δεν σου σπάει ένα πιάτο στο κεφάλι. Σου πετάει ένα πιάτο Ζιτζιάν και σου κόβει το κεφάλι.

Φυσικά γυναίκα που να παίζει με τέτοιο τρόπο χαρντ μπόπ δεν ματάχω ξαναδεί. Είναι απίστεφτο το ντράϊβ που έχει… Αν είναι έτσι και στ’ άλλα…της, περιπάτει.

Το κομμάτι που παίζει εδώ είναι σύνθεση του ντράμμερ Ρόϊ Χέηζ. Το άκουγα πιτσιρικάς με τις ώρες από το τρίο: Τσίκ Κορήα (πιάνο), Μιροσλάβ Βίτους (κοντραμπάσσο) και τον Ρόϊ στα τύμπανα. Εδώ πιάνο παίζει ο Ντανίλο Πέρεζ, με τον οποίο είχαμε περάσει ένα καταπληκτικό βράδυ στην ταβέρνα Σώκρατες, όταν είχε έρθει σαν πιανίστας του Ντίζη Γκιλέσπη. Του άρεσε πολύ μια κοπέλλα της παρέας χωρίς να ξέρει ότι μου άρεζε κι εμένα η κοπέλλα. Της άρεζα κι εγώ. Γελάσαμε πολύ –όλοι μας- όταν το κατάλαβε. Εχει παχύνει όπως τον κόβω. Μάλλον παντρέφτηκε ή τρώει τζάνκ φούντ. Εγώ τρώγω παγωτό καϊμάκι απ' τον Κοσμίδη, στη Δραπετσώνα.

Ti lascio una canzone

Κουκουζέλη, ti lascio una canzone (σου αφήνω ένα τραγούδι) με νόημα μυστικό περνώντας απ’ το βουστάσι. Ο καιρός γάρ εγγύς, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον πως ετοιμάζομαι να συναντήσω τον αδυνατισμένο (πλέον του προτέρου εύμορφον) φίλο, γυρο-λόγο του έλληνος λόγου, και ψευδοπροφήτην κυρ-Πάνο Πετεφρή (1948-2016). Με υπεσχέθη πως θα αληθεύσωμεν ή θα αλητεύσωμεν -δεν ενθυμούμαι καλώς, αν και, φυσικά προτιμώ το δεύτερο-περί της αρχιτεκτονικής των ναών και της σχέσης τους με την πολιτική, δηλαδή περί ανέμων και υδάτων.

Ακολουθεί χοιροβόσκειος ερμηνεία της Πετεφρείου ευαγγελικής υποσχέσεως.

Όταν ο Κύρος ο Μέγας -πρώτος ιδεολογικός αντίπαλος των Ελλήνων- δέχθηκε ένα απειλητικό Σπαρτιάτη κήρυκα, θέλησε να μάθει ποια είναι η Σπάρτη και πόσους άντρες μπορούσε να παρατάξει στο πεδίο της μάχης. Κάποιος συμβουλός του τον πληροφόρησε. Τότε ο Κύρος απάντησε με λογάκια που ξεκαθάριζαν μια για πάντα το γιατί η ασιατική ισχύς δεν μπορούσε να δεχθεί την «Ελληνικότητα»:

«Δεν με φόβισαν ποτέ οι άντρες που έχουν ένα ιδιαίτερο χώρο συνάντησης στο κέντρο της πόλης τους, όπου ορκίζονται το ένα και τ’ άλλο και εξαπατώνται μεταξύ τους».

Be lonely, τραγουδά ο Σιτσιλιάνος Mario Biondi. O οποίος, έχει κάτι από Θάς βεβαίως βεβαίως.

Πασατέμπος

Tα γουρούνια να σταματήσουν να συναγελάζονται με τα γουρούνια.Τον μη χοίρον Βέλτσιστον.

Μαργαριτάρια από Χοίρους.

To σουηδικό ανσάμπλ Flaskkvartetten ( Κουαρτέττο των Χοίρων) έχει ηχογραφήσει τον δίσκο με τον γενικό τίτλο Parlor Fran Svin(Μαργαριτάρια από Χοίρους).Το κομμάτι του δίσκου «Βρεγμένη γυναίκα ή Γυναίκα στην βροχή;» έχει χορογραφήσει,ο επίσης σουηδός, Μάτς Εκ.

In a world of fugitives
The person taking the opposite direction
Will appear to run away*.


T.S.Elliot
*The Family Reunion, Part II, SceneII.

Iδεοληψίες.

Μια δουλειά, άμα θέλεις να την κάνεις, και με μανιβέλα την κάνεις. Τα άλλα είναι για να λες ότι άμα δεν τα 'χεις, δεν μπορείς να κάνεις δουλειά.

H ηλιοσκαμαγγισμένη Ήπειρος

[…]Όπως όταν τύχει να περάσει κάποτε μπροστά μας μια πολύ ωραία γυναίκα, ξέχωρα όμως ωραία, σκαλοπάτια ωραία πάνω απ’ τις άλλες, μοναδικιά, ηλιοσκάμαγγη ή ηλιοσκαμμαγγισμένη (όπως θα την έλεγαν, με μια σπαθάτη λέξη, στην Ήπειρο) και μπορεί, από παλιά διαβάσματα, να νεκραναστηθεί μέσα μας ενδεχόμενα το σαστισμένο ρώτημα του χορού, στο δραματικό ποίημα του Μίλτωνα Samson Agonistes, μπροστά στο πέρασμα της Δαλιδάς

But who is this, what thing of sea or land;[…]

Ζ.Λορεντζάτος, «στου τιμονιού τ’ αυλάκι», σελ.146.

Το ξελόγιασμα.

Θεογέφυρο.

Η Ευδοξία του Κατσούλη στέλνει χαιρετίσματα στην μακαρίτισσα την Τσιβή ( Παρασκευή). «Με τα πρόβατα γεννηθήκαμε, με τα πρόβατα θα πεθάνουμε».
Στο βάθος η Μονή των Αγίων Πατέρων.

Ο Κύριος από κεί μας βλέπει.

Ένας φίλος που παριστάνει την χαλκομανία, αιώνες τώρα. Ο Ευφρόσυνος ο μάγειρος!

Το παραπόρτι του Παραδείσου.

Η ωραία Ζίτσα. Του Δημήτρη του Μέγα.

Με τα κρασιά θυμάμαι πάντα τον Μπερεκέτη. Και πίνω χαμογελώντας, λίγη Κυρά-Φροσύνη .

Η θέα απ' το πασαλίκι της Κόνιτσας.

Μικρό εκκλησάκι στο φαράγγι.

Μικρό Πάπιγκο. Είναι ωραία τα μικρά!

Σραόσα τσέντο περ τσέντο…Ο μπατζανάκης μου χαμογέλασε από μακριά!

Στη Μολυβδοσκέπαστο φθάσαμε την ώρα που σήμαινε το τάλαντο για τον εσπερινό. Στην άλλη μεριά του ποταμού αρχίζει η Αλβανία. Σαν νήπια που παίζουν ζητήσαμε ν’ ανέβουμε στο ψαλτήρι. Ανάμεσα σ’ όλα τ’ άλλα παιδικά κατορθώματα κανοναρχίσαμε το δοξαστικό του εσπερινού… των Αγίων Νηπίων.

Στην λίμνη…

…θυμήθηκα τους μπζαράδες. Τον Πετεφρή, και τον Γιαννο-γούφα… που γιορτάζει.

Την επαύριον Φωνή Κυρίου επι των υδάτων βόα λέγουσα… «ώρα να κοιμηθούμε»…μονολόησα, έχων κατά νούν τας μελλούσας γενέσθαι συζητήσεις μετά του Κουκουζέλους του Αρτεμίου. Προς τούτο, δαμιζάνα πεντόκιλη με τσίπουρο ηπειρώτικο ανεπαύετο στο τραπέζι της κουζίνας.


σκαμάγγι = τολύπη καθαρού βάμβακος έτοιμη πρός νήσιν. Δημητράκος ( γειά σου Κουκουζέλη αθάνατε).

Ανθολογώντας ένα φίλο…

Δεντρίτης όλη νύχτα
δεν αντέχεται

Στυλίτης μια ζωή
Μα δεν ακούγομαι

Στο τσόφλι μέσα

Ο ζηλωτής και πυρίπνους χαίρων οχούμενος
Την νύν εκλάμψασαν επίπνοιαν εδήλου.
Κοσμάς ο Μελωδός

Γκυγιώμ «fou» Απολλιναίρ

Γυναίκες όπου παριστάνουνε τους άντρες,
Τι ασχήμια.
Αντρες που παριστάνουν τις γυναίκες,
Τι βλασφήμια.

Ψοφίμια αποχυμωμένα,
δίχως χιούμορ το λοιπόν,
τενόρα το σαξόφωνο
-με κοφτά αναφυλλητά-
μου μιλάει σα γυναίκα,
κι εγώ με καμπανάκια-παλαμάκια
προσευχής
του ζητώ
να κάμω ένα βήμα
παραπέρα

Papa,
o fou Dieu, είναι ένας δυνατός
που οι ανθρώποι πλανεμένα
τον κυλούμε
σαν την πέτρα από δώ και από κεί
όλη την ώρα;

Cut, πέφτει διαφημιστικό.
Πρέπει να ζήσουμε αναγκεμένοι.
Ω, μον – Dieu, βλέπεις τι σου κάνω τώρα;

Εικόνες

Ο ήλιος στο παραθύρι, αντανακλάται ο ψευδής εαυτός!

Κοντά στη στεριά.

Μας βλέπουν.

Κινέζικο φτωχικό…

Η θέα από το σπίτι ενός φίλου του Πετεφρή!

Η κρεβατίνα

Φάβα…με μπόλικο κρομμύδι και μονοξυλίτη.

Πολύ-χρωμο μαύρο!

Λεπτομέρεια

Ξυλοδεσιά

Κάδρο στο περίπου.

Ο όφιδας

Έρωτας στην κουζίνα!

Είναι στιγμές που δεν μπορώ να λυπηθώ
τη ζάχαρη, το βούτυρο,
και τα αυγά…
που σαν φωτιά ερωτική
-μετά τα αναδεψίματα
τα προκαταρτικά-
ο φούρνος
σιγολιώνει.


Αυτό συμβαίνει ειδικώς
σαν μου παραπονιέται
η κοιλιά
πως μια γυναίκα
ένας άντρας (ωσάν εμέ)
δεν πρέπει γενικώς
ν’αφήνει μόνη.

Sconvolto cosi – Irene Grandi (Ειρήνη η Μεγαλοπρεπής).

σιγαλή ξομολόγηση.

Θυμούμαι μικρές φράσεις του πιανίστα Κορτώ –ερμηνείες, μια μια, στις σπουδές του Σοπέν. Κατόπι πιάνω αυτή την σιγαλή ξομολόγηση:

Chopin: Improptu III op.51

Τόσο γερτή, πάθος σε ροή σαν ανθός περασμένο. . .
Μουσική ν' αφήνεσαι στο κοιμισμένο νερό, αγωνία
τον τυφλού ρυθμού στα ωραία παραμύθια.
Ποιος είμαι; ποια είσαι. . .
τι ‘ναι πού καθορίζει μ’ ένα οποιοδήποτε όνομα
ανθρώπινο,
εσένα
πού μάδησες τ' άνθη σε ονειρεμένη φαντασία;
Πάψε! Όσο ρωτάς κλείνουν τα μάτια,
τα λόγια πεθαίνουν στα χείλη. . . Μελωδία!
— άκουσε την με κλειστά τα μάτια,
νιώθοντας τη σιωπή μου.
Ενα τ' αγκάθι της καρδιάς μου!. . .
Μελαγχολική στιγμή της μουσικής
σε κάλεσα
πληθαίνοντας — ως το θάνατο μας, τη στιγμήν ετούτη. . .

Στά ποιήματα του ανθρώπου αυτού -δεν τον ξέρω- βρίσκω ένα σημάδι πού μου δείχνει, εμένα, όλη την αλήθεια τους: το ξαναγύρισμα του ίδιου σκοπού. Ένα είναι το τραγούδι πού θα πει ο αληθινός καλλιτέχνης. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς γιατί κι αυτός είναι ένας. Ας περάσει από όσους σταθμούς θέλει, ας γράψει θέατρο, πρόζα, κριτική, σε όλη του τη ζωή μια θα είναι η φωνή του. Βλέπω τον Αντωνίου να λέει και να ξαναλέει τα λόγια του: είναι μια φυσική λειτουργία αυτή. Το ίδιο κάνει μια κρεβατίνα όταν απλώνει, κάθε χρόνο, τους κάβους της για ν' αγκαλιάσει μια βέργα και να στεριώσει. Δε βαρέθηκε ακόμα.

***

Ακούγοντας τον Κορτώ, και ενθυμούμενος μικρές του φράσεις –ερμηνείες- ο Λορεντζάτος γράφει για την ποίηση του Αντωνίου. Θα σταθώ κι εγώ με την σειρά μου για λίγο στην εικόνα της κρεβατίνας του Ζήσιμου όπου απλώνει κάθε χρόνο τους κάβους της για ν΄ αγκαλιάσει μια βέργα και να στεριώσει προχωρώντας συνεχώς. Μεταφορά, αντίφαση, και πραγματικότητα συνάμα.

Εν-θυμούμαι –όχι στην δημοτική- κι εγώ το τρίο Τιμπώ, Καζάλς, Κορτώ. Μούχε επίσης αρέσει, πολύ, ο Τιμπώ στα solo recordings του 1929-1936 όπου τον συνόδευε εκτός από τον Κορτώ, κι ένας Έλληνας στην καταγωγή, εξ Αιγύπτου, ο Tasso Janopoulo. Μικρές φρασούλες- λεπτομέρειες ζωής που ανακάλυψα ανεξάρτητα, και σχεδόν παράλληλα με τον Ζήσιμο και τον Αντωνίου.

Νομίζω, πως πασχίζοντας ν’ αγκαλιάσουμε την κρεβατίνα του χρόνου, κάποιες φορές ανακαλύπτουμε πως στην καλή βεντέμια ( συγκομιδή) ο βότρυς προς βότρυν πεπαίνεται και η σταφυλή σταφυλήν βλέπουσα πεπαίνεται. Κοιτώντας τα σταφύλια αυτά του κόσμου τα ώριμα, πως μπλέκονται οι ρίζες τους – οι κάβοι τους, ελεύθερα είς τα οπίσω, βαδίζουμε αργά προς τα εμπρός!

Ξομολογιέμαι το λοιπόν με υπομονή στα σιγαλά, κι αναρωτιέμαι όπως κι ο Μακρυγιάννης (281) : «Πως σας φαίνονται αυτά αδελφοί, αξιότιμοι αναγνώστες, όνειρα;»

Fundamentals

[…]«Και τώρα οποία αναστροφή της καταστάσεως!Οι ομοφρονούντες συγγραφείς θεωρούνται ως καθολικοί, αλλ΄ οι ακολουθούντες αυτούς ως αιρετικοί. Οι διδάσκαλοι συγχωρούνται, οι μαθηταί καταδικάζονται. Οι συγγραφείς των βιβλίων θα είναι τέκνα της βασιλείας, οι ακολουθοί των θα υπάγουν εις την κόλασιν»(Commonitorium, κεφ.6). Ο Βικέντιος του Λερίνου ομίλει βεβαίως περί του Κυπριανού και των Δονατιστών. Αλλά και ο ίδιος ο Κυπριανός αντιμετώπιζε την ίδια κατάσταση. Η «αρχαιότης καθ’ εαυτήν δύναται να είναι μια αθεράπευτος προκατάληψις: nam antiquitas sine veritate vetustas erroris est (epist.74). Δηλαδή τα παλαιά έθιμα καθ’ εαυτά δεν εγγυώνται περί της αληθείας. Η αλήθεια δεν είναι απλή συνήθεια.[…]


Ο καλός Μπζεφταράς, το λοιπόν, γνωρίζει πως κατέχει μέρος της Αλήθειας και ποτέ ολόκληρη την Αλήθεια . Ωστόσο, παλεύει για να την γνωρίσει (με την έννοια του γαμέω –γαμώ = να την παντρευτεί, να την κάνει δική του ολοκληρωτικά) χωρίς αυτό να γίνεται ποτέ. Επομένως η σχέση του Μπζεφταρά με την Αλήθεια είναι ερωτική. Μυστήριο!

Αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι δυό-τρία απλά πραγματάκια, τα λεγόμενα θεμελιώδη (fundamentals) της καλής ζωής. Ο ηλικιωμένος κύριος με το μουστάκι στο βίντεο είναι ο Ντοριβάλ Καϋμι. Εξαιρετικός τραγουδοποιός, μύθος για την Βραζιλία, έφυγε πέρυσι, ενενήντα τεσσάρων χρονών. Απλότητα, καπελάκι, μπλουζάκι με βεδάκι, και καλή διάθεση χωρίς πόζα. Εδώ διασκεδάζει οικογενειακά με τον φίλο του Αντόνιο Κάρλος Τζομπίμ στο πιάνο, τραγουδώντας μια δική του σύνθεση, Μαρακανγκάλια. Διαπιστώνω για μια ακόμη φορά, πως οι Βραζιλιάνες μινίνιες (μικρούλες), μια προσφώνηση για όλες τις γυναίκες, είναι ακριβώς όπως αρέσουν στον Κουκουζέλη. Με ωραίες φωνές, ρυθμό, μουσικότητα, διάθεση, συμμετοχή στα δρώμενα, και επίσης καλοψημένες (μουλάτες) στην πλειοψηφία τους. Πλούτος!

*Τις προάλλες, μιλώντας με τον Πετεφρή στο τελέφωνο, επέμεινα πως στο screenplay του φιλοσοφικού του λιμπρέτου, ο Μπζεφταράς και η Αλήθεια τελικά θα αναχωρούν πιασμένοι χέρι χέρι για τους ουρανούς. Ο λόγος είναι –καταπώς το βλέπω εγώ- πως αυτοί οι δυο μέσα στην ερωτική τους πάλη, πιέζουν το μυαλό για να δώσουν χώρο στην καρδιά. Ο καθένας με τον τρόπο του!

Ανοιχτή κενωνία - Baião improvisado

.
Ο Δανός μπασσίστας NHØP και η Βραζιλιάνα πιανίστα Τάνια Μαρία, έχουν μια κοινή αγάπη, μια κοινή γλώσσα, μια κοινή πατρίδα, και μπορούν έτσι να εξατομικεύονται συνυπάρχωντας . Και όχι μόνο αυτό, αλλά συμπαρασύρουν και άλλους. Δεν βασίζονται σε καμμιά θεσμοθετημένη αποδοχή. Ξέρουν πως η μορφή σαν αποκτήσει ταυτότητα χάνεται.Που πάει να πεί πως έχουν ρίζες.

Eνώ βρέχει…

Η Στέησυ Κέντ μου κρατάει συντροφιά.

Χοιροβοσκός: Παραδοσιακόν

Ακούγωντας τους άλλους να μιλούν. Ή αλλέως πως, η τέχνη της παρέας.
Στο κόντρα μπάσσο βαλσάρει ένας ήρωας της μουσικής μου εφηβείας. Ό NHØP

Χοιροβοσκός: Στις διακοπές του Πετεφρή.

Πάει καιρός που χρειάστηκε να μη γράψω τίποτα –μήτε υπογραφή- ωσότου περάσει μια φλεγμονή που έπαθα στο δεξί μου χέρι και που λέγεται τενοντοθηκίτιδα. Εξι μήνες κράτησε αυτό. Τσακισμένος από το χαμαλίκι της βιοποριστικής γραφής τα χρόνια εκείνα (μετάφραζε τον Thomas Gordon, History of the Greek Revolution, Edinburgh 1832) o Παπαδιαμάντης, έγραφε του Βλαχογιάννη στις 2 Ιαν. 1904 από την Σκιάθο: « Ο λιχανός της δεξιάς μου έχει δαρμούς και πόνους, και τα δυό μου άλλα δάκτυλα πάσχουσι σκλήρυνσιν του δέρματος». Δαρμούς και πόνους, τ’ αγιασμένο χέρι του, και να συμβεί σε μένα, ωσπερεί τω εκτρώματι, να βαρυγκομήσω συχνά για ένα ασήμαντο ατύχημα. Ντράπηκα, και το σημειώνω εδώ για παραδειγματισμό μου.

Ζήσιμος Λορεντζάτος, «Collectanea», αριθμός 254.

*

Η έκφραση «το χαμαλίκι της βιοποριστικής γραφής» με κάνει να θυμάμαι τον Πετεφρή, καθώς επίσης και οι δαρμοί και οι πόνοι στο - αγιασμένο; - χέρι του. Για τον συγγραφέα Πετεφρή δε γνωρίζω σχεδόν τίποτα.Η επιθυμία μου να γνωρίσω τον άνθρωπο προήλθε από το βρίσιμο που τούριχνε μια πρώην γνωστή μου. «Δυνατή πέννα ο μπαγάσας αλλά μεγάλο λαμόγιο». Φυσικά το λαμόγιο ήταν η πρώην γνωστή μου. Καλοπερασάκηδες που παριστάνουν τους επαναστάτες. Σχεδόν όλοι τέτοιοι είμαστε.Το διαζυγιό μου με τις λέξεις έχει προέλθει από την ιδιορυθμία μου – πες το κι έτσι- να εντοπίζω τις αντιφάσεις στο πως ζουν, και τι εκφράζουν πίσω απ’ τις λέξεις τους οι «διάφοροι» τεχνίτες. Είμαι διεφθαρμένος εξ αρχής, αναζητώ το απόλυτο.

Το πρώτο πράμα που ρώτησα συντρώγοντας για πρώτη φορά με τον Δημήτρη Μαυρόπουλο τον εκδότη του Δόμου, έναν άνθρωπο που έζησε τριάντα χρόνια με τον Ζήσιμο Λορεντζάτο, ήταν πως βιοποριζότανε ο Ζήσιμος; Έβαλε τα γέλια… και για όποιον τον ξέρει, ξέρει πως δεν γελάει εύκολα. Και χάρηκα πολύ σαν άκουσα από ένα φίλο μου πως ο Κωστής Παπαγιώργης στις συναντήσεις τους –η παρέα είναι ζωή- δεν παύει να του επαναλαμβάνει πως θέλει πόνο η γραφή!

Τι ξέρω λοιπόν για τον Πετεφρή και κάνω αυτούς τους συνειρμούς; Πέραν του ότι τον πονά το χέρι του, και πως βρίσκεται σε διακοπές. Ο μακαρίτης ο Νέλλας συνήθιζε να λέει στις Αρσακειάδες: «Κορίτσια, κανείς δεν μπορεί να γκρεμίσει το σπίτι τ’ αλλουνού αν δεν έχει γκρεμίσει το δικό του πρώτα».

Εορταστικόν, βιγλίζοντας τα ορκίνια κατά το έθος των παλαιών, εξ ου και η φωτογραφία!

Χοιροβοσκός: Πως «διευθύνει» μια γυναίκα.

και έτσι…




..κι αλλοιώς.



Στην Μ. που της αρέσει η Κάρλα Μπλέη και το φοινικόδασος. Eνα καταπληκτικό site. Κάνε κλικ στην σημαδούρα για να σωθείς.

Χοιροβοσκός: Tα γιουρούσια των λέξεων…

…αναχαιτίζονται πολύ εύκολα με μικρές καλοκαιρινές, και ρομαντικές μουσικές ιστορίες.

Xοιροβοσκός: Better than anything.

Στο μαγείρεμα μου κρατά παρέα ή Νένα Φρηλόν με το Better than anything. Εξαιρετικό σκάτ. Τη Νένα συνοδεύει η WDR Μπίνγκ Μπάντ. Με δισκογραφία για αχόρταγα μάτια κι αυτιά.

[…]Τι είναι τα μυστήρια; «Το να λές πολλά γελοία πράγματα κι άλλα τόσα σοβαρά»: είναι ο αξεπέραστος ακόμη ορισμός του Αριστοφάνη.

Όταν ο ρήτορας Αίλιος Αριστείδης, έμαθε στην Σμύρνη , ότι μια επιδρομή Κοστοβώκων* είχε ερημώσει την Ελευσίνα, είπε αυτά τα λόγια : «Οι μάχες και οι ναυμαχίες και οι νόμοι και τα πολιτεύματα και οι αλαζονείες και οι γλώσσες και οτιδήποτε άλλο, επιτρέψτε μου να πώ διαλύθηκαν: άντεξαν μόνο τα μυστήρια». […]
Better than anything… καλύτερα απ’ οτιδήποτε!

*φυλή που κατοικούσε βορειοανατολικά της Ρωμαϊκής Δακίας.