Μονωδία

Έτονε και τρωγόπιναν ένας ρήγας, ένας πρωτομάστορας κι ένας στραδιότις, τζαούσης. Πάνω στην κουρουμπουγάτσα, λέει ο ρήγας πως ξίνισε το κρασί του και κλαίει, διότι χάθηκαν έτζι μουζούρια δεκατέσσερα και πλήθος βουτζίων . Ξύδια και ξυνήθρες. Ου φροντίς του λέγει ο τζαούσης ο βασιβουζούκος, να μου τα δώκεις να ποτίσω τους λαούς που δεν κατέουν. Ο πρωτομάστορας του λέγει πως υπάρχει γιατρικό. Να εκμετρήσει το χαμένο κρασί και να φέρει δυό καραβιές μαλακό, γλυκύ ,ασθενές και ουγγαρέζικο, να τα αναμίξει και τότενες θα έχει καλό γλυκόπιοτο κρασάκι γιά χρεία δικιά του και των δούλων του. Εθαύμασεν ο βασιλεύς ,ανέθεσεν στον πρωτομάστορα την δουλειά και τους απέλυσεν ερευγόμενος, να κοιμηθεί μες στην τρελή χαρά. Ο τζαούσης ο τζαγκραβολιστής απόρησεν που πήρεν ο πρωτομάστορας την εργολαβίαν και τον ηρώτα πόθεν ηξερε το κόλπο με το ανακάτεμα. Δεν υπάρχει κόλπο απάντησεν ο καλός τεχνίτης. Έχω κερδίσει το διάφορον, τον λουφέν και την δεκάτην από κρασοβόλι δύο καραβιώνε. Το κρασί που εξύνισεν ευθύς θα το πετάξω, διότι το ξυνόν υπερισχύει του γλυκέος ακόμη και σε αναλογίαν μία στο χιλιάρι.Μα τότενες, του λέγει ο στραδιότης ο το ροκάνι φέρων,είσαι απατεών και κούρσαρης. Είμαι καλός τεχνίτης, απάντησεν ο χήρος πρωτομάστορας, και μετά το κτίσιμον της κυράς μου στο κωλογεφύριν του τσιμπιδομούνη του βασιλέως, ό,τι και να πράξω άτιμον, θεμιτόν μοι φαίνεται.

To αρούρι της κουλτούρας

Cornkind

So the rain falls
it drops all over the place
and where it finds a little rock pool
it fills it up with dirt
and the corn grows
a green Bette Davis sits under it
reading a volume of William Morris

oh fertility! beloved of the Western world
you aren't so popular in China
though they fuck too

and do I really want a son
to carry my idiocy past the Horned Gates
poor kid a staggering load
yet it can happen casually
and he lifts a little of the load each day
as I become more and more idiotic
and grows to be a strong strong man
and one day carries as I die
my final idiocy and the very gates
into a future of his choice

but what of William Morris
what of you Million Worries . . .
what of Hart Crane
what of phonograph records and gin
what of "what of"
you are of me, that's what
and that's the meaning of fertility
hard and moist and moaning

Το βάζω στον πάγκο γιά μετάφραση. Μπορεί να το προσπάθησα και είκοσι φορές, στα 44 χρόνια που το γνωρίζω, ήδη μισού αιώνα ποίημα, χωμένο στο Lunch Poems. To cornkind σημαίνει κάτι ωσάν στάλες βροχής μεγέθους καλαμπόκας, ένα είδος kinda=kind of. H Μπέτι Ντέιβις είναι «πράσινη» επειδή πρωταγωνίστησε σε ένα αγγλικό δράμα του 1945, το Corn is green. Στον ρόλο μιάς μεσόκοπης (τότε ήταν 36) δασκάλας που σε ένα χωριό ανθρακωρύχων πρόσεξε έναν έξυπνο νεαρό και τον έπεισε να κάνει τα χαρτιά του γιά Οξφόρδη. Αλλά ο παιδαρας είχε φροντίσει να εγκαστρώσει μιά κοπελίτσα. Η δασκάλα, γιά να μη κινδυνέψει η καριέρα του πτωχόπαιδος(και δεν γίνει γενικός γραμματέας ελληνικού υπουργείου) αναλαμβάνει να μεγκαλώσει η ίδια το γλυκύ μπασταρδέλι. Το sits under it θα το ήθελα να παραπέμπει στο απο κάτω από το ραδίκι. Διαβάζει Ουίλιαμ Μόρις, τον περιβόητο σχεδιαστή υφασμάτων και βιτρό, γεννήτορα του αρχιτεκτονικού σπλην και ασφαλώς Οξφορδιανό. Ποιό βιβλίο του; Αν έχω καταλάβει καλά τον φρενήρη τρόπο του Οχάρα (αλλεπάλληλες συνειρμικές επικαλύψεις-σκέφτεται τον Μόρις, ένα βιβλίο του, παίρνει το θέμα του βιβλίου του και το παρουσιάζει ως κεφαλίδα της επόμενης στάνζας του) η Μπέτι διαβάζει από το lovers of Gudrun, που υμνεί τον θεό, συνοδό του Οντίν και υπεύθυνο γιά την Ευγονία-Fertility, ονόματι Φρέι.

There was Frey, and sat
On the gold-bristled boar, who first, they say,
Plowed the brown earth, and made it green for Frey.

Και γιατί «δυτικός κόσμος»; Επειδή οι φασίστες χρησιμοποίησαν έντονα τις Βαλχάλες και τις Έδδες, ακόμη και παραπληγικώς την ημετέρα μυθολογία.Ευγονία, προσφιλής στη Δύση/δεν σε πολυξέρουν στην Κίνα/ αν και γαμάνε επίσης.

Τον υγιό που ήθελε ,τον βάζει σε πύλες. Πύλες ονείρου, τις εκ κεράτου πεποιημένες

οἱ δὲ διὰ ξεστῶν κεράων ἔλθωσι θύραζε,

οἵ ῥ’ ἔτυμα κραίνουσι, βροτῶν ὅτε κέν τις ἴδηται

που μνημονεύονται στην Οδύσσεια, παράλληλα με τις ελεφάντινες, και τις very gates ήτοι τις αληθείς.

Το ποίημα ολοκληρώνεται με την στάνζα του γουατόφ=τι ένεται, που επι δεκαετίες αποτελούσε το προσωπικό μου coat of arms.

Τι γίνεται με τα τι γίνεται

Ο Χάρτ Κρέιν, ποιητής, αμερικανός, αυτοκτόνησε 33 ετών, queer όπως και ο Οχάρα, στην μεσοπολεμική ανδρικώτατη μορφή τους, μιά φυλή σκληροτράχηλων λεπταίσθητων με θηλυκό μυαλό, παιχνιδιάρηδες. Λόρκα, Λαπαθιώτης, τόσοι και τόσοι.

Στο Phonograph records and gin, διαβάζω το ουίσκι εν τζίν από το death of a clown των Kinks, άν δε λαθεύω.

Πολλά χρόνια με απασχολεί η μεταφορά του διστίχου-καθρέφτη με την αρμονική συστοιχία του ήχου ,αλλά και της αντιστρεπτής μορφής του M και του W.

but what of William Morris
what of you Million Worries

Τι γίνεται με τον Ουίλιαμ Μόρις

Ντο ένεται με ταις Μύριες Ουλές

Οσο πιό κοντά στο πρωτότυπο, τόσο πιό έκτρωμα ένεται.Και τότενες κατάλαβα ινατί με παιδεύει το ποίημα εξόν την παγία άγνοια της αγγλικής των γλωσσών.

Είναι επειδή οι Ελληνες είμαστε κλινικώς ξένοι. Με κάποιους ξένους ήχους ,εικόνες, και μυρωδιές δενόμαστε και τα περνάμε μέσα από το εσωτερικό μας φίλτρο.Και βγαίνουν ελληνικούρες, χαϊδολόγια, σκληρό σεξ (δεν υπάρχει τέτοιο πράμα, παρά μόνον ληστεία σώματος) και τα λοιπά.

Διότι, πεφιλημένα μου μάτια και μοναχικα, ενώ ψαρεύω στο cornkinda με βοήθεια τα θκουλίκια της ανάγνωσης, η καρδιά μου δεν λεει να ξεκολλήσει από «γλυκό τραγούδι αγάπης, αρούρι, αρούρι αουρό» της Δανάης και από της ιδίας (και των Γιαννίδη -Σακελλάριου) την τρεχαντήρα:

Γαλάζια τα πάντα
Γαλάζια τα κύματα
Και κάτασπροι γλάροι
Στην άμμο είχα κάνει
Τα πρώτα μου βήματα
Στα δίχτυα κοντά
Κάποιου γέρου βαρκάρη

Τραγούδια τρελά
Το νησί μας πλημμύριζε
Με κέφι γεμάτα
Κι ο μπάτης στους ίδιους
Σκοπούς ξαναγύριζε
Το βράδυ καθώς
Ετραβούσαν την τράτα

Γαλάζιες κορδέλες

μουβάζαν στις μπούκλες μου
Σγουρά τα μαλλιά
Τις νύχτες κοιμόμουν
Μαζί με τις κούκλες μου
Που δεν τις χωρούσε
Η μικρή αγκαλιά μου

Η γάτα μας δίπλα
Στο τζάκι γουργούριζε
Γεμάτη ραχάτι
Κι η θάλασσα πάντα
Με γλυκονανούριζε
Τις νύχτες στο άσπρο
Μικρό μου κρεβάτι

Την τρεχαντήρα μου πουλώ

Με την αρματωσιά της
Εβίρα μια-κι άλλη μια
Εβίρα δυο-κι άλλα δυο
Εβίρα, εβίρα, εβίρα εγώ κι εσύ
Εβίρα, εβίρα, εβίρα να πάμε στο νησί

Δελφίνια είναι οι ναύτες της
Κι ο αγέρας στα πανιά της

Λοιπόν, what of “what of”;

Ανοιχτές επιστολές

Αυτά που θα διαβάσετε πήγαιναν για έξι διαφορετικά ιμέιλ. Ωστόσο, είπα να τα ρίξω όλα εδώ μέσα ατημέλητα κι ανακατωμένα, γιατί είμαι ένα πτώμα. Επίσης, μάλλον με πολιορκεί το δεύτερο κρυολόγημα, γρίππη ή τι τρίβολος είναι μέσα σε ένα μήνα -- ο πρώτος τρίβολος ηττήθηκε άδοξα από το ανοσοποιητικό μου: αν παίζω κάτι καλά, είναι άμυνα. Στην μπάλα μαθητής πάντα άμυνα. Και τα λοιπά, έκτοτε. Πάμε λοιπόν:

1.
Ένιωσα πολύ άβολα που κάποιος που ήτανε μέσα στο Πολυτεχνείο έλεγε ότι οι μπάτσοι το '73 άλλαξαν τα άσφαιρα με πραγματικές σφαίρες και τους έριξαν. Τότε δεν είχε μεν κινητά να τραβάνε βιντεάκια, δεν είχε όμως και βαλλιστικές. Μήπως δεν έριχναν στο ψαχνό;

2.
Τη νύχτα του Πολυτεχνείου ο πατέρας μου έψαχνε διανυκτερεύον φαρμακείο. Ήμουν άρρωστος στο σπίτι της οδού Κεραμεικού. Γύρισε αργά με κάτι πρωτόγονα φάρμακα της εποχής (αυτό μπηχτή για όσους δεν έχουν υπόψη τους τι κολοσσιαία άλματα έχει κάνει η ιατρική τα τελευταία 36 χρόνια).

3.
Ευτυχώς που γράφει πάλι ο θας, σημαίνει ότι ο ακτιβισμός και η αφόρητη πίεση που ασκούμε πιάνουν τελικά κάποτε τόπο. Εντωμεταξύ, είναι τρομερό: ο τύπος (το ομολογώ και ανοιχτά πια) ξέρει να γράφει και γράφει με ένα ύφος το οποίο, αν και διακριτό και αναγνωρίσιμο, δεν κουράζεται. Αυτά που γράφει, επίσης, είναι ξεκάθαρα τόσο καλοσυντονισμένα, που κάνει το 99,99% όσων διαβάζω να μοιάζουνε χοντροκοπιές. Ο μπαγάσας. Γαμώτο. Έγραψε πρόσφατα και η helion, οπότε πάμε και ξαναμαναδιαβάζουμε για το κουτάβι, το σεξ, τον Τριστάνο και την Ιζόλδη (κι αυτή η χαμένη μέσα στο 0,01% που κάνει τα υπόλοιπα να μοιάζουν ασήκωτες χοντροκοπιές). Ευτυχώς, να έχουμε να διαβάζουμε κι εμείς κάτι.

4.
Ο oldboy μου σύστησε το Happy-go-lucky (που στα ελληνικά θα έπρεπε να μεταφράζεται 'όσα πάνε κι όσα έρθουν'). Προφανώς του φάνηκε εξωτικιά ταινία, γιατί δεν έχει ζήσει στην Αγγλία. Η συμβία έκανε μια τρομακτικά εξονυχιστική κριτική της ταινίας (φέτες καρπάτσιο, λέμε), η οποία καταλήγει στο ότι άρεσε στον oldboy γιατί "είναι καλός άνθρωπος". Εμένα η ταινία μου φάνηκε ευχάριστη σκηνοθετικά κι ερμηνευτικά, μου κόλλησε την επωδό en-ra-ha ενώ η Poppy μου υπενθύμισε πολύ ζωντανά γιατί δεν έχω επιστρέψει στη Βρετανία και, απ' ό,τι φαίνεται, δεν πρόκειται.

5.
Φυσικά και μ' ενδιαφέρει ολόκληρη η εικόνα, ωρε Κουκουζέλη. Όχι συμπεράσματα ή κατακλείδες, αλλά ολόκληρη η εικόνα.

6.
Η Παρασκευή ήτανε μια πάρα πάρα πάρα πολύ δύσκολη μέρα. Το γεγονός ότι το μόνο κουσούρι που μου άφησε ήταν ότι κατέληξα να κοιμηθώ δύο ώρες παραπάνω σημαίνει ότι μάλλον παίζω πάρα πολύ καλή άμυνα πια.

7.
Πήγα και είδα το Festen απόψε. Με πολύ χαμηλές προσδοκίες, κυρίως γιατί είναι δύσκολο έργο, γιατί η ταινία μού αρέσει πολύ και γιατί ο φίλος μου ο Δημήτρης ήτανε βοηθός σκηνοθέτη και μου μετέφερε όλα τα κουτσομπολιά και τα παραλειπόμενα από τις πρόβες κτλ. Αλλά στο θέατρο, οπως και στους νόμους και τα λουκάνικα, όποιος θέλει να απολαύσει το τελικό προϊόν (εσείς απολαμβάνετε τους νόμους;), καλό είναι να μην ξέρει τίποτε για τις διαδικασίες παραγωγής του -- o Bismark το είπε.

Λοιπόν, η παράσταση ήτανε καταπληκτική, με τον σωστό τόνο, τους σωστούς χρόνους, με ωραία χτενισμένη μετάφραση, με σωστή κίνηση, με καταπληκτικό φωτισμό. Επίσης ανέδειξε ηθοποιούς του ΘΟΚ σε ρόλους που δεν τους περιμένεις (αλλά αυτό έχει συμβεί πια τόσες και τόσες φορές: ό,τι κι αν λέτε, οι άνθρωποι είναι και επαγγελματίες και ταλαντούχοι -- ανάθεμα μερικούς σκηνοθέτες), αν και δυο-τρεις από αυτούς χρειάζονταν λίγο περισσότερο ζέσταμα, ή πρόβες. Οπότε, Δημήτρη, σε απάντηση του μηνύματός σου, αυτά έχω να πω.

8.
Μου αρέσει κι αυτό


9.
Διαβάστε κι αυτό. Όχι ρε Λάκη, δεν είμαι εγώ ο radical desire! Πλάκα με κάνεις;

10.
Αυτά που λες. Καλή βδομάδα.

I see dead people

Έστειλα το μήνυμα στη συμβία από το ταξί προχτές: μπροστά στο άγαλμα του Βύρωνα περπατούσε ο Πήτερ Ουστίνοφ, κάπως ζαβλακωμένος από τη ζέστη, προς την κατεύθυνση των Στύλων. Φορούσε ένα πουλόβερ με ρομβους. Ενθουσιάστηκα που τον είδα, νόμιζα ότι δεν έρχεται πια στην Ελλάδα.

Η απάντηση ήρθε προτού φτάσω στο Σύνταγμα: "μα δεν πέθανε το 2004;"

Τα κανάτια

Πέρα από τον Μπαρμπαγιάννη Κανατά

Βρίσκεται φτυστός ο Ιωάννης εξ Ικανάτων

Μισός εργάτης και μισός απολειφάδι

Πολεμων που δεν υπήρξαν ένδοξοι

-των ζόμπηδων η αξία δεν μετράει σε κάτι

Παρεκτός το τρέξιμο, γι΄αυτό και φημίστηκε

Ένας άλλος κανατάς, ο Λούης στην πηλάλα-

Αλλά τουλάχιστον με τους ικανάτους

Ήξερες τι σε περίμενε. Αναίτιος ρόγχος

Μιάς διαφήμισης, βαρετή ματαιοδοξία και

Βατερή σάρκα λιπαίνοντας το απόγευμα

Του στρατοπέδου με αρτοκλασίες

Υπέρ του Μίθρα. Μήτε κανάτια, ουδέ

Ικανάτια. Είναι που τα κανάτια (ένας

Σπουδαίος τσουμπλεκιώνε όμιλος)

Βουβά και στυφά από ταις φούρλαις

Διακρίνονται επειδή διατήρησαν

Την πιό σπουδαία αρετή ενός φυλάρχου:

Την σιωπή φυλακισμένη στην κοιλιά τους

Σιωπή καμωμένη από άγλωσσες λέξεις

Ο ζεστός Νοέμβρης του Sraosha

Ι



Είναι πάντα δύσκολο να είσαι ακριβής. Είναι τόσο δύσκολο, που συνήθως προτιμούμε την ευκολία της γενίκευσης.

Ξεκινάω με αυτή τη γενίκευση για να μιλήσω για τον Εμμανουήλ Ροΐδη. Ο Ροΐδης είχε τη συνήθεια και επιθυμία να ακριβολογεί. Γι' αυτό και δεν είναι ίνδαλμα σχεδόν κανενός (νταξ, υπάρχει ο μπλογκάς): η ακριβολογία συνήθως φαντάζει μεσοβέζικη και χλιαρή. Για παράδειγμα, ο Ροΐδης στηλίτευσε όσο πολύ λίγοι τα χάλια του ελληνικού κράτους και των ιδεολογιών της εποχής του, τη μωροδοξία των λογίων, των καθηγητάδων, των συγγραφέων, την υποκρισία των ηθών κτλ. Αντίθετα όμως με τον Σουρή, λόγου χάρη, αν και καυστικός δεν ήτανε σαρωτικός. Επίσης, δεν ήταν αναρχικός ή άπατρις, δεν ήταν σκοταδιστής, δεν ήταν ελευθεριάζων. Δεν ξέρω πολλά για την εποχή του Ροΐδη αλλά και να ήξερα, αφού δεν έχω έντονα ιστορικά ενδιαφέροντα, δε θα με απασχολούσε να καταλάβω ακριβώς την εποχή του: the past is a foreign country. Αυτό που με απασχολεί είναι ο Ροΐδης ως ένα πνεύμα που αρέσκεται να μέμφεται και, κυρίως, να ψέγει αλλά πάντα ζορίζεται να ακριβολογεί. Αυτό μας αφορά εμάς.

Δύσκολα πράγματα: Να μην αρνείσαι την πατρίδα σου κι από πού έρχεσαι και πώς διαμορφώθηκες, από ποια παράδοση βγήκες (δεν είναι κακιά η λέξη 'παράδοση') -- χωρίς ταυτόχρονα να αρνείσαι να δεις τα εγκλήματα της πατρίδας σου, τα κολλήματα του λαού σου, τις συμβάσεις που προσκυνάς, το ότι όλοι είμαστε συμβολές πολλαπλών διανυσμάτων και τροχιών ('ταυτότητες' τις λένε). Να αναγνωρίζεις τι είναι και τι κάνουν τα ναρκωτικά χωρίς να είσαι της (υποκριτικής) ολικής απαγόρευσης ή της γενικευμένης αντιαπαγόρευσης. Να αντιλαμβάνεσαι το οργανωμένο έγκλημα της σωματεμπορίας και της διακίνησης ανθρώπων και της διάθεσής τους χονδρική-λιανική, χωρίς να είσαι συλλήβδην κατά της πορνείας. Κάπως έτσι.

Το ζητούμενο δεν είναι ούτε η 'μέση λύση', ούτε η 'μέση οδός'. Το ζητούμενο είναι να βασανίζεις όσα νομίζεις ότι ξέρεις. Κάποια θα αντέξουν στο ζούληγμα και την ψηλάφηση, κάποια θα σου σκάσουνε μέσα στα χέρια σαν παραγινωμένες ντομάτες. Και μετά έρχεται το δύσκολο: να διατυπώσεις με ακρίβεια και τιμιότητα όσα κατάφερε να ζυγίσει η γκλάβα σου. Ακούγεται πεζό και σχεδόν κοινότοπο αλλά σίγουρα δεν είναι εύκολο -- κάτι σαν μια ιστορία που μου έλεγε ένας δάσκαλός μου: "Πώς να γίνεις πλούσιος; Απλώς αγόραζε φτηνά και πούλα ακριβά".

ΙΙ



Γύριζα σπίτι με το μετρό πολύ κουρασμένος. Κοιτούσα τις ωραίες κουρασμένες του μετρό, κάποιες καλωδιωμένες σε iPod. Κρατούσα σφιχτά τον χαρτοφύλακα, από παιδί αφήνω πράγματα εδώ κι εκεί, τα θυμάμαι λεπτά αργότερα και τρέχω να τα ψάχνω.

Κοιτούσα τις αφίσες για το 2012. Έχω δει δύο μίνι τρέιλερ. Ανεξάρτητα από την αντιπάθειά μου για τις ταινίες μαζικής καταστροφής και τη γενικότερη αναπηρία μου να τις απολαύσω, η ταινία πρέπει να είναι μαλακία, κάτι σαν ξαναμασημένο Deep Impact αλλά με μπόλικο Day after Tomorrow φαίνεται. Κοιτούσα τις αφίσες τώρα. Θυμήθηκα πως όταν ήμουνα παιδί, στον ηλεκτρικό και στα λεωφορεία και στις γιγαντοαφίσσες έβλεπες διάφορες ημίγυμνες να διαφημίζουν τζην, αρώματα, στερεοφωνικά, τσιγάρα κτλ.

Πώς φτάσαμε να μπανίζουμε δημοσία παλιρροϊκά κύματα και πλημμυρίδες μετεωρικής φωτιάς από εκεί που μπανίζαμε μπούτια και μαλλιά με μπόλικη λακ και ατημέλητα καλυμμένα στήθη; Σίγουρα φταίει η αλλαγή της χιλιετίας με τους χιλιασμούς της. Πιο πριν είχανε προετοιμάσει το έδαφος κάποιοι αμερικανοί χριστιανώμαλοι που έψαχναν το Θηρίο της Αποκάλυψης στην 'Υπερκυβέρνηση' (χάχαχαχαχααααα) της ΕΟΚ και τον Άψινθο στο Τσέρνομπιλ -- παίρνοντας γραμμή από την τριλογία του Αντιχρίστου που εγκαινίασε η ταινία 'η Προφητεία' το 1977: η δυσπιστία της αμερικανικής δεξιάς των Νότιων Βαπτιστών απέναντι στο Δημοκρατικό Κόμμα σε όλο το αποκαλυπτικό της μεγαλείο. Εδώ στην Ελλάδα μπολιάστηκαν αυτά στον κόσμο από γεροντάδες που κυκλοφορούσανε κασέτες με κηρύγματα, μετά την απογοήτευση του μέσου Έλληνα από τη δεύτερη τετραετία του Παπανδρέου του Β' του Δημαγωγού. Μετά ήρθε και το AIDS και μπήκε ο έρως στο ψυγείο κι αρχίσαμε τα περί αλληλοσεβασμού και αλληλοπεριχώρησης και μονογαμίας κτλ.

Στα 2009 οι άντρες φοβούνται τις γυναίκες, οι γυναίκες ψάχνουνε τους άντρες, οι γκέι δυσπιστούν απέναντι στο σεξ και οι λεσβίες κατηγορούν η μία την άλλη για μαγκώματα. Και πάμε στο σινεμά όχι για να δούμε το Νιώθω Μπλε / Νιώθω Κίτρινη ή τα Μυστήρια του Οργα(νι)σμού ή το Σουήτ Μούβι, αλλά τον Τιτανικό, τον Αρμαγεδδώνα, τον Πόλεμο των Κόσμων, το Happening, το 2012, κι άλλα τέτοια. Κοινώς, δώστε μας μαζική καταστροφή κι αφανισμό κι αφήστε τα γαμήσια: λερώνουν τα εσώρουχα. Ενώ η φωτιά και το νερό όλα τα εξαγνίζουν -- το είπε κι ο Δάντης.



Επίμετρο

Είναι πάντως χαρακτηριστικό το εξής: το genre 'τέλος του κόσμου' της εποχής μας ασχολείται με το γενικό και το αόριστο, όπου ανώνυμοι και πλήθη πνίγονται και αποτεφρώνονται θεαματικά μεν αλλά με τον τρόπο που πετιούνται οι συσκευασίες και τα περιτυλίγματα που ρυπαίνουν τον κόσμο μας. Αντίθετα, η σοφτ-κουλτουρέ τσόντα της δεκαετίας του '70 ασχολούνταν με το συμβάν, το καθέκαστο, το ειδικό (κι ας είναι το ίδιο το σεξ ίσως ό,τι πιο γενικό και γενικευτικό υπάρχει).

Οι ταινίες 'τέλος του κόσμου' ασχολούνται κι αυτές με το καθέκαστο και το ειδικό, αλλά μόνον όσων είναι προνοητικοί, γενναίοι ή τυχεροί να επιβιώσουν. Αυτοί μας ενδιαφέρουν: οι επιζήσαντες και (περισσότερο) οι επιβιωτές. Οι άλλοι να καούνε από τον αστεροειδή, να τους φάει ο γκοτζίλας, να τους ρουφήξει η ρουφήχτρα, να τους πνίξουν τα τσουνάμια, να τους φάνε τα χταπόδια του Άρη. Ενώ πάλι, τη δεκαετία του '70 στις κουλτουροπορνό ταινίες βλέπαμε ότι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου (καθώς και άλλες κοιλότητες κι εσοχές) κι ότι το πιο βαρετό σεξ είναι το σεξ που κάνουν άλλοι -- εκτός κι αν είναι επί της οθόνης. Αυτό το τελευταίο μου φαίνεται διαχρονικό.

Δεν πρέπει να την παίζετε....

Το γεγονός ότι την τεράστια αρχική αποδοχή της την διαδέχτηκε η περιφρόνηση, ίσως δεν οφείλεται στο ότι ήταν μόδα που πέρασε.

Ιδού τι έλεγε γι’ αυτήν ο μουσικολόγος Friedrich Rochlitz (1769-1842) στο γερμανόγλωσσο μουσικό περιοδικό Musikalische Allgemeine Zeitung που μεσουράνησε μεταξύ 1788 και 1848, όσο περίπου και «αυτή»:

«Η [glass] armonica διεγείρει υπερβολικά τα νεύρα, καταβυθίζει τον εκτελεστή τού οργάνου σε αθυμία και κατόπιν σε σκοτεινή και μελαγχολική διάθεση, η οποία είναι η ασφαλέστερη μέθοδος για μίαν αργή αυτοκαταστροφή. Αν πάσχετε από κάποια νευρική διαταραχή, δεν πρέπει να την παίζετε. Αν δεν έχετε ακόμη ασθενήσει, δεν πρέπει να την παίζετε. Αν νιώθετε μελαγχολία, δεν πρέπει να την παίζετε.» <απόδοση από το σχετικό λήμμα τής αγγλικής βικιπέδια>

Εφευρέτης της ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (1706-1790), νονός της επίσης. Την βάπτισε armonica, η μουσική πιάτσα της όμως (κάποτε ανέρχονταν σε εκατοντάδες!), οι ερασιτέχνες εκτελεστές (μεταξύ αυτών και η Μαρία Αντουανέτα!) και οι συνθέτες που έγραψαν έργα γι αυτήν (μεταξύ αυτών και ο Μότσαρτ!) προέταξαν την λέξη glass για να αναφέρονται στην καταγωγή της, που δεν είναι άλλη από την ατραξιόν που πολλοί έχουμε δει ακόμα και σε οικογενειακές συγκεντρώσεις: ένας θαυματοποιός τής παρέας γεμίζει μερικά γυάλινα ποτήρια κολωνάτα με νερό, τα «κουρδίζει» διαφοροποιώντας τις στάθμες, και βρέχοντας το δάχτυλό του το κινεί περιστροφικά ακολουθώντας τη διαδρομή τού χείλους κάθε ποτηριού και αν έχει «κουρδίσει» καλά κι αν ξέρει τι κάνει ακούμε μιαν αιθέρια μελωδία - αλλά τι κουράζομαι να γράφω, έχουμε το βίντεο ….




Ο Φραγκλίνος βρήκε μια λύση πιο επαγγελματική: γυάλινοι κύλινδροι, σαν βραχιόλες,  διαφορετικής περιμέτρου, περασμένοι σε μία ράβδο, ιεραρχημένοι κατά μέγεθος έτσι που στο σύνολό της η διάταξη να έχει κωνοειδές σχήμα, περιστρέφονται με έναν ποδοκίνητο μηχανισμό (θυμίζει ολίγον ραπτομηχανή) και ο εκτελεστής, αν δεν έχουν βεβαίως ακόμα διαταραχτεί πλήρως τα νεύρα του και δεν του έχουν φορέσει ζουρλομανδύα, με ελεύθερα (προσωρινά πάντα) τα υγραμένα δάχτυλά του χαϊδεύει την επιφάνεια των κυλίνδρων και ….. μα τι κάνω – έχουμε βίντεο:



Διάλεξα αυτά τα δύο πολύ σύντομα βίντεο για ευνόητους λόγους. Στο you tube υπάρχουν πολλά μακροσκελέστερα, αλλά δεν τα συνιστώ. Κι αν είχε δίκιο ο Rochlitz;

Χρήσιμα τηλέφωνα:
Αιγινήτειο Νοσοκομείο-Ψυχιατρική κλινική: 210 7291338, 210 7289408

----------------------
ΥΓ

• Για τους τολμηρότερους ιδού μία on line glass armonica
• Για όσους θέλουν να ρισκάρουν την ψυχική τους ισορροπία και την σταθερότητα του οικονομικού τους προϋπολογισμού  ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν

------------
Για άγνωστους λόγους, ο blogger αυτονομείται και αποκρύπτει τη λεζάντα "σχόλια" από μερικά ποστ μου, ολοσχερώς ή περιοδικώς. Αν θέλετε να διαβάσετε ή να αφήσετε σχόλιο, κλικάρετε στον τίτλο της ανάρτησης και το πεδίο θα ανοιχτεί.

Ιπιστίμ, ουραίο πράμα μαθές!

Πολλά παιδιά αλλά και ενήλικες έχουν συνηθίσει να κοιμούνται με το φως αναμμένο. Αν και εσείς βρίσκεστε σε αυτή την κατηγορία, μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτείτε.

Σύμφωνα με έρευνα που πρόκειται να δημοσιευτεί τον Δεκέμβριο στην επιστημονική επιθεώρηση «Behavioural Brain Research», υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη συνήθεια μπορεί να αποτελεί παράγοντα κινδύνου για μελαγχολία ή ακόμη και για κατάθλιψη.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Οχάιο μετά από πειράματα που έκαναν σε ποντίκια. Οι επιστήμονες χώρισαν τα ποντίκια σε 2 ομάδες. Η πρώτη ομάδα βρισκόταν σε φωτισμένο δωμάτιο επί 24ώρου βάσεως και η άλλη κοιμόταν σε σκοτεινό χώρο.

Διαπιστώθηκε ότι τα ποντίκια που κοιμούνταν σε φωτισμένο δωμάτιο εμφάνιζαν περισσότερα συμπτώματα κατάθλιψης σε σύγκριση με τα ποντίκια που είχαν φυσιολογικό κύκλο ημέρας-νύχτας.

Από την άλλη πλευρά τα ποντίκια που ζούσαν σε διαρκώς φωτισμένο δωμάτιο αλλά μπορούσαν να αποτραβηχτούν σε σκοτεινό χώρο, εμφάνιζαν λιγότερα καταθλιπτικά συμπτώματα σε σχέση με τα ποντίκια που δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τον τεχνητό φωτισμό που υπήρχε ολόκληρο το 24ωρο.

«Η έκθεση σε διαρκή τεχνητό φωτισμό κατά τη διάρκεια της νύχτας μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη, ενώ η δυνατότητα αποφυγής του φωτός φαίνεται ότι μετριάζει τα συμπτώματα κατάθλιψης», δήλωσαν οι ερευνητές.

«Τα αποτελέσματα της μελέτης αποδεικνύουν την ανάγκη διερεύνησης του τρόπου με τον οποίο ο τεχνητός φωτισμός επηρεάζει την υγεία μας», τόνισαν οι επιστήμονες.

Σύμφωνα με την ομάδα των ερευνητών, η αύξηση των ποσοστών της κατάθλιψης σε άτομα που εργάζονται τη νύχτα και εκτίθενται σε νυχτερινό φως είναι ενδεικτική των επιπτώσεων που μπορεί να έχει η έκθεση σε μη φυσιολογικούς κύκλους φωτός στη σωματική και ψυχική υγεία.

Οι επιστήμονες υπογραμμίζουν τη σημασία περαιτέρω διερεύνησης της επίδραση του τεχνητού φωτός στην υγεία αφού πέρα από τους εργαζόμενους που έχουν νυχτερινή βάρδια πολλοί ενήλικες αλλά και έφηβοι και παιδιά παρακολουθούν τηλεόραση αργά το βράδυ ή σερφάρουν στο διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να διαταράσσεται ο φυσιολογικός κύκλος φωτός-σκοταδιού.

psychology-blog.gr, παραπέμπει στο zougla.gr και έχει μπαζαριστεί....

Να παρεκτείνω τον ερευνητικό ζόφο των Οχάιο dudes [θά ΄χει και κοπέλες, αλλα το σύστημα "βάζω- ποντίκια- στο φώς- άρα- όποιος κοιμάται με ανοιχτό -φως-είναι περιμαλάκας" μάλλον ανδρώα ιδέα μεδονέρδου (med-nerd) μου φαίνεται] διότι τέτοια διαμάντια κακώς χαραμίζονται στα δοντάκια των ειδικών.

Να κάνετε πείραμα τοποθετώντας κατσαριδάκια πάνω στο Μαγικό βουνό του Τόμας Μαν, βάζοντάς τα να ακούνε Μοντεβέρντι. Αυτά θα φεύγουν μακριά από τους ερευνητές, ενώ άν τους βάλετε τζανκοτροφή, θα τρώνε. Αρα είναι μύθος ότι τα έργα του ανθρωπίνου πνεύματος συγκινούν. Και να συγκινούν, η συγκίνηση δεν συγκρίνεται με την θέα ασπαίροντος από χόχλους καφτής καρβουνίλας λουκάνικου. Είναι δεκτή η ένσταση ενός ερευνητικού ομίλου, που διέγνωσε πως τα σουτζούκια δεν έχουν την ίδια επίπτωση με τα πρασολουκάνικα. Εχουν μικρότερη.

Φυσικά, κανένας δεν διανοείται να θίξει αυτά τα ερευνητικά προγράμματα,που τεκμηριώνουν εξάλλου ότι οι εργαζόμενοι σε αυτά καλύπτουν διαρκείς και πάγιες ανάγκες της επιστημονικής κοινότητας.

Αι, να ήμην βοσκός εις τα όρη...

Μονοκοπανιά

Της Ντόρας το χαμόγελο αφαιρούσε την όποια τέχνη
του γραμματικού που ξενύχτησε στρογγυλεύοντας
εκφράσεις. Του Σαμαρά η συγκίνηση
έβγαινε σάμπως ψεύτικη( έτσι ήναι οι αληθινές
κομμάρες του μυαλού, απροπόνητες) ενώ
στου Παναγιώτη Ψωμιάδη το παντούμ
πλησίαζε κάθε τόσο επίφοβο λυκόσκυλο
ανελλήνιστο, παρέα με μιά κυρά χωρίς αρθρώσεις
που λειτουργούσε όπως μόνον η πολιτική
γνωρίζει. Κατά τα άλλα, κανένας δεν βλέπει
πως δεν μας κυβερνούν τα μιμιέ αλλά
οι αποσπασμένοι του καλοκαιριού
κάτι παράξενοι καθηγητάδες σε μουσεία
και αρχειακές συλλογές , βοηθοί μητροπολίτη
και κλαψομούνηδες που ωστόσο
ψηφίζουν το κόμμα που πρέπει, κι όχι
τους κακούς δεξιούς που μας έχουν βασανίσει
κυρίως επειδή παραμένουν αμπλαούμπληδες
ανίκανοι να εκμάθουν ένα υποτυπώδες
εγχειρίδιο λησμονιάς κι έχουν ξεχάσει
πως γεννήθηκαν από ορεινούς ξενοδόχους,
δίγλωσσους μεθορίων, γιατρούς με αισθήματα
και παρερμηνεύουν τους κεντρώους αντάρτες τους
ως τέκνα της φυλής, παιδιά της Σαμαρίνας
ενώ πρόκειται γιά ανήψια της γλυκειάς
καημενωσύνης, απολειφάδια του πενήντα,
λάτρεις του ρεβέρ, που πάντα αγοράζουν
πουκάμισο με μανσέτα κι έξτρα γιακά
όποτε τον βρίσκουν βέβαια σκάβοντας
καναν τάφο του Τσιριμώκου.

Suppl.

O Νιζνάμης, ο Τάσος και η Γκόλφω γιά τους μύωπες αναγνώστες του προηγούμενου ποστ.