Πάσχα 2010, Ηράκλειο Κρήτης

ή ψάχνοντας στα θεμέλια της «ελληνικής ιδιοπροσωπείας».
ή και Προυντόν έχουμε.

*

Όλες οι φωτογραφίες με το κινητό.

*



Από το βιβλίο του Παύλου Κόρπη «ο κ. αββάς Migne - η μεγαλύτερη εκδοτική περιπέτεια του 19ου αιώνα» // Βιβλιοθήκη Πατέρων Ισουϊτών Αθήνα / Civitas, Ιστορική Βιβλιοθήκη Καλέσα Ηρακλείου // Ηράκλειο 2009



[…] Ένας ασήμαντος φτωχόπαπας, που δεν διδάχτηκε ποτέ Θεολογία, ο αββάς Jacques-Paul Migne (1800-1875), εγκατέλειψε τη μίζερη επαρχία όπου ζούσε [περιφέρεια της Ορλεάνης] και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Εκεί, χωρίς χρήματα, ερείσματα και υποστήριξη κατόρθωσε να στήσει μια καταπληκτική «καπιταλιστική μηχανή» μαζικής παραγωγής.



[…] στο μυαλό του [Migne] στριφογύριζε συνεχώς ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα [του Διαφωτισμού]: Η μνημειώδης Εγκυκλοπαίδεια του Denis Diderot και του Jean D’Alembert. Και βάλθηκε να την ξεπεράσει, για να μείνει τελικά στην Ιστορία ως ένας από τους μεγαλύτερους εκδότες από καταβολής της τυπογραφίας.

Κάτω από τον γενικό τίτλο […] Γενική Βιβλιοθήκη του κλήρου και των μορφωμένων λαϊκών ή Πλήρη Μαθήματα για όλες τις Εκκλησιαστικές Επιστήμες ο Migne μέσα σε τρεις δεκαετίες (1838-1868) εξέδωσε σχεδόν χίλιους τόμους διαρθρωμένους σε σειρές και σε τουλάχιστον δεκαπέντε εκατομμύρια αντίτυπα συνολικά.



Το αποκορύφωμα της εκδοτικής [...] δραστηριότητας [του Migne] ήταν η Ελληνική και η Λατινική Πατρολογία [Patrologiae Grecae, Patrologiae Latinae]: σε 161 και 221 τόμους αντίστοιχα, χαρτόδετους ή βιβλιοδετημένους, σχήματος 4ου (ο χαρτόδετος 28,3Χ19,5 εκ) με μικρά τυπογραφικά στοιχεία και σφιχτή σελιδοποίηση, οι οποίοι περιείχαν τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, των Διδασκάλων (Docteurs) και των Διδασκαλισσών, των εκκλησιαστικών συγγραφέων του ανατολικού και του δυτικού χριστιανικού κόσμου, αλλά και διαφόρων ιστορικών .



Σημειώνει ο Κόρπης: «για την Καθολική Εκκλησία οι διδασκάλισσες είναι τέσσερεις: [1] Η Αγία Αικατερίνη της Σιέννα, [2] η Αγία Θηρεσία της Άβιλα, [3] η Αγία Θηρεσία του Βρέφους Ιησού και [4] η Αγία Edith Stein. H Stein (1891-1942) ήταν Γερμανό-Εβραία φιλόσοφος, η οποία το 1922 μεταστράφηκε στον καθολικισμό. Δολοφονήθηκε στο στρατόπεδο του Άουσβιτς.»

[Προφανώς κείμενα τής τελευταίας δεν υπάρχουν στην Πατρολογία του Migne. Η Κασσιανή επίσης απουσιάζει από την Patrologiae Graeca.]





Στο σύνολο των 161 τόμων της Patrologiae Cursus Completus, Series Graeca ενσωματώθηκαν κείμενα 800 συγγραφέων και τυπώθηκαν 235.724 σελίδες με δύο στήλες, η μία εκ των οποίων περιλάμβανε το ελληνικό κείμενο και η άλλη τη λατινική μετάφραση, παλαιότερη ή νέα.



Η απρόσμενη [επιχειρηματική] επιτυχία του αββά άφησε δίχως ύπνο τους εκδότες και βιβλιοπώλες της γαλλικής πρωτεύουσας, οι οποίοι έφεραν βαρέως τις απευθείας πωλήσεις των βιβλίων του, πράγμα που αναιρούσε την κερδοφόρα μεσολάβησή τους. Κατάφεραν […] να πλησιάσουν τις ανώτατες εκκλησιαστικές αρχές και […] πέτυχαν την ηθική αποδοκιμασία του Migne -ως ασχολούμενου με εμπορικές δραστηριότητες που καταρράκωναν […] το γόητρο της Εκκλησίας- και στη συνέχεια [πέτυχαν] την προσωρινή αφαίρεση του δικαιώματος του να ιερουργεί μέσα στο Παρίσι [σιγά μην τον ένοιαξε].



Κατά την εκτύπωση της [Ελληνικής] Σειράς [της Πατρολογίας] ο αββάς αντιμετώπισε τριών ειδών μείζονος σημασίας τεχνικά προβλήματα: [1] τα τυπογραφικά στοιχεία που θα χρησιμοποιούσε για τα ελληνικά κείμενα, [2] τη στοιχειοθεσία τους και [3] τη διόρθωσή τους.



[1ο τεχνικό πρόβλημα] Στις οικογένειες των ελληνικών στοιχείων που κυκλοφορούσαν στην αγορά, δεν υφίσταντο τα πλάγια ελληνικά, τα λεγόμενα και ιταλικά, δηλαδή τα στοιχεία που χρησιμοποιούνται προκειμένου μία λέξη ή και ένα απόσπασμα κειμένου να ξεχωρίσει, ως προς τη σημασία του, από το υπόλοιπο κείμενο, το οποίο τυπώνεται με τα συνήθη και υφιστάμενα όρθια. Ο Migne κάλεσε λοιπόν ένα χαράκτη της εποχής, τον Antoine Friry, ο οποίος του σχεδίασε δύο ιδιαίτερα κομψές και ευδιάκριτες σειρές ελληνικών στοιχείων, μία για τα όρθια στοιχεία και μία για τα πλάγια. Αμέσως τα σχέδια στάλθηκαν στο χυτήριο που λειτουργούσε μέσα στις εγκαταστάσεις των Καθολικών Εργαστηρίων και άρχισε η παραγωγή τους. Τα πλάγια στοιχεία αποτέλεσαν μια παγκόσμια τυπογραφική καινοτομία […] και από τότε γενικεύτηκε η χρήση τους στη στοιχειοθέτηση των ελληνικών κειμένων.





[Παρέκβαση -Α] Καθολικά Εργαστήρια = Les Ateliers Catholiques = Το όνομα της επιχείρησης του Migne. Ιδρύθηκαν το 1838, «μέσα στα Καθολικά Εργαστήρια οργανώθηκαν με γρήγορους ρυθμούς τα τμήματα του χυτηρίου στοιχείων, της στοιχειοθεσίας και στερεοτυπίας των τελικών κλισέ, της διόρθωσης δοκιμίων, της λείανσης του χαρτιού (satinage), της εκτύπωσης, της βιβλιοδεσίας, του βιβλιοπωλείου, των διανομών και του λογιστηρίου. Φυσικά δεν έλειπε και ένα παρεκκλήσιο και μία βιβλιοθήκη.»



[Παρέκβαση -Β] Τα Καθολικά Εργαστήρια κάηκαν νωρίς το πρωί της 2ας Φεβρουαρίου 1868 (περίπου 30 χρόνια μετά την ίδρυσή τους). Η εφημερίδα Moniteur de Paris έγραψε: «…όταν φάνηκε η μέρα, αυτό το μεγάλο εργαστήριο δεν ήταν παρά κομμάτια μαυρισμένο χαρτί και χαλασμένα σίδερα, ανάμεσα στα οποία διακρίνονταν τεράστιες βέργες από μολύβι». Η αιτία της πυρκαγιάς έμεινε αδιευκρίνιστη. Η φωτιά κατέστρεψε τα κλισέ του 162ου τόμου της Ελληνικής Πατρολογίας. Ήταν τα έργα του Μιχαήλ Αποστόλη, από τα οποία 14 ανέκδοτα […] Τα ελληνικά πρωτότυπα του Αποστόλη δεν κατέστη δυνατό να ξαναβρεθούν […]




[Παρέκβαση -Γ] Όσο κουράγιο απόμεινε στον Migne, μετά την πυρκαγιά, αναλώθηκε σε «δικαστικές διαμάχες με τις ασφαλιστικές εταιρίες προκειμένου να πάρει την αποζημίωση και να καλύψει τους πιστωτές του». «Η εκτίμηση της συνολικής ζημιάς, σύμφωνα με τον Migne ανερχόταν στα 12 εκ. φράγκα […] η δικαστική απόφαση [που] εκδόθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1871 επέτασσε την καταβολή στον αββά αποζημίωσης 3 εκ. φράγκων […]».

[1871, η χρονιά της Κομμούνας του Παρισιού]



[Παρέκβαση -Δ] «Στο πρώτο διάστημα της λειτουργίας των εγκαταστάσεων [των Καθολικών Εργαστηρίων] ο αριθμός των εργαζομένων […] δεν ξεπερνούσε τα 300 άτομα, άνδρες και γυναίκες. Αργότερα περί τα μέσα του αιώνα, φαίνεται πως πλησίασαν τα 600 […], την εποχή της πυρκαγιάς ήταν γύρω στα 300.» […] «Όλοι […] εργάζονταν εντατικότατα κάτω από το άγρυπνο μάτι του αββά. Άσματα και συζητήσεις απαγορευόταν αυστηρά.»]





[2ο τεχνικό πρόβλημα που αντιμετώπισε ο Migne κατά την έκδοση της Patrologiae Grecae] Άλλο σημαντικό πρόβλημα ήταν η στοιχειοθεσία των Ελληνικών, γλώσσα που για τη συντριπτική πλειοψηφία των στοιχειοθετών της εποχής έμοιαζε με τα Κινέζικα, διακοσμημένα μάλιστα με πνεύματα και τόνους. Έλεγε ο αββάς: «…δεν είναι όλοι οι στοιχειοθέτες κατάλληλοι να στοιχειοθετήσουν τα Ελληνικά με ταλέντο και γούστο…». Για τον λόγο αυτό έφερε από τη Γερμανία, την Αγγλία, το Βέλγιο, τη Βοημία, το Πεδεμόντιο, την Πολωνία, αλλά ακόμη και από τη Ρωσία τους καλύτερους στοιχειοθέτες της εποχής, οι οποίοι «…Όχι μόνο γνωρίζουν άριστα τα ελληνικά στοιχεία, αλλά καταλαβαίνουν και αυτό που στοιχειοθετούν…». Δεν δίστασε μάλιστα να καλέσει […] τον θεωρητικό του σοσιαλισμού, αντικρατιστή και πρώην τυπογράφο Pierre-Joseph Proudhon, στον οποίο έγραφε στις 26 Σεπτεμβρίου 1855: «…η υπογραφή μου και η θέση μου μπορεί να σας ξενίσουν λίγο, αλλά στη δημοκρατία των γραμμάτων -που είναι η πιο φιλελεύθερη από όλες- μπορώ να απευθυνθώ στις αυθεντίες χωρίς ιδεολογικές διακρίσεις ….μου έχουν πει ότι είστε πολύ δυνατός στον τονισμό (των Ελληνικών) και ότι μαζί σας λίγα πνεύματα και τόνοι θα μου ξεφύγουν. Θέλετε λοιπόν να μου αφιερώσετε καθημερινά ικανές ώρες;».

Δεν σώζεται η απάντηση, αν υπήρξε, του Proudhon, σίγουρα όμως δεν πήρε μέρος στην ομάδα που στοιχειοθέτησε τα ελληνικά κείμενα.



[3ο τεχνικό πρόβλημα] Το πρόβλημα της διόρθωσης των δοκιμίων, ο αββάς το ξεπέρασε κατά τον καλύτερο τρόπο με τρεις Έλληνες διορθωτές, τους Θ. Σύψωμο, Πανταζίδη και Δοβριάδη (Dobriades), συνεπικουρούμενους από άλλα μεγάλα ονόματα της εποχής, όπως Dübner, διάσημος ελληνιστής, εκδότης ελληνικών πατερικών κειμένων και καθηγητής στη Σορβόννη.

Από λίγες διάσπαρτες αλλά καθόλου επιβεβαιωμένες πηγές, γνωρίζουμε ότι ο Θεόδωρος Σύψωμος, μάλλον χιακής καταγωγής, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη αρχές του 19ου αιώνα και έζησε στο Παρίσι, όπου και πέθανε σε πολύ μεγάλη ηλικία. Χαρακτηριζόταν ως doctisimus – σοφότατος και ασχολήθηκε με τη διόρθωση και την επιμέλεια κειμένων. Για τους δύο άλλους [Πανταζίδη και Δοβριάδη] δεν υπάρχει απολύτως καμία πληροφορία.

Σχετικά με την ποιότητα της εργασίας τους, αρκεί να πούμε ότι ο ίδιος ο Migne πρόσφερε τα 25/100 του φράγκου για κάθε πραγματικό λάθος που θα εντόπιζε κάποιος μέσα στις Πατρολογίες, και ιδιαίτερα στην Ελληνική [Πα να πει ότι ο Migne δεν είχε την πρόθεση να φαλιρίσει. Εμπιστευόταν τη δουλειά των διορθωτών του!]



[…] όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλλαν στη Γαλλία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δύο Πατρολογίες έγιναν ένα από τα πλέον περιζήτητα λάφυρα πολέμου, ως κάτι το ιδιαίτερα «γαλλικό», δηλαδή ως κομμάτι της εθνικής κληρονομιάς της Γαλλίας.



Αυτά τα λίγα περί Migne. Μικρό σχόλιο του Παύλου Κόρπη για τον τίτλο του βιβλίου: «Η χρήση του αδόκιμου προσφωνητικού “κ.” [o “κ.” αββάς Migne] προκρίθηκε γιατί μπορεί να αποδώσει την προτεραιότητα της πολιτικής υπόστασης έναντι της θρησκευτικής, που επιβλήθηκε στους κληρικούς μετά τη Γαλλική Επανάσταση»





*

Υστερόγραφο: Ο Δήμος μας (βρίσκεται στον νομό Ηρακλείου) έχει φτιάξει χοτ-σποτ! Με τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το λάπτοπ μου είδε αμέσως τη δυνατότητα σύνδεσης γουάι-φάι. Όπως την είχε δει και πέρυσι το καλοκαίρι. Κάτι τόρρεντ που είχα να κατεβαίνουν, κατέβαιναν. Το μέηλ μου (μέσω άουτλουκ εξπρές) το πήρα. Αδύνατον όμως να μπω στο γουέμπ. Μου έβγαζε μια οθόνη με (απλούστατες) οδηγίες, τις ακολουθούσα, κλίκαρα «συνέχεια» και με πήγαινε σε λευκή σελίδα. Όταν δοκίμαζα ξανά, η οθόνη έδινε το εφιαλτικό “the connection was reset”. Αδύνατον επίσης να στείλω μέηλ.



Πήγα την Τρίτη του Πάσχα να πληρώσω τις οφειλές μου στον Δήμο. Οι υπεύθυνος υπάλληλος έλειπε. Δεν πλήρωσα. Ρώτησα για το ίντερνετ. Ο τεχνικός του δήμου δεν ήταν στο γραφείο του, του τηλεφώνησαν, ήρθε αμέσως. Ευγενέστατος και συμπαθέστατος, παραδέχτηκε ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει. Μου είπε ότι το «έργο» (που έχει δοθεί σε ιδιωτική εταιρεία) δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Από πέρυσι. Μου είπε ότι για να στείλω μέηλ θα πρέπει να αλλάξω την διεύθυνση του σέρβερ από μεηλγκέητ.φόρθνετ σε μεηλγκέητ.οτενέτ. Δεν το έκανα.




Ο ίδιος με χαρά μου έδειξε το ίντερνετ καφέ που έχει φτιάξει ο Δήμος για τα παιδιά. Μέτρησα έξι οθόνες. Κι αυτό φτιάχτηκε με τη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ώρες λειτουργίας του ίντερνετ καφέ 9-2 το πρωί, όταν τα παιδιά πάνε σχολείο. Εννοείται ότι είναι ανοιχτό μόνο τις εργάσιμες ημέρες.



Επιστρέφοντας σπίτι πρόσεξα ότι ένα αναπηρικό καροτσάκι πολύ δύσκολα θα ανεβεί τη ράμπα που έχει τοποθετηθεί στην είσοδο του δημαρχείου για να διευκολύνει "τα άτομα με ειδικές ανάγκες".



Για όλες αυτές τις λεπτομέρειες, που σε μένα δείχνουν ότι το «κοινωνικό» κράτος φτιάχτηκε πρωτίστως για να εξυπηρετεί όσους καλούς ανθρώπους (το «καλούς» δεν είναι ειρωνικό) το στελεχώνουν και παρεμπιπτόντως τους υπόλοιπους, κάνε θεούλη μου να μη μας δώσει κανείς (εύκολα) δάνειο.



Όλες οι φωτογραφίες με το κινητό. Όλα τα μπολντ και τα πλάγια δικά μου.

*





*

Την αντίθεση την λύνει η συνέλευση της Κοινότητας

Ο Σταύρος Πετσόπουλος απέλυσε τον Ντίνο Παλαιστίδη, εργαζόμενο στις εκδόσεις ΆΓΡΑ. Οι εκδόσεις ΆΓΡΑ είναι επιχείρηση ιδιοκτησίας Σταύρου Πετσόπουλου.

***

[Διαβάζοντας τα αποσπάσματα από κάτω έχε κατά νου ότι οι εκδόσεις ΑΓΡΑ είναι μια μικρή επιχείρηση. Για να μην πω πολύ μικρή. Το κλίμα σε αυτού του είδους τις επιχειρήσεις είναι, κυριολεκτικά, οικογενειακό.Ο Πετσόπουλος (ο εκδότης) πρέπει να έφτυσε αίμα για να στήσει τον εκδοτικό οίκο. Τα μπολντ είναι όλα δικά μου.]

***

[εποχή – Προς άγραν Παλαιστίδη:] "Τον Ντίνο Παλαιστίδη τον γνωρίζω πολλά χρόνια: Μαχητικός συνδικαλιστής, πρωτεργάτης του σωματείου των βιβλιοϋπαλλήλων, σταθερά στρατευμένος στην ελευθεριακή Αριστερά [...] Ύστερα από επανειλημμένα άκαρπα διαβήματα στην εργοδοσία για να μην του ανατίθενται εργασίες άσχετες με τη θέση του, ο Παλαιστίδης προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας, η οποία στις 8/1 γνωμοδότησε ότι «η εταιρεία θα μπορούσε να επανεξετάσει το αίτημα του εργαζόμενου με προοπτική επίλυσης». Πέντε μέρες μετά απολύθηκε."

***

[(ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ) ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΔΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ:] "Δε δεχόμαστε, ο κύριος Πετσόπουλος (εργοδότης των εκδόσεων ΑΓΡΑ) να λέει, πως του έκανε χάρη να τον προσλάβει, μιας και δε θα τον έπαιρνε κανείς γιατί είναι συνδικαλιστής. Αν οι εργοδότες έχουν «μαύρες λίστες» συνδικαλιστών, είναι αίσχος και σαν κλάδος θα αγωνιστούμε για να «σκιστούν» αυτές οι λίστες.[...] Δε δεχόμαστε ο κάθε κύριος Πετσόπουλος να απαιτεί, «εδώ όλοι κάνουν τα πάντα»." [...]

***

[ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΑΓΡΑ - 17/02/2010 - με υπογραφές:] [...] Τις τελευταίες μέρες με οργή και θλίψη διαπιστώνουμε ότι με αφορμή την απόλυση εργαζομένου από τον εκδοτικό οίκο [ΑΓΡΑ], υπό συνθήκες που ασφαλώς θα κριθούν από τα δικαστήρια, ο εκδοτικός οίκος επιχειρείται να εμφανιστεί ως διώκτης των συνδικαλιστικών ελευθεριών που εκφοβίζει και απολύει εργαζόμενους. Τίποτα δεν είναι αναληθέστερο από τους παραπάνω ισχυρισμούς [...]

***

[απάντηση στο κείμενο των συγγραφέων των εκδόσεων ΑΓΡΑ που στηρίζουν τις επιλογές του κ. Πετσόπουλου (ανυπόγραφο):] «Το νόμιμο ή μη της απόλυσης θα το κρίνουν τα δικαστήρια», λένε. Θα περιμέναμε οι άνθρωποι των γραμμάτων να μην είναι απλώς με το νόμιμο αλλά και με το δίκαιο και με το ηθικό. [...] Γιατί όλοι – και τα ηχηρά ονόματα των διανοούμενων που θέλησαν σε αυτή την κρίσιμη περίοδο όπου όλα σαρώνονται από το κεφάλαιο και την εργοδοσία να στηρίξουν έναν εργοδότη που απολύει– πρέπει να μάθουν πως τις συνθήκες εργασίας που βιώνουμε και τις δικές μας οδύσσειες, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΣ ΠΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΜΕΙΣ.

***

[ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ-ΑΠΕΡΓΩΝ ΤΗΣ «ΑΓΡΑΣ» (πόσοι από το σύνολο των εργαζομένων στην ΆΓΡΑ απεργούν είναι υποθέτω πολυτέλεια να το ρωτήσει κανείς):] Επειδή ακούγονται διάφορα και κάποιοι προτρέχουν να μιλήσουν για μας χωρίς εμάς, θέλουμε να τονίσουμε πως οι πλέον αρμόδιοι να μιλήσουν για τις εργασιακές μας σχέσεις είμαστε εμείς! Θέλουμε λοιπόν να πούμε ότι, οι συνθήκες εργασίας στην «Άγρα» σαφώς και δεν μοιάζουν με συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα όπως δυστυχώς συμβαίνει σε πολλές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, αλλά ούτε και βρισκόμαστε σε κάποιο εργασιακό παράδεισο, χωρίς προβλήματα! [...] Η πίεση λοιπόν που ασκείται εξαιτίας του μεγάλου φόρτου δουλειάς, οδήγησε το συνάδελφο τα τελευταία δύο χρόνια, στο να ζητήσει επανειλημμένα συνάντηση με τον εργοδότη με στόχο την αποσαφήνιση-επαναδιατύπωση των καθηκόντων του, πράγμα που δεν έγινε.[...]

***

[Δελτίο Τύπου του βουλευτή (του ΣΥΡΙΖΑ) Τάσου Κουράκη [***]:] Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι όλοι οι εργαζόμενοι είναι πάντοτε εντάξει στα καθήκοντά τους (και δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμένη περίπτωση του Ντίνου Παλαιστίδη). Την αντίθεση όμως δεν την λύνει η μονοπρόσωπη εξουσία, δηλαδή το αφεντικό ή ο διευθυντής, γιατί είναι ανεξέλεγκτος και δεν λογοδοτεί (συνήθως) σε κανέναν. Την αντίθεση την λύνει η συνέλευση της Κοινότητας, με αίσθημα αλληλεγγύης και δικαίου.

[Το ομολογώ, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκουν πάντα τον τρόπο να με κουφαίνουν]

***

[Προσθήκη 26/02/2010]

[Δεκαοχτώ διανοούμενοι - με υπογραφές] εκφράζουν τη λύπη τους "για το ότι μια σχέση εργοδότη-εργαζόμενου με διαφορές και εντάσεις, κατέληξε σε απόλυση. Αλλά το γεγονός αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία για να συζητηθεί το ευρύτερο πρόβλημα των συνθηκών εργασίας στον χώρο του βιβλίου. Αντί γι' αυτό, γίνεται, γραπτά και προφορικά, μια θορυβώδης και άδικη προσπάθεια απαξίωσης της Άγρας". [...] Η κρίση, καταλήγουν "πρέπει να ξεπεραστεί προς το συμφέρον των εργαζομένων. "

["η κρίση πρέπει να ξεπεραστεί" δεν είναι αρκετό άραγε; Αν η κρίση δεν ξεπεραστεί προς το συμφέρον και των δύο πλευρών, τότε παραμένει κρίση.]

***

[ο Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών εκφράζει την ανησυχία του] "για τα θλιβερά γεγονότα που διαδραματίζονται αυτές τις μέρες από μια ομάδα βιβλιοϋπαλλήλων μπροστά από τα γραφεία των εκδόσεων Άγρα, αλλά και για την κατά το παρελθόν ανάλογη στάση τους σε σχέση με άλλους συναδέλφους [...] με αφισοκολλήσεις, συνθήματα στους τοίχους, προσβλητικούς προσωπικούς χαρακτηρισμούς διαμορφώνεται ένα κλίμα το οποίο όχι μόνο δεν επιτρέπει την επίλυση των τυχόν προβλημάτων αλλά αντιθέτως... [κτλ κτλ][...]"

***

[Προσθήκη, 16 Μαρτίου 2010]

[Ανακοίνωση των εκδόσεων Άγρα:] "Επειδή το πρωτεύον είναι να παραμείνει εν λειτουργία η « Άγρα », [...] επειδή, επίσης, ο ασύμμετρος πόλεμος που εξαπολύθηκε εναντίον της « Άγρας » απειλούσε να φθείρει τον εκδοτικό οίκο στο σύνολό του, τον ιδρυτή της, τους εργαζόμενούς της και τους συνεργάτες της συγγραφείς και μεταφραστές· επειδή, τέλος, η « Άγρα » ούτε είναι ούτε θέλησε ποτέ να γίνει Wind, Alex Pack, ΜΕΤΚΑ ή οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση αυτού του είδους, κρίνουμε ότι η επαναπρόσληψη του Ντίνου Παλαιστίδη, με όρους που συμφωνήθηκαν κατόπιν διαλόγου, θα λειτουργήσει λυτρωτικά για όλους."

[...]

"Όπως συμφωνήθηκε με τον Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου, την Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010, στις 12.00, θα σβηστούν από κάθε πλευρά όλες οι ανακοινώσεις σχετικά με την απόλυση και την επαναπρόσληψη του Ντίνου Παλαιστίδη από το Διαδίκτυο. Πιο συγκεκριμένα για την « Άγρα » από το blog, το facebook και το site της."

***

[Τι συμπέρασμα να βγάλει απ' την όλη ιστορία ένας μικρός, άντε μεσαίος, επιχειρηματίας; Άραγε τι πρέπει να κάνει όταν ένας άνθρωπος του "Χώρου" πάει να του ζητήσει δουλειά;]

***

kukuzelis, Σραόσαι Μπερεκέτηι: Υπάρχουν και χειρότερα.



Το υλικό που χρησιμοποίησα για να φτιάξω το βιντεάκι βρίσκεται εδώ: http://bit.ly/deUEdd
*
Ας ελπίσουμε ότι η Κρίση δεν θα οδηγήσει σε λύσεις α λα μανιέρ ντε Κορεά.
*
Κοιτάζω και ξανακοιτάζω το βίντεο και μου φαίνεται ότι πρόκειται για ένα μικρό φιλμ περί της αναγκαιότητας των εμφυλίων πολέμων και της ξένης επέμβασης.
*

Οδός Νικηφόρου

View Larger Map

[Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 2010. Του ανταποκριτή μας] Στο αυτοκίνητο, περίπου μία το βράδυ. Κοντά στην Ομόνοια. Γυρίζω σπίτι. Τέσσερις-πέντε στροφές και βγαίνω Αλεξάνδρας. Μόλις διέσχισα την Αγησιλάου. Στο τέλος της, νέα παιδιά εξακολουθούν να περιμένουν τον πελάτη. Ψιλόβροχο. Οδός Νικηφόρου. Σταμάτησα. Κάτι ψάχνω δεξιά μου, προς το λεβιέ ταχυτήτων. Αναπτήρα μάλλον. Ανοίγει η πόρτα του οδηγού. "Μπούγκα, μπούγκα Σύνταγκμα;". Γυρίζω και βάζω φωνή τρομαγμένος. Ένας νέος. Σχεδόν την ίδια στιγμή ανοίγει η πίσω πόρτα δεξιά. Αυτός δεν μιλάει, ψάχνει το κάθισμα. Φωνάζω πιο δυνατά, χωρίς νόημα: "Ε", "ου", "α", "ρε". Έχω χεστεί. Προσπαθώ μάταια να βρω το κουμπί που κλειδώνει όλες μαζί τις πόρτες του αυτοκινήτου. Για να κλειδώσουν πρέπει να είναι κλειστές. Ο πίσω βουτάει απ το κάθισμα μια άδεια σακούλα. Κοιτάζονται, φεύγουν σχεδόν τρέχοντας. Όχι δεν τρέχουν, σχεδόν τρέχοντας. Κλείνω όπως-όπως τις πόρτες και προσπαθώ να βρω το γκάζι. Ξεκινάω ενώ τους βλέπω να έρχονται ξανά προς το μέρος μου. Κραδαίνει τη σακούλα. Νομίζω ότι την πέταξε προς τ’ αυτοκίνητο. Εξαφανίζομαι. Κι οι δυο νέοι. Στο σκοτάδι μου φάνηκαν σκουρόχρωμοι. "Ευτυχώς δεν μου πήραν την ομπρέλα" και οι σφυγμοί έχουν πιάσει διακόσια. Μου έμεινε ο φόβος. Νωρίτερα άκουσα για μια μουσικό. Πήγαινε στο Μπενάκειο. Με το αυτοκίνητο κι αυτή. Δύο της την έπεσαν. "Πακιστανοί" λέει. Ο ένας τραβούσε τη θήκη, με το όμποε μέσα, ο άλλος την τσάντα της. Δεν κατάφεραν να πάρουν κάτι. Σήμερα κοίταξα με μισό μάτι, άθελά μου, τον Αλβανό που ήρθε να καθαρίσει την πολυκατοικία. "Καλή σας μέρα, καλή βδομάδα" μου χαμογέλασε ευγενέστατα. Τους επαγγελματίες δεν τους φοβάμαι, τους ερασιτέχνες τρέμω. Και καταλαβαίνω ότι χωρίς γενικευμένη αδικία αυτό το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί.

trash scandals

*
πριν από ~26 μήνες:

"Ο πρόεδρος της Πρωτοβουλίας πολιτών κ. Γεωργακόπουλος υποστήριξε ότι βρήκε πεταμένα στα σκουπίδια, εκατοντάδες απόρρητα έγγραφα της ΕΥΠ καθώς και διαβαθμισμένη αλληλογραφία του Τζορτζ Μπους με την Ντόρα Μπακογιάννη, στην οποία προαναγγέλλει επικείμενη επίθεση στο Ιράν."

ANT1 ONLine / News / Διαψεύδει το υπουργείο Εξωτερικών

*

πριν από ~20 μέρες:

"Οι σχετικές αιτήσεις στέλνονταν με ΦΑΞ από το γραφείο [του Ρόβλια] προς τα αρμόδια υπουργεία, χωρίς όμως να καταστρέφονται τα αποδεικτικά στοιχεία, αλλά να πετιούνται στα σκουπίδια! Εκεί τα βρήκε ο κ. Δ. Γεωργακόπουλος, πρόεδρος της «Πρωτοβουλίας Πολιτών ΣΕΑ», ο οποίος γνωστοποίησε την αποκάλυψη που έκανε με επιστολή του προς τον πρωθυπουργό στις 13/12"

Αδέσμευτος Τύπος

*

σήμερα:

"[…] στο έγγραφό του προς τις αρμόδιες αρχές ο κ. Γεωργακόπουλος, πρόεδρος ΣΕΑ, γνωρίζει ότι: «Την 30/12/09 και ώρα 18.30, έξω από το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην οδό Αριστοτέλους 17, οι καθαρίστριες του υπουργείου έβγαλαν 10 μεγάλες μαύρες σακούλες σκουπιδιών και τις έβαλαν με τα άλλα σκουπίδια. Τέσσερις από τις σακούλες αυτές, τις οποίες πήρα, περιείχαν εκατοντάδες έγγραφα του υπουργείου […]»"

Εγγραφα-φωτιά για κύκλωμα με φάρμακα | Ελλάδα | Ελευθεροτυπία

*

Με εντυπωσιάζει το ότι νοιώθει την ανάγκη να προσδιορίσει τις σακούλες των σκουπιδιών: "μεγάλες", "μαύρες".

***

[Συμπλήρωμα 4:42 μμ] Ο akindynos συνεισφέρει (και τον ευχαριστώ θερμά --δες σχόλια):

[ΣΕΑ =] Συντονιστική Επιτροπή Αττικής, χωρίς να διευκρινίζεται το αντικείμενο του συντονισμού. Η ατμόσφαιρα ίσως.

Με τσίγκλισε όμως [γράφει ο akindynos] το ότι «κανένα κανάλι δεν αναφέρει ότι είναι απότακτος και γιατί άραγε αποτάχθηκε» και με λίγο σκάλισμα βρήκα πως

O Δ. Γεωργακόπουλος είχε αποταχτεί το 1979 επειδή είχε υπερασπιστεί σε δικαστήριο ένα νεαρό που είχε συλληφθεί σε επεισόδια, σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του οι οποίοι ήταν μάρτυρες κατηγορίας. Το 1984 επανήλθε στο Σώμα, αλλά υπέβαλε την παραίτησή του το 1990 για να διεκδικήσει δύο φορές, ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος την ψήφο των δημοτών της Καλλιθέας.

Ριζοσπάστης 3/1/1997

*

Με παραπάνω ψάξιμο βγαίνει ακόμα ένας λαγός [συνεχίζει ο akindynos].

Σχετικά με την εμφάνιση του αστυφύλακα Δημητρίου Γεωργακόπουλου με στολή και με πανώ στην συγκέντρωση του Πολυτεχνείου, ο αρχηγός της αστυνομίας πόλεων κ. Κ. Λεμονής, που ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους δήλωσε τα εξής:

Μακεδονία 20/11/1979 σ. 15 (κλικ στην εικόνα από πάνω για μεγέθυνση)

*
Τι έγραφε το πανώ;

Τιμή στους ήρωας του Πολυτεχνείου
Σήμερα στη μνήμη τους μέχρι κι ο ουρανός κλαίει



([Ριζοσπάστης]: σελίδα 4, δεξιά στήλη, Αστυφύλακας στην πορεία)

*

Έχω μια υποψία [καταλήγει ο akindynos] πως ισχύει το πού 'σαι νιότη

***

Από το πρώτο άρθρο του Ριζοσπάστη που παραθέτει ο akindynos σημειώνω [εγώ, ο kukuzelis] την εισαγωγή:

Κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος αντιμετωπίζει ο απότακτος αστυνομικός Δημ. Γεωργακόπουλος,που συνελήφθη προχτές μαζί με 31 ακόμη άτομα στο υπόγειο της οδού Αχιλλέως στο Μεταξουργείο, όπου γίνονταν "ρέιβ πάρτι" με χρήση ναρκωτικών και παραισθησιογόνων ουσιών.

***

1968: Η τελευταία πεντηκονταετία

ή δεν λέω τίποτα.



Werner Herzog - Letzte Worte (1968) [Μέσω φέησμπουκ]

Από τη Βικιπέδια: Το 1905 χρησιμοποιήθηκε ως Λεπροκομείο όπου οδηγήθηκαν όλοι οι λεπροί της Κρήτης, οι οποίοι πρώτα βρίσκονταν απομονωμένοι στη «Μισκινιά», έξω από το Ηράκλειο, και ήταν εστία μολύνσεως και για τον υπόλοιπο λαό. Κατά την περίοδο της Ιταλογερμανικής κατοχής οι κατακτητές δεν τολμούσαν να αφήσουν ελεύθερους τους λεπρούς και ήσαν αναγκασμένοι να τους τροφοδοτούν οι ίδιοι, δεδομένου ότι το απέναντι χωριό Πλάκα το είχαν εκκενώσει και είχαν διώξει τους κατοίκους σε άλλα χωριά, όλη δε την παράλια περιοχή την είχαν οχυρώσει με πυροβολεία, πολυβολεία, υπόγειες στοές, ναρκοπέδια γιατί φοβόντουσαν απόβαση των Άγγλων σ' εκείνο το μέρος. Ούτε ποτέ μπήκε στο νησάκι Ιταλός ή Γερμανός και γι' αυτό λειτουργούσαν παράνομα ραδιόφωνα και ο γιατρός Διευθυντής Γραμματικάκης αντέγραφε τις ειδήσεις του Λονδίνου και του Καΐρου και τις μοίραζε ως δελτία ειδήσεων στους κατοίκους. Τελικά το 1957 έκλεισε ιαθέντων των λεπρών με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών φαρμάκων.

το τέλος

Βλέποντας τις φωτογραφίες στο πόστ του Abravanel, θυμήθηκα το τέλος του διηγήματος "Σαμπεθάι Καμπιλής" του Δ. Χατζή (από τη συλλογή "Το τέλος της μικρής μας πόλης"):


"Όταν ακούστηκαν οι Γερμανοί και κατέβαιναν στην Ελλάδα, άρχισε και στη μικρή κοινότητα των εβραίων αυτής της πόλης [εννοεί τα Γιάννενα] ο μεγάλος τρόμος. Όλοι ξεπουλούσαν, άλλοι φκιάχνανε λίρες, όλοι φώναζαν να σκορπίσουν και να κρυφτούνε μέσα στους ρωμιούς. Η κοινότητα τρανταζόταν ολόκληρη, ακόμα λίγο και θ' άρχιζε το σωτήριο σκόρπισμα.

Δεμένους με τα χίλια σκοινιά του, δίβουλους και τρομαγμένους ο Σαμπεθάι Καμπυλής τους κράτησε κει, με χίλιους τρόπους, με μηχανές κ' ελπίδες και με φοβερίσματα, να μη σκορπίσουν μονάχα, να μη του φύγουν. Και τους προφτάσαν, εκεί. Και τους πήραν όλους και τον κουφό το χαχάμη και τις γριές και τους γέρους και κείνους που θέλανε να δουλέψουνε το Σάββατο και τους άλλους όλους που δεν πιάνανε τη φωτιά και τα μικρά τα παιδιά τους με τα σπυριά και του Σαμπεθάι Καμπυλή τα παιδιά και το Σιέμο και τον ίδιον τον Σαμπεθάι Καμπυλή. Και χάθηκαν όλοι -τέσσερεις χιλιάδες ψυχές, έξω από κείνους τους λιγοστούς, τους μετρημένους στα δάχτυλα- που δεν θέλησαν ν' ακούσουν τον Σαμπεθάι Καμπιλή και τα σπάσανε τα σκοινιά του και φύγανε, κρύφτηκαν μες στους ρωμιούς ή πήγανε στο βουνό που τους φώναζαν οι εαμίτες.

Μέσα σε λίγες ώρες η κοινότητα των εβραίων βούλιαξε ακέρια. Με τη Συναγωγή της, τα μαγαζιά της, τους παράδες τους μαζωμένους πεντάρα-πεντάρα. Δεν έμεινε τίποτα. Η μικρή μας πόλη με πιασμένη την ανάσα άκουσε το σπαραγμό και το θρήνο που υψώθηκε από τα οβρέικα. Είταν ο ύστατος θρίαμβος του Σαμπεθάι Καμπιλή.

***

Ποιος ήταν ο Σαμπεθάι Καμπυλής; "Είταν δηλαδή ο Σαμπεθάι Καμπυλής ένα σοβαρό, υπεύθυνο και σίγουρο πρόσωπο μέσα στην ιεραρχία της πατροπαράδοτης τάξης σ' αυτή την πόλη. Και μόνιμο."

Ο Σιέμος ήταν ο αδελφός του Σαμπεθάι Καμπυλή.

***
Το διήγημα είναι ένα από τα ωραιότερα που έχω διαβάσει.
***
μια προσθήκη:


*
Δεν αποκλείεται να μπορέσεις δεις ολόκληρη την εκπομπή απ όπου το αποπάνω βίντεο (εγώ δεν τα κατάφερα, το κείμενο όμως το διάβασα: "Οι Γερμανοί θεωρούν ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση αξίζει να φωτογραφηθεί. Αναθέτουν τη φωτογράφηση στο τμήμα προπαγάνδας του στρατού. Στις φωτογραφίες αυτές αποτυπώνεται με τραγικό τρόπο η αρχή της Οδύσσειας των Εβραίων των Ιωαννίνων προς το 'Αουσβιτς.").
*
*

γνωσιολογία.

-
απαιθχάνωμαι το γκλουγκ. πλικτρολωγό κε μου βγάζι όλρω άσχαιτα απωταιλεμσατα. απαδαρετκο.

*
Πράγμα που αποδεικνύει ότι διαβάζοντας τη γνώμη μου για κάτι (ή κάποιον), μαθαίνεις πολλά για εμένα και ελάχιστα για το κάτι (ή τον κάποιον).

*

Θεοδωρίδης αλλού.

...για όσους, όπως εγώ, χρειάζονται συχνότερα τη δόση τους. Ο Πετεφρής ουδεμία σχέση έχει με το παρόν ποστ.

*



*

σπεύδω, κύριε πρόεδρε του δικαστηρίου των εγκλημάτων κατά του περιβάλλοντος, να σας ειδοποιήσω, με τον πρέποντα σεβασμό στην ιδιοφυΐα σας, ότι πριν από τριάντα χρόνια τα σκουπίδια ήταν πολύ λιγότερα στις χωματερές, επειδή πολλά προϊόντα ήταν χύμα.

Οι μαύρες τρύπες του συστήματος

*

Το βαρύ, παχύτατο, ανοργασμικό, αδρανές, αλλά παντοδύναμο «κόμμα της μέσης οδού» (δεν υπάρχει, αλλά βρίσκεται εν υπνώσει σε όλα τα υπάρχοντα κόμματα εξουσίας) ψοφάει να βρίσκει κομμουνιστικούς δακτύλους και ακροδεξιά αβγά του φιδιού σε οτιδήποτε δεν του κάθεται

Κουβεντούλα με τα «άκρα»

*

Οντως, από τότε που υπάρχει το ελληνικό γκουβέρνο, χρωστάει. Χρωστάει πολλά, περισσότερα από αυτά που βγάζει. Δε νομίζω ότι υπάρχει καμία χρονιά, από την Επανάσταση του 1821, που να είχε ο τόπος μας ο έρμος ένα περίσσευμα.

Η περικοπή των δαπανών

*

[οι μηχανικοί και οι σύνοδες εξειδικεύσεις][δ]ιαφέρουν από τα συνεργεία και τους μαστόρους σε ένα ζήτημα: [...] παράγουν με το τσουβάλι πολιτική. Μία αβλεψία ή μια παρωνυχίδα από κάποιον φρέσκο στη δουλειά και άπειρο μπορεί να προκαλεί επί σαράντα χρόνια δυστυχήματα, αρρώστειες, φτώχεια και καρμιριά. Διότι εδώ δεν είναι ο κόσμος του αναίτιου Λόγου (τον λένε και νομικό πολιτισμό), μήτε ο κόσμος της ματαιωμένης Ελπίδας (τον λένε και ιατρικό κόσμο). Εδώ είναι ο κόσμος της βουβής Φιλοσοφίας. Ο λεγόμενος και «τεχνικός κόσμος». Κάθε γενικό πλάνο και μια κριτική στον Αριστοτέλη. Κάθε τεύχος δημοπράτησης και μια παραχώρηση στον Μαμωνά. Κάθε σχέδιο λεπτομερειών, μια ρομαντική ανεφάρμοστη λύση. Κάθε τεχνική έκθεση, ένα τολμηρό σουρεαλιστικό μυθιστόρημα.

Μια βόλτα με το σύμβουλο

*

ΥΓ. Ευτυχώς που ο ιστοτόπος της εφημερίδας βρίσκεται ακόμα σε έκδοση beta. Τώρα είναι που πρέπει να πει κάποιος στον σχεδιαστή του σάιτ, ότι στα άρθρα γνώμης, το όνομα του συντάκτη μπαίνει ΚΑΙ στη σελίδα που βρίσκεται το άρθρο. Παραπέμπει κανείς στο "χρονογράφημα" και είναι σαν να παραπέμπει σε ανώνυμο κείμενο. Αν και εδώ το πρόβλημα μάλλον το έχουν όσοι ΚΑΙ πλήρωσαν ΚΑΙ ανέχονται την κατάσταση. Τα ονόματα είναι που φέρνουν τα λεφτά βρε ιδιοκτήτη μου! [και το αντίστροφο ισχύει βέβαια, αλλά να μη μπλέξουμε τώρα...]

*



"Πάγια και Αναλώσιμα" μπλογκ.

*

Δεν θα σε ψηφίσω. Με τίποτα. Ουδέποτε. Στο τέλος, δεν θα θυμώνεις, αλλά θα χαμογελάς. Επειδή το αρνητικό εκλογικό μου κριτήριο είναι φάρος τηλαυγής και πόλος άπωσης γιά τουλάχιστον 34 χιλιάδες ψηφοφόρων, όλων από την περιφέρειά σου. Μόλις μαθαίνουν ποιόν σιχαίνομαι, τρέχουν και τον ασπρίζουν.

Δήλωση γιά να χαρεί ο πολιτευτής μου

*

ΠΟΙΗΜΑ

Τελευταία το παράκανα. Πίνω πολλές μπιρες
χαραμίζω τα λεφτά μου και ξενοκοιτάζω
καρφωμένος μόνιμα στην τηλεόραση
δακρύζω συχνά.

Κι όμως έχω ικανότητες
ζωγραφίζω γράφω αποδελτιώνω
ξέρω να φερθώ σε συντροφιές παίζω πόκα
συνθέτω τραγουδάκια λέω ψέμματα
είμαι και προοδευτικών αντιλήψεων
αλλά αυτά είναι ματαιότητες:

το βράδι μετά τον εμετό
το πρωί με το στόμα τσαρούχι
αρκετούς μήνες τώρα
το πράμα είναι καθαρό.

Αρρώστησα μετρώντας υπομονετικά
που μας οδηγεί ο Καραμανλής.


Οταν το έγραψα αυτό, ήταν 1975. Ημουν στα 27 και έκτοτε πολλά άλλαξαν, ειδικά αυτά που μπορώ να κάμω, αλλα η κρίσιμη λέξη είναι Καραμανλης. Προψέ σηκώθηκα το ίδιο άκεφος και μπορούσα να προσυπογράψω, άνκαι όχι με τις ίδιες" ικανότητες" το ίδιο ποίημα. Τζάμπα ζήσαμε από κοτζαμάν μεταπολίτευση. Δεν ήταν τελικά εποχή γιά ρεμπετοροκάδες.

Μετά 34 έτη

*

Υπότιτλοι αφιερωμένοι

Βρήκα ένα ωραίο σάιτ για να βάζεις υποτίτλους στα βίντεο του Gioytioymp. Το εκμεταλλεύτηκα.



Ν.Β.: buridan

*



Το αποπάνω ποίημα του Απολιναίρ το έχουν τραγουδήσει κι οι Pogues.

*

για τη φίλη μου τη Δάφνη, 1978-2009

*

kukuzelis: Λαογραφική λαογραφία

Ένα χιπχόπ κομάτι, αλβανικής καταγωγής και προελεύσεως, όπου τα γκρίκλις είναι απαραίτητα.

Ο στίχος που κάνει τη διαφορά είναι:

na ksepernate tous mpatsous pote den kserate

Αυτό ακριβώς, δεν έχουμε μάθει να ξεπερνάμε τους μπάτσους. Ένας αδιανόητος στίχος για μελό τύπους όπως οι Άκτιβ Μέμπερ ας πούμε.



*

Από την άλλη ο Βασιλάκης είναι ένας φίνος μάγκας, κάπου στην Κυψέλη νομίζω, που ξέρει να χρησιμοποιεί την τεχνολογία:



γράφει και τραγούδια:



Τα βίντεο μέσω Kagouras. Ένα μπλογκ που άλλοτε μου τη σπάει και άλλοτε μου ανοίγει τα μάτια.

*

kukuzelis: Παραλείποντας τα περισσότερα.

ή προσπαθώντας να βρω τι να ψηφίσω.

Διαβάζεται μαζί με το ποστ του Σραόσα.
Αυτό μπορεί να μειώνει την αξία του ποστ του Σραόσα, αλλά τι να κάνω ο ανεπαρκής;

*

Την επιφάνειαν εκπροσωπώ ,παλαιοπουτάνα,
την εύθρυπτον παρηγορίαν των θνητών,παλουκοπήδω. *

Προειδοποίηση: Πρόκειται για σημειώσεις που εκφράζουν περισσότερο σύγχυση παρά συγκρότηση. Άγνοια παρά γνώση. Ανοησία παρά σοφία. Παραλογισμό παρά ορθολογισμό. Τον τάδε, παρά τον δείνα. Κυρίως, δεν είναι πολιτική πρόταση για κανέναν. Πολιτικές προτάσεις κάνουν σοφότεροι, ωριμότεροι και ωραιότεροι εμού.

*
1) Συμπαθώ το είδος μου, το ανθρώπινο. Δεν έχω άλλη επιλογή.
Την Ελλάδα την κατοικούν άνθρωποι.

2) Η Ελλάδα μοιάζει με βάλτο. Παρά το ότι οι παραλίες, τα βουνά, τα εναπομείναντα δάση, ο ουρανός, η φαιδρά πορτοκαλέα, το Χαλάνδρι εξακολουθούν να μου φαίνονται ωραία, ο βάλτος είναι κακό πράμα.

3) Κάθε επανάσταση χαραμίζει τις ζωές αυτών που τη ζουν. Δεν θέλω επαναστάσεις, διότι μια φορά μονάχα θα ζήσω -δεν είναι μοναχά ζήτημα σπασίματος αλυσσίδων. Όμως η ανάδευση του τέλματος -από οποιονδήποτε, προς οιανδήποτε φορά- είναι καλύτερη από την μη ανάδευσή του. Για λόγους υγείας.

4) Η Δημοκρατία είναι το μοναδικό καλό πολίτευμα που γνωρίζω. Ακριβέστερα, το μοναδικό πολίτευμα που γνωρίζω. Πρωτίστως, παρατείνει το προσδόκιμο επιβίωσης. Όμως: Ποτέ των ποτών δεν έχει υπάρξει με τρόπο ιδανικό πάνω στον πλανήτη. Κι ούτε πρόκειται. Είναι αδύνατον να παρατείνεις το προσδόκιμο επιβίωσης όλων, μηδενός εξαιρουμένου.

5) Δημοκρατία (σήμερα) σημαίνει ότι όλες οι ψήφοι είναι ίσες με τη δική μου. Ακόμα κι εκείνες όσων απεχθάνομαι. Αυτό πρέπει να το χωνέψω.

6) Για να εκλεγεί κανείς βουλευτής είναι υποχρεωμένος να σφίξει τα χέρια ανθρώπων που κατά πάσα πιθανότητα είναι πιο ηλίθιοι από τον ίδιο. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάω ποτέ.

7) Η διακυβέρνηση της Ελλάδας (πολύ περισσότερο του βάλτου) είναι δύσκολη υπόθεση. Ο Ντε Γκολ απορούσε "πώς να κυβερνήσεις μια χώρα που έχει 246 είδη τυριών;" Για την Ελλάδα θα μπορούσε να ισχύει το "πώς να κυβερνήσεις μια χώρα που κατοικείται από 11000000 είδη τυριών;". Και μάλιστα όταν, λόγω ειδικού περιβάλλοντος, όλα τα είδη μοιάζουν μεταξύ τους;

8) Η προεκλογική περίοδος υπάρχει εξ αιτίας ενός ελάχιστου ποσοστού, ένα 5% πιθανόν, το οποίο, προστιθέμενο στον όγκο των οπαδών κάθε μεγάλου κόμματος, ίσως εξασφαλίσει την κατάκτηση της περιπόθητης εξουσίας. Και τα μικρά κόμματα πασχίζουν όσο γίνεται λιγότερο, από αυτό το 5%, να είναι κομμάτι από τα δικά τους ποσοστά. Όταν κάνουν εκλογική έφοδο στους ουρανούς, τα μικρότερα κόμματα οδηγούνται (αναγκαστικά;) σε παραλογισμούς (ευχαριστώ Νίκο Σαραντάκο) . Αυτά εξηγούν γιατί είμαι, και θα παραμείνω, δυσαρεστημένος από τις προεκλογικές περιόδους. Συνήθως δεν ανήκω στο ποσοστό για το οποίο εφευρέθηκαν οι προεκλογικές περίοδοι.

9) Τα κόμματα είναι βγαλμένα από τα σπλάχνα της ελληνικής κοινωνίας. Μας εκφράζουν και τα εκφράζουμε σε μεγάλο βαθμό. Αυτό το βρίσκω καλό.

10) Το "τι Πλαστήρας, τι Παπάγος" ήταν λάθος σύνθημα. Και τότε και σήμερα. Μόνο η ψυχολογία (η ψυχοπαθολογία;) με βοηθάει να το προσεγγίσω. Και ενδεχομένως το δικαιώνει.

11) Θα ήθελα η παρούσα μορφή του Ελληνικού Κράτους να συντριβεί, να τσακιστεί, να καταστραφεί. Θα ήθελα για να γίνει κανείς μόνιμος δημόσιος υπάλληλος, για να καταλάβει μια θέση στο κράτος (με την ευρύτερη έννοια), αφού πρώτα πετύχει στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ ή όποιες εξετάσεις χρειάζονται, να πληρώνει ένα μικρό τίμημα (οι αστυνομικοί και οι δικαστές, πρώτοι πρώτοι): Πριν παραλάβει τον διορισμό του, να μαστιγώνεται δημόσια (τριακόσιες βουρδουλιές δεν θα ήταν άσχημα). Αν δεν ξέρω εγώ το γιατί, θα το μάθει αυτός. Το όφελος (λόγω διορισμού) για τον δημόσιο λειτουργό θα ήταν και πάλι μεγαλύτερο της βλάβης. Αυτό όμως είναι αδύνατον. Κι αυτό πρέπει να το χωνέψω.

12) Η Ελληνική κοινωνία είναι, αρκετό καιρό τώρα, ώριμη για αλλαγές. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι το πολιτικό προσωπικό της, οι ηγέτες, βρίσκονται ένα βήμα πίσω από την πλειοψηφία του κόσμου που εκπροσωπούν. Όχι ένα βήμα μπροστά (μόνο ένα βήμα), όπως, έτσι μου φαίνεται, συμβαίνει στον υπόλοιπο (δυτικό) κόσμο. Γιατί συμβαίνει αυτό δεν ξέρω.

13) Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν (είναι) ότι έπλασε όλο το πολιτικό προσωπικό, ανεξαρτήτως κόμματος, κατ εικόνα και ομοίωσή του. Κυρίως διότι δεν είχε αντιπάλους.

14) Ο δικομματισμός, για τα μέτρα της Ελληνικής κοινωνίας, μου φαίνεται σχεδόν κατάκτηση. Σκέφτομαι τις περιόδους της Ένωσης Κέντρου και την περίοδο της συγκυβέρνησης (89). Καθώς και το πως αντιμετωπίζουν σήμερα το ενδεχόμενο συμμαχιών τα σοβαρά μικρά κόμματα (Σύριζα, ΚΚΕ). Το ΛΑΟΣ (μάλλον και οι Οικολόγοι) αποτελεί εξαίρεση. Ως προς την πολιτική συμμαχιών του, το βρίσκω έξυπνο και ώριμο.

15) Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ είναι ουσιαστικά συνασπισμοί κομμάτων. Νομίζω ότι επιβιώνουν διότι είναι ταυτόχρονα και αρχηγικά κόμματα. Συνασπισμός κομμάτων ήταν παλιότερα και η Ένωση Κέντρου, όμως ο αρχηγικός της χαρακτήρας ήταν πολύ πιο χαλαρός. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αρχηγικό κόμμα. Αποτέλεσμα made in Greece: Παρά το ότι τα περισσότερα μέλη του Συν/Σύριζα ενδιαφέρονται για ριζικές αλλαγές, αδυνατούν να παρέμβουν (όταν το κλίμα είναι ήπιο) έστω και προς λάθος κατεύθυνση.

16) Τα αρχηγικά κόμματα, όπως τα ξέρω μέχρι σήμερα, είναι κακό πράγμα. Βοηθάνε τη διαφθορά και συμβάλλουν στη διαιώνιση του τέλματος. (Άρα; Αδιέξοδο;)

17) Στις τάξεις του Συν/Σύριζα βρίσκονται πολλοί που έχουν συμφέρον να διατηρηθεί το παρόν τέλμα. Μεταξύ τους και εκείνοι που αρκετές φορές συμβάλλουν στην αναβολή των (όποιων) αλλαγών χρησιμοποιώντας τον πιο "προχωρημένο" αριστερό λόγο. Αυτό (δυστυχώς;) δεν τους κατατάσσει αναγκαστικά στους κακούς. Είτε πάντως για τον Συν/Σύριζα μιλάω, είτε για οποιοδήποτε άλλο κόμμα, η αντίθεση εμείς και αυτοί είναι μια αντίθεση με κοντά ποδάρια (σαν το ψέμα)

18) Θέλω συμμαχίες, κοινωνικές και πολιτικές. Και κόμματα ώριμα γι αυτές. Είτε ενδοκομματικά, είτε γενικότερα. Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν ο Σύριζα έγινε μόνο και μόνο για να μειωθεί η ενδοκομματική σημασία των ιδεών της λεγόμενης Ανανεωτικής πτέρυγας του Συν. Του παλιού ΚΚΕ εσωτερικού.

19) Προϋπόθεση των συμμαχιών είναι να γνωρίζουν τα κόμματα το ειδικό βάρος τους σε μια κοινωνία. Ο Σύριζα με ελάχιστο ειδικό βάρος, ζει ένα διαρκές και επώδυνο (για τον ίδιο) παραλήρημα μεγαλείου. Η περίπτωση του ΚΚΕ είναι διαφορετική: Ζει σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν άλλοι, δεν τίθεται καν ζήτημα "μεγαλείου".

20) Ο "Χώρος". Τα κουνούπια του βάλτου. Για το μυαλουδάκι μου, τα εμβληματικά του προϊόντα. Ο Χώρος είναι η αποθέωση του παραληρήματος μεγαλείου. Της εκ των υστέρων αυτοδικαίωσης. Της ανευθυνότητας. Αν σε κάποιους ταιριάζουν οι στίχοι του Σαββόπουλου "έξαλλα πλήθη -το ποτάμι- το εγώ του Πασοκά [Μπορεί να μπει εδώ οποιαδήποτε συνιστώσα του Χώρου]/ ήθελε αλλαγή πάντων των άλλων/ δίχως να αλλάξει αυτός" αυτοί είναι -Βρρρζζζτ- Έχουν αναλάβει να προωθούν- Βρζζζτ-βρζζζζζτ-ζζζτ: Βραχυκύκλωμα.

Όταν αναφέρομαι σε δαύτους δεν μπορώ ούτε να σκεφτώ. Κακό αυτό. Θα ήθελα πάντως να τους πατήσω. Αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει. Ακόμα κάτι που πρέπει να χωνέψω. Μόνο ο νόμος να εφαρμοστεί για πάρτη τους. Και για όλους τους υπόλοιπους φυσικά. Να εφαρμοστεί ο νόμος με αιχμή του δόρατος αυτούς που πληρώνονται για να τον εφαρμόζουν. Μόνο ο νόμος (και το Σύνταγμα).

*
Και στο τέλος-τέλος, εξακολουθεί να ισχύει: "Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better." (-Samuel Beckett, Worstward Ho (1983).)


Σημειωτέον ότι η κυρία από κάτω ψηφίζει, κατά πάσα πιθανότητα, Δεξιά.


*

So you want to be psychoanalyzed?

Πώς αλλάζουν έτσι οι διαθέσεις του κοινού; Πώς μεταβάλλεται σε μια εικοσιπενταετία η περιρρέουσα ατμόσφαιρα;

Το 1985 ο Σέργιος Γκαίνσμπουργκ (λάτρης της τζαζ, όπως τόσοι Γάλλοι της γενιάς του· ένας άνθρωπος που ήξερε να προκαλεί) κυκλοφόρησε το τραγούδι Lemon Incest. Οι στίχοι αφορούσαν τις σχέσεις ενός πατέρα και της κόρης του. Στο "βίντεο κλιπ" που το συνόδευε εμφανιζόταν ο ίδιος και η κορούλα του Καρλόττα, μόλις 14 χρονών τότε. Οι στάσεις, η εκφορά του λόγου, το όλο κλίμα ήταν ερωτικότατα. Ο Σέργιος κατηγορήθηκε για παιδόφιλος και αιμομίκτης. Ανοησίες! Οι στίχοι, που τραγουδά η Σαρλότ, απευθυνόμενη στον πατέρα της, είναι πεντακάθαροι:

L'amour que nous ne ferons jamais ensemble,
Est le plus beau, le plus violent, le plus pur, le plus enivrant

[Ο έρωτας που δεν θα κάνουμε ποτέ μαζί,
είναι ο πιο όμορφος, ο πιο βίαιος, ο πιο αγνός, ο πιο μεθυστικός]

Παρά τις κατηγορίες, παρά το σκάνδαλο, το τραγούδι, σύμφωνα με την Wikipedia, έφτασε στο Νο 2 του πίνακα επιτυχιών. Και έμεινε στο Νο 2 για τέσσερεις συνεχείς εβδομάδες [αν έχω καταλάβει σωστά τον όρο physical sales, πούλησε 477.000 αντίτυπα, σχεδόν μισό εκατομμύριο!] Και ο Γκαίνσμπουργκ παρέμεινε ελεύθερος να διαφθείρει την νεολαία και τα χρηστά ήθη.

Νομίζω ότι έτσι και το τραγούδι κυκλοφορούσε σήμερα, οι Ευρωπαίοι ταγοί της ηθικής θα τον είχαν καταβροχθίσει στη στιγμή. Και το κοινό στις κερκίδες, μαζί και τα ποικίλα φιλοσοφημένα μπλογκ, θα ζητωκραύγαζαν ενθουσιωδώς. Ολοι θα ανησυχούσαν σφόδρα (και, κατά πάσα πιθανότητα, εμπράκτως) για την τύχη ενός μικρού κοριτσιού που δεν θα αργούσε να μεγαλώσει:



Αλλάζουν λοιπόν οι καιροί…

[Άλλο αν η παιδική γιουροβίζιον είναι το πιο πορνογραφικό θέαμα που έχω δει (για πολύ λίγη ώρα) ποτέ!]

*

Η εμμονή του Γκαίνσμπουργκ με τα "μη συμβατικά" θέματα είναι ανάγλυφη και στο από κάτω βίντεο, όπου εμφανίζεται να συνοδεύει τον Σκρήμιν Τζέυ Χώκινς.

Το τραγούδι (Constipation blues) είναι μια σπαραχτική κραυγή για τα δεινά της δυσκοιλιότητας:



Να ένα τραγούδι που ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας δεν θα σκεφτόταν ποτέ να γράψει. Και πολύ σωστά δεν θα το σκεφτόταν ο άνθρωπος.

*

Εμπνευση μέσω visual guidance.

*

Πεδίο μάχης

Ο Τύπος.
Ελευθεροτυπία (Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2009)
[άθλια μηχανή αναζήτησης, έβαλα "Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου" και μου έδωσε όλα τα άρθρα με την λέξη "Ελληνικό", ευτυχώς ξελάσπωσε το Google. Που πάνε γαμώτο τόσα λεφτά;]:

Για ντιμπέιτ ξεκίνησε η χθεσινή συνάντηση στον «Ιανό» των πολιτικών εκπροσώπων των κομμάτων με τους δημοσιογράφους και τους ανθρώπους του σινεμά, ύστερα από κάλεσμα του 15ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας. Κατέληξε σε διάσπαση της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών [ΕΕΣ]. Εξήντα εννέα σκηνοθέτες, «κινηματογραφιστές στην ομίχλη» [όνομα της ομάδας των 69 σκηνοθετών] και άλλοι, δήλωσαν δημοσίως ότι αποχωρούν από την ΕΕΣ, καταγγέλλουν την πολιτική της και στηρίζουν την πολιτική του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.

Και ένα άρθρο (Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2009) για το νομοσχέδιο Σαμαρά:

Να μην πάει χαμένο το σχέδιο νόμου Σαμαρά, αυτό που δεν πρόλαβε να κατατεθεί στη Βουλή (προκηρύχτηκαν εκλογές), αλλά και να φτάσει εγκαίρως στα χέρια των «κινηματογραφιστών στην ομίχλη», αφού ο πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, Χάρης Παπαδόπουλος, φρόντισε να το «χάσει», δίνοντάς το στη δημοσιότητα με 15 μέρες καθυστέρηση

[νομοσχέδιο Σαμαρά ή "σχέδιο νόμου για τον κινηματογράφο [που] είχε εκπονηθεί από τη λεγόμενη "Επιτροπή Γαβρά" και [...] είχε παραδοθεί στα χέρια του [...] ΥΠΠΟ Μιχάλη Λιάπη"; -δες στα σχόλια. ]
ΝΕΑ,
Καθημερινή ένα,
Καθημερινή δύο.



Μου πήρε λίγο χρόνο για να καταλάβω τι γίνεται. Ούτε τον Παπαλιό έχω δει, ούτε τον Παπαδόπουλο ήξερα. Εκείνη η αντιπαράθεση Ευρωπαίων-Αμερικανών όμως, με πέθανε από την πρώτη στιγμή. Φταίει ο Σόρος, είναι προφανές. Εξαιρετικό και το οι "σκηνοθέτες χαμογελάνε". Πρέπει να πάρει βραβείο kukuzelis. Τρομεροί οι συνδικαλιστές. Και όσοι τους ψηφίζουν βέβαια. Μακάρι να ήξερα λεπτομέρειες.

Φυσικά ήταν κι άλλοι παρόντες στην συζήτηση: Ένα και Δύο (μέσω camera stylo online)

*

Κόπυ πέηστ, από το mftm.

Το ήδη τεταμένο κλίμα της συνάντησης, εκτονώθηκε σήμερα στο τέλος του debate για το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου, που διοργάνωσαν οι Νύχτες Πρεμιέρας σ' έναν τιγκαρισμένο από ανθρώπους της σχετικής βιομηχανίας Ιανό. Αναμενόμενα άκαρπη, η συζήτηση συνοψίζεται σχεδόν απόλυτα στο ότι το ΠΑΣΟΚ έχει σχέδιο 100 ημερών και για τον κινηματογράφο (τόσο θα χρειαστούν για να φέρουν στη Βουλή καινούριο νομοσχέδιο), ότι η τελευταία ελληνική ταινία που είδε ο εκπρόσωπος της ΝΔ, ήταν "στο Μέγαρο, η πρεμιέρα του Αγγελόπουλου" κι ότι το ΛΑΟΣ αποχώρησε επιδεικτικά διαμαρτυρόμενο απ' την ανάκριση που δέχτηκε, χωρίς να έχει ενημερωθεί και όντας παρόν μόνο για να προσφέρει τη συμπαράστασή του σε όποιον και για ό,τι τη χρειαζόταν.

Η σύρραξη που ακολούθησε, ανάμεσα στον πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Σκηνοθετών, Χάρη Παπαδόπουλο και τον πρόεδρο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Γιώργο Παπαλιό, με αφορμή την ανάγνωση επιστολής διαμαρτυρίας 64 Ελλήνων σκηνοθετών κατά της Ένωσης και η δήλωση αποχώρησής τους από αυτήν, τεράστιου αριθμού (και κατ' ουσία, του συνόλου των αξιόλογων) απ' τα μέλη της, ήταν εκτός απ' το κλου της συζήτησης, και μια ολοζώντανη μεταφορά στο κέντρο της σκηνής, όλης της έντασης, της φαγωμάρας και της αλληλομαχαιριάς που επικρατεί, στο μεγαλύτερο βαθμό της, στα παρασκήνια του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και σε μικρότερο καθ' όλη την υπόλοιπη διάρκεια της χρονιάς, όπου βρεθεί ευκαιρία.

Αντί σχολίων, το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει κανείς σ' αυτήν την εικόνα, είναι η ελπίδα αυτό το πολυκαθυστερημένο σχίσμα ανάμεσα στους ενεργούς δημιουργούς και τους συνδικαλιστές εκπροσώπους τους, να προσφέρει στους μεν πρώτους ανάσα να συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά που φάνηκε κυρίως φέτους ότι ξέρουν να κάνουν καλά, στους δε δεύτερους έναν ήσυχο λάκο να πάνε να μετρήσουν τα φίδια τους.

*
Ο Elias Fragoulis σχολιάζει στο Φέησμπουκ:

"Ιστορία 52". "Κυνόδοντας". "Στρέλλα". Και έπονται κι άλλες... Θέλουμε σινεμά. Όχι καραγκιόζηδες που σφετερίζονται ΧΡΗΜΑΤΙΚΑ Κρατικά Βραβεία.

[Τα λινκ δικά μου. Μόλις σήμερα έμαθα ότι ο Λάνθιμος (Κυνόδοντας) κάνει διαφημίσεις. Για να είμαι ακριβής, έχει κάνει 1) πολύ 2) πράμα. Τι άσχετος που είμαι.]

*
Σχολιαστής στα ΝΕΑ:

NB 22/9/2009 11:06.Μπείτε στην ιστοσελίδα της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών για να καταλάβετε την ανυπαρξία της. Νεκρή φύση! Απλώς για να υπάρχει!

Και έχει δίκιο. Βλέπω(κάτω προς τα αριστερά)

[25/7/2008] Βραδιές Κινηματογράφου στην Αίγινα.

Ωραία ενημέρωση. Πριν 14 μήνες τα τελευταία νέα. Μήπως το ωραίο αυτό σάιτ έγινε με χρηματοδότηση από υπουργείο; Με χρηματοδότηση από την ΕΕ; Δεν μου φαίνεται καθόλου απίθανο.

*
Από την άλλη το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου έδωσε τον μισό του προϋπολογισμό (και βάλε μου είπαν) για το "Τοπίο στην Ομίχλη" του Αγγελόπουλου (είναι πολλά τα λεφτά ρε παιδιά). Και χρηματοδότησε και την ντροπή που λέγεται "El Greco". Δεν με ενδιαφέρει η καλλιτεχνική αξία των ταινιών, όσο το % του προϋπολογισμού που απορρόφησαν. Ξέρει κανείς να μου πει;

*

kukuzelis: Λαογραφικά ανάλεκτα.

ή Κλίκαρε τις φωτογραφίες για να γίνουν μεγαλύτερες.

*


001: Το ταξίδι.







*

002: Το χωριό.





Ένα πελέκι:
















Από το βιβλίο:

Συνεδρίαση Γενικής Συνέλευσης (Γενική Συνέλευση = κάτι σαν Βουλή της εποχής) 6ης Μαΐου 1881. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τη σύναψη σύμβασης με την τράπεζα Ζαρίφη:

«Ο πληρεξούσιος της πόλης του Ρεθύμνου Δερβίς Εφένδης Πρασιανάκης, υποστηρικτής της σύναψης σύμβασης με τράπεζα, φωτογράφιζε τους εμπόρους ότι δεν επιθυμούσαν τη σύσταση της τράπεζας “εξ ης [=από την οποία] ο χωρικός θα λαμβάνει χρήματα με 8% ή 9% [τόκο] και όχι με 25% και 50% ως λαμβάνει παρά τούτων (τινών εμπόρων)”. Τον αντέκρουσε ο ομόδοξός του και πληρεξούσιος Ηρακλείου Μουσταφά Εφένδης Παπουτζαλάκης, κρίνοντας ότι “η σύστασις τραπέζης δεν είναι ωφέλιμος δια την Κρήτην. Ο τόπος δεν έχει ανάγκην χρημάτων διότι πας τίμιος άνθρωπος δύναται να δανεισθεί με 7% και 6%”. Επίσης οι χριστιανοί πληρεξούσιοι Ασκούτσης, Ησυχάκης και Μιχελιδάκης διαμαρτυρόταν “εν ονόματι της εμπορικής τάξεως” για την επίθεση που δεχόταν. Ο τελευταίος υποστήριξε ότι τουλάχιστον στο Ηράκλειο και το Ρέθυμνο το επιτόκιο του ιδιωτικού δανεισμού ήταν 8% και 7%.»

[Τα μπολντ δικά μου.]

*

Συνεδρίαση Γενικής Συνέλευσης 12ης Μαΐου 1889. Πληρεξούσιος (πληρεξούσιος = κάτι σαν βουλευτής) Πολογεωργάκης:

«Εάν κύριοι σήμερον υποφέρωμεν οικονομικώς, εάν ευρισκόμεθα εις το σημείον τούτο οφείλεται αποκλειστικώς εις την Συνέλευσιν του 1887 […] ενώ οι άνθρωποι εκείνοι ευρίσκοντο ενώπιον προϋπολογισμού εσόδων 7 εκατομμυρίων, δεν εδίστασαν να αναβιβάσωσι τον προϋπολογισμόν των εξόδων από 12.600.000 σε 14 εκατομμύρια […] το ποσόν τούτο διετέθη εις δημιουργίαν θέσεων, εις αύξησιν μισθοδοσιών και δαπανών αι οποίαι είναι μόνον και μόνον όπως διαφθείρωσιν τον τόπον και καταστραφεί το δημόσιον ταμείον».

Τω καιρώ εκείνω γινόταν εκλογές κάθε χρόνο! Η Κρήτη ήταν ακόμα Οθωμανική και οι Συντηρητικοί ή Μετριοπαθείς ή Καραβανάδες, που είχαν χάσει την πλειοψηφία στην Γενική Συνέλευση από τους Φιλελεύθερους ή Ριζοσπάστες ή Ξυπόλυτους, ξεκίνησαν «επανάσταση» για να ενωθεί πάραυτα ή Κρήτη με την Ελλάδα.

«Η ενωτική δραστηριότητα των χριστιανών Συντηρητικών συνδέθηκε με κάποιες φήμες ότι η Γερμανία ήταν ευνοϊκά διατεθειμένη απέναντι στην ενωτική λύση. Συγκεκριμένα είχε διαδοθεί ότι η Γερμανία είχε ζητήσει από την Οθωμανική Αυτοκρατορία να προσφέρει την Κρήτη ως γαμήλιο δώρο στην πριγκίπισσα Σοφία. Το αποτέλεσμα ήταν να αναζωπυρωθεί οι θρησκευτικός φανατισμός.»

Φυσικά η Υψηλή Πύλη δεν έμεινε αδιάφορη. Κήρυξε στρατιωτικό νόμο.

Κι όμως, περίπου δυο μήνες πριν:

«Η σύμπλευση των χριστιανών με τους μουσουλμάνους Συντηρητικούς [είχε φτάσει] στο αποκορύφωμα της τον εκλογικό μήνα Μάρτιο, όταν σε ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο 1200 ένοπλοι χριστιανοί και μουσουλμάνοι Συντηρητικοί είχαν συναθροιστεί στον Μυλοπόταμο. Η έκπληξη του Άγγλου προξένου Biliotti ήταν μεγάλη όταν παρατηρούσε πως μια τέτοια ένοπλη συνάθροιση ποτέ στο παρελθόν δεν είχε πραγματοποιηθεί στο νησί».

*

Φιλότιμη δουλειά το βιβλίο. Έχει όμως τα προβλήματά του (δεν γίνεται κι αλλιώς;): Πχ, έχει ίντεξ μόνο προσώπων κι όχι πραγμάτων, τόπων και προσώπων, κάτι που θα διευκόλυνε το ψάξιμο και το ξαναδιάβασμά του. Έχει ένα σωρό ενδιαφέροντα γραφήματα, των οποίων παρατίθεται πλήρης κατάλογος στην αρχή, αλλά χωρίς παραπομπή στην αντίστοιχη σελίδα του βιβλίου... Σημαντικότερο: υπερβολική, κατά τη γνώμη μου, μονομέρεια στις πηγές του Α’ μέρους («Οι μετασχηματισμοί των πολιτικών θεσμών και το νέο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο» - το Α’ μέρος πρόλαβα να διαβάσω): Από τις 542 σημειώσεις οι 322 (~60% του συνόλου) αφορούν αναφορές-εκθέσεις ξένων διπλωματών (Άγγλοι-Γάλλοι) και από αυτές περίπου το 60% στηρίζονται σ τις εκθέσεις του προξένου Sandwith. Οι Έλληνες πρόξενοι; Οι Οθωμανοί διπλωμάτες; Θα περίμενα τουλάχιστον μια σύντομη βιογραφία του Sandwith ή, έστω, έναν λιγότερο γενικό τίτλο… κτλ κτλ.

*










Τα αρχαία:





Το χωριό έχει τη δική του άποψη
για το μέλλον του:







Σημειώνω το βράδυ που δεν με άφησαν να κοιμηθώ τα καλάσνικωφ. Ένας πιτσιρικάς έφευγε φαντάρος και θεώρησε καλό να καλέσει 300 (! -όπως άκουσα) για να το γιορτάσει. Ριπές μέχρι πρωίας. Δηλαδή μέχρι τις 4! Η ωραία εορτή έγινε σε δημοτική περιουσία (προφανώς κατόπιν αδείας).

*

003: Η Εθνική Οδός.




*

004: Η Πόλη.














*
Κατάλαβα από μακριά τι ήθελε να πει η εικόνα. Μου άρεσε το μπλε φόντο:



*















*

Η ροζ πόρτα δεξιά, στην από κάτω εικόνα, είναι μπουρδελάκι (έχω μετρήσει περίπου τέσσερα, μάλλον είναι περισσότερα). Μου άρεσε η γειτονία με τα «εκκλησιαστικά» αριστερά. Μου άρεσε και το βέλος μεταξύ τους. Επίσης η αμβλεία γωνία που σχηματίζει η πρόσοψη του κτιρίου αριστερά. Ανεξάντλητοι σε επινοητικότητα εμείς οι μικρομεσαίοι.





«Απολύτως φυσικό, απολύτως Κρητικό». Ποτέ κανείς δεν έχασε τοκίζοντας
τοπικισμό (και εθνικισμό).












*

«Εφημερίδες της Ολλανδίας αναφέρονται σε “νησί της κραιπάλης”». Τρέμε
Μύκονος.





*




Οδός 1866. Το κέντρο της Κρήτης:





Άντε τώρα να εμπιστευτείς την αστυνόμευσή σου
σε ανθρώπους που βάζουν τρία θαυμαστικά
μετά το Απαγορεύεται και το Επιτρέπονται.






Καντίνα απέναντι από το αεροδρόμιο:



Κατεύθυνση προς τη λεωφόρο Στέλιος Καζαντζίδης:



Αλάνθαστο κριτήριο: Ένας Δήμος αντιμετωπίζει προβλήματα όταν σου εύχεται
Χρόνια Πολλά τον Αύγουστο:



*
Άλλο ένα μπουρδελάκι:



Είναι άραγε μέτρο της καλής διάθεσης μιας πόλης
(ένα είδος "καλώς όρισες" στον ξένο) ο αριθμός των δημόσιων οίκων ανοχής;
Το σημειώνω χωρίς ειρωνεία.

*
Δεν ξέρω τι λένε οι στατιστικές, αλλά βάζω στοίχημα ότι έχουμε (οι Κρητικοί βεβαίως) τα μεγαλύτερα σουβλάκια καλαμάκια της Ευρώπης:



*

Το τασάκι από κάτω το ψώνισα από μια Κινέζα.





Και χάρη σ’ αυτήν γνώρισα τον δεύτερο Κινέζο που μιλάει (έστω σπαστά) ελληνικά. Ο πρώτος ήταν συμφοιτήτριά μου που είχε παντρευτεί Έλληνα.



*







*






Προτιμάτε τα πάρκινγκ. Γλιτώνετε τόνους άγχους.

Αντισταθμίζω το κακό που μου κάνει το κάπνισμα επιλέγοντας πάρκινγκ.




*

+ οι ωραιότατες φωτογραφίες του Thomas.

*

005: Η μπητς.

Στον δρόμο προς την μπητς:




Δεξιά (είσοδος):




Πίσω:




Αριστερά (έξοδος):



*

Η τοποθεσία λέγεται Παλαιόκαστρο.






Παλαιόκαστρο: «Νεότατος παραθαλάσσιος οικισμός της κοινότητας Ρογδιάς» γράφει ο Σπανάκης στο «Πόλεις και Χωριά της Κρήτης». Στο ίδιο βιβλίο μετράω τρία διαφορετικά Παλαιόκαστρα ή Παλιόκαστρα ή Παληόκαστρα (μαζί με αυτό) και άλλα τρία διαφορετικά Παλαίκαστρα. Βρίσκω και πέντε Καστέλια, δύο Κάστελους, δυο Καστελιανά, ένα Καστελάκια και τρία Καστριά.


*

Μπροστά:




*

006: Πάνω στο Κάστρο.

«Το σπουδαιότερο μνημείο της Βενετοκρατίας είναι τα [...] τείχη. Δεν υπάρχει καμιά πόλη ούτε στην Ευρώπη ούτε στην Ανατολή που να σώζει τόσο πλήρη και ακέραια τα οχυρωματικά της έργα, σαν το Ηράκλειο.»



«Ο περίβολος των επιβλητικών τειχών του Χάντακα […] ήταν η τελευταία λέξη της οχυρωματικής τέχνης εκείνης της εποχής. Η ανοικοδόμησή των άρχισε το 1462 και βάσταξε περισσότερο από 100 χρόνια.»



[Δεν πιστεύω να διαφύγει κανενός το σεξουαλικό υπονοούμενο στην από πάνω φωτογραφία.]




«Η δαπάνη των έργων εβάρυνε το κεντρικό ταμείο της Βενετίας, το Ταμείο του Βασιλείου και ολόκληρο τον πληθυσμό της Κρήτης χωρίς να εξαιρεθεί ούτε και ο αυτός ο κλήρος.»



Στέργιου Σπανάκη, Η Κρήτη, Τουρισμός-Ιστορία-Αρχαιολογία, Έκδοση Βαγγέλη Απ. Σφακιανάκη, Ηράκλειον Κρήτης, Α’ τόμος (χωρίς χρονολογία έκδοσης). Το βιβλίο πρέπει να εκδόθηκε τις δεκαετίες 50-60. Άριστη έκδοση, απ όσο μπορώ να κρίνω. Έγινε σχετικά πρόσφατα ανατύπωση αλλά ουδεμία σχέση!

*

Πάνω στο Κάστρο βρίσκονται το γήπεδο του Εργοτέλη και, γείτονάς του, ο τάφος του Καζαντζάκη (ή Καζατζάκη)





Στη μια του άκρη (προμαχώνας Βιτούρι): το Δημοτικό παρκινγκ, σπίτια και μαγαζιά:




[Ο προμαχώνας Σαμπιονέρα –βορειοανατολικά‐ στέκεται μόνος του κοντά στη θάλασσα. Τα τείχη που τον ένωναν με το υπόλοιπο κάστρο έχουν γκρεμιστεί.]


Στην άλλη άκρη (προμαχώνας Αγίου Ανδρέα ‐βορειοδυτικά) η θάλασσα και τα μαγαζιά:




*

Παράλογες απαγορεύσεις:



Απέναντι από το γήπεδο. Πιθανόν πρόκειται για μια ακόμα περίπτωση "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού".

*

Λίγο παραπάνω να το πρόσεχαν, τύφλα νάχει το Σέντραλ Παρκ! Κι έτσι όμως καλό είναι.












*

Λογικές απαγορεύσεις: Μια ιστορία με ντογκόουνερ.





Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα:





Από πάνω: Ο κόσμος από τη σκοπιά της μύγας. Στη φωτογραφία, εκτός από τον Γίγα τον σκύλο (που δεν φταίει σε τίποτα) διακρίνονται παρκαρισμένα ένα μηχανάκι κι ένα αυτοκίνητο (πίσω από το δέντρο). Απαγορεύονται κι αυτά.

Τέλος της ιστορίας με ντογκόουνερ.

[Χρειάζομαι ένα τραγούδι, χιπ-χοπ κατά προτίμηση, που θα εξυμνεί και αυτή τη μορφή της νεανικής παραβατικότητας. Οι μπαλωθιές κτλ δεν είναι παρά η "βίαιη" εκδοχή της.]

*





Προβολείς γηπέδου που βρίσκεται στον περίβολο από κάτω. Κάνουν δύσκολη τη ζωή του απογευματινού-νυχτερινού περιπατητή από πάνω.






Τα μυστικά του Κάστρου.





Το Πολιτιστικό Κέντρο Ηρακλείο χτίζεται απέναντι από τον προμαχώνα Βηθλεέμ. Στη φωτογραφία από κάτω το γκαράζ του Κέντρου (μάλλον):










*

Στο βάθος οι προβολείς του γηπέδου.




Εκτός από τον κινηματογράφο το κάστρο έχει δύο χαριτωμένα, κομψά, θεατράκια στον περίβολό του. Το τεράστιο κηποθέατρο Καζαντζάκης μου φαίνεται καλό για θερινός κινηματογράφος, την εποχή της ακμής των θερινών, αλλά σήμερα είναι ψυχρά μεγάλο για τις περισσότερες εκδηλώσεις.













Αρκετά φανάρια είναι σπασμένα και δεν ανάβουν.
Αρκετά δεν ανάβουν, τελεία.
Μερικά παράγουν μυστήρια φρούτα:






*

007: Η νύχτα.









Πανσέληνος:








Στίχοι που πήρε το μάτι μου ξεφυλλίζοντας τη συλλογή μελετών του Πέτρου Κολακλίδη (1920-1985), «Μελέτες, Τόμος Α’, Ελληνική Γραμματεία και Γλώσσα» (επιμέλεια Σταύρος Ζουμπουλάκης, εκδόσεις Βικελαία Βιβλιοθήκη Δήμου Ηρακλείου, 2006). Οι στίχοι είναι του Μιχαήλ Γλυκά:

Αφ’ ότου φθάση ο πειρασμός, το πόθεν μη γυρεύης,
Μη ψηλαφάς τον αίτιον, μη λέγης· «πόθεν ήλθεν;»
Ανασκουμπώσου, δέξου τον, και, ως δύνη, δούλευσε τον·

Ως δύνη, το «η» με υπογεγραμμένη. Διαβάζω στον Δημητράκο: δύνη (δύνηαι), β’ εν. υποτ. του δύναμαι. Ως δύνη = όπως μπορείς.

Και συνεχίζει (ο Γλυκάς):

Μη θροηθής, μη σαλευθής, μη νικηθής, μη ενδώσεις,
Μη κάμψης γόνυ μηδαμώς, μη χλευασθής κατά τι.

Μη θροηθής = [θροώ = φοβούμαι, ταράσσομαι, «ακούσας ταύτα ο Διγενής ποσώς δεν εθροήθη»] = μη φοβηθείς, μην ταραχτείς. (Δημητράκος και πάλι)
Μη χλευασθείς [χλευάζω = εμπαίζω, περιγελώ τινά].

Παρατηρεί ο Κολακλίδης: «Τα ‘παραινετικά’ λόγια του Γλυκά μου έφεραν αμέσως στο νου (δικαιολογημένα ή όχι) τις παραινέσεις του ‘Απολείπειν [ο Θεός Αντώνιον]’.»

Πρόκειται για το γνωστό ποίημα του Καβάφη:

[...] μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχτείς.
Σαν έτοιμος από καιρό [κτλ]

Τίτλος της μελέτης του Κολακλίδη, «Η αρχαία κληρονομιά στη Νεοελληνική Ποίηση».

(«Στίχοι ους έγραψα καθ’ ον κατεσχέθη καιρόν» τιτλοφορεί ο Γλυκάς. Διαβάζω στον Δημητράκο: κατασχάζω = σχίζω, ανοίγω δια κοπής. Στίχοι που έγραψα τον καιρό που σκίστηκα; Που ξεσκίστηκα; Που έγινα κομμάτια; Που με άνοιξαν; Κάτι άλλο;) [26/08: Καθ' ον κατεσχέθη καιρόν = τον καιρό που φυλακίστηκα, με ενημερώνει ο Πετεφρής -σχολιάζοντας]










Το φεγγάρι στο κέντρο υποδύεται το γιασεμί.










*

008: Οι λεκέδες.

Τους βλέπω απαράλαχτους χρόνια τώρα. Στις πλατείες και τα πεζοδρόμια. Υπαίθρια, μόνιμη, έκθεση ζωγραφικής. Από τι φτιάχτηκαν αυτοί οι λεκέδες που δεν φεύγουν με τίποτα; Κι οι πανταχού παρούσες μαύρες κηλίδες πώς έγιναν;

Πλατεία Δασκαλογιάννη:







Πλατεία Ελευθερίας:








*

009: Ματιές στη γονιδιακή δεξαμενή.

Από τα ανίψια μου.



Η δεσποινίς Σαγκάη αριστερά, η δεσποινις Οξφόρδη δεξιά.

*
010: Η ζωή συνεχίζεται.






*

011: Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Δεν ξέρω. Όλα όμως έχουν χαραχτεί στην πέτρα. Και κάτω-κάτω χαραγμένοι οι ασαφείς στίχοι:

Όντε δεις και χασμουριούμαι
Για νυστάζω, για βαριούμαι
Για πεινώ, για κατουργιούμαι.

[Όντε = Όταν,
για… για… = είτε… είτε…]

Ιωάννη Κονδυλάκη, Ανέκδοτα Λαογραφικά Κρήτης, επιμέλεια Θεοχάρη Δετοράκη, Πινακοθήκη Βιάννου, 2009 – σ.64

*

1)Όλες οι φωτογραφίες με το κινητούλι μου.

2)Είναι απίστευτο το ότι έχεις σήμερα τη δυνατότητα να κουβαλήσεις μαζί σου το δεκαπεντάτομο λεξικό Δημητράκου, σε ένα φλασάκι, και να λύνεις τις απορίες σου σε χρόνο μηδέν.

3)Ευχαριστώ τον τύπο ή την τύπισσα που είχε την ευγενή καλοσύνη να ανεβάσει το λεξικό σε κάποιο σέρβερ.

*