Πετεφρής: ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ

Το Άριστον ήταν καφενείο στα Γιαννιτσά, όπου πήγαινα αραιά να φωνάξω τον πατέρα μου να έρθει σπίτι να φάμε, μεταξύ 1956 και 1964.Ωσπου να τελειώσει το τάβλι, έπιανε το αφτί μου διάφορα εκεί.
Ευταξίας και λευκό κοστούμι
Γιά τον Καραμανλή στο καφενείο το Άριστον διέδιδαν ότι ήταν αρεστός και βοηθός του Ευταξία που τον έβαλε στα σαλόνια.Στο ίδιο καφενείο άκουσα από έναν με κρεμασμένα μάγουλα ότι ήταν μονάρχης, δηλαδή από την κοιλιά του είχε κατέβει ένα αρχίδι, πράγμα που τον έκαμε σχετικά αδιάφορο στα σεξουαλικά. Αργότερα, γνώρισα δυό μονάρχες,καλούς φίλους και συνεταίρους σε κρεβάτια, και είχαν καταξεσκίσει την τοπική τους και ευρυτέρα κοινωνία.Μιά ευγενική κυρία που έζησε κατοχή θυμόταν που τον βλέπανε οι φιληνάδαις να κατέρχεται το πεζοδρόμιο όπου το μέγαρο Σλήμαν και έλεγαν «το λευκό κοστούμι». Ηταν όμορφος τότε ο Καραμανλής.Ακούστηκε ότι έβρισε την βασίλισσα, ότι τσακώθηκε μαζί της, ειδικά στην υπόθεση με την γυναίκα του Αμπατιέλου στο Λονδίνο.Δηλαδή ότι την έδειρε.Ακούστηκαν διάφορα με αγορές στα βραχώδη όρη και ιστορίες με εργολάβους της Ομόνοιας την ίδια εποχή που πιάσανε πολλά μποντικάκια μέσα σε μοδάτα ζαχαροπλαστεία, ενώ μιά γυναίκα σιδέρωνε την Σπυριδούλα,και ο Δράκος στη Σαλονίκη είχε ξεκινήσει τον βίο του.Η θεία μου έλεγε στις κόρες της μιά ιστορία με μιά πλουσιοκόρη που έκανε πάρτι με σκυλιά, ενώ έλεγαν γιά μιά άλλη κυρία ότι έκανε μπάνιο με γάλα γαϊδούρας-μετά από πολλά χρόνια μου την έδειξαν από μακριά.Κανένας όμως, ποτέ των ποτών δεν είπε γιά τον Καραμανλή ότι δεν πρέπει να κυβερνήσει λόγω μονής κοχόνας.Απεναντίας τον παίνευαν ή τον σχαίνονταν βάσει πολιτικής ατζέντας.
Αρναούτης, Λεβίδης ή Χοϊδάς;
Οταν πέθανε ο Παύλος αρχές του 1964, στο καφενείο το Αριστον πίστευαν ότι τον δολοφόνησαν.Δεν θυμάμαι ποιός από τους τρείς, επειδή ακούστηκαν και οι τρείς. Με μία σφαίρα.Ηταν σαν σλαπστικ- ο ένας πυροβολούσε τον άλλον μπροστά σε ένα απύθμενο και απύλωτο μυστικό του οποίου την μυστικότητα δεν ήταν δυνατόν να παραβιάσει κανείς.Αλλά ήταν μιά ιστορία πεποιημένη πάνω σε υπόθεση πλαστοπροσωπίας, όπως στον αιχμάλωτο της Ζέντα.Όπως είχαμε μάθει εντατικά να φιλάμε και ιδίως να μας αγγίζουν μέσα από τα κινηματογραφικά έργα, απαιτώντας έξτρα κουνήματα και παρέχοντας άλλα, ανάλογα με την έκλυση των ηθών σε δύο διαστάσεις,έτσι και η πολιτική έμπαινε από τις ταινίες στην νεοελληνική ζωή και την βόλευε.Και τα βασιλόπουλα και τα πριγκηπόπουλα και την Φρειδερίκα και την προίκα της Σοφίας, και τον έρωτα του διαδόχου με την Βουγιουκλάκη, αλλά και που βγήκε χτυπώντας με την αγκώνα κάτι τούβλα ως καρατέκας, τα ιστορούσαν στο Αριστον ως βλαμένα αποπαίδια ενός σιωπηλού άνακτος και μιάς δυναμικιάς μπερδεψομπούτας άνασσας.Την εκτιμούσαν όμως, επειδή το 1958, ήρθε να μοιράσει βιβλιάρια και ζήτησε καφέ και ο καφές αργούσε και είπε κόκκαλα έχει αυτός ο καφές; και όλοι θαύμαζαν που μιλούσε ωραία ελληνικά. Σε κάθε τρείς- τέσσερις χειραψίες, μπροστά στο μετέπειτα καφενείο του Κουτούδη, η Φρειδερίκη και η Σοφία πλένονταν με πράσινο οινόπνευμα.Αλλά πιστέψτε το, κανένας δεν σκέφονταν να διαμαρτυρηθεί ότι κάποιος κακώς κυβερνούσε επειδή ήταν χαρτόμουτρο ή αλογομούρης.
Ο γυναικάς
Γιά τον Γέρο της Δημοκρατίας δεν έλεγαν στο Αριστον πόσο γυναικάς υπήρξε, αλλα πόσο παπατζής, ειδικά στα Δεκεμβριανά.Οταν είχε πεί εκείνο το πιστεύομεν και εις την Λαοκρατίαν ,που δεν ξέρω καν άν το είπε.Το να είσαι γυναικάς ήταν καλό πράγμα στην κεντρική Μακεδονία στο γύρισμα του 1960.Πάλι δεν ξέρω γιατί.Γιά τον γιό Ανδρέα έλεγαν ότι είναι διάνοια, αλλα πράκτορας.Απεναντίας, το γιό του Βενιζέλου τον έλεγαν όλοι Κλικλή και τον θεωρούσαν στο Άριστον πράκτορα.
Οι πολιτες του Καλαί στην Σεβάς Χανουμ.
Οι νοικοκυραίοι σπανίως κεφάρανε, κι αυτό συνέβαινε με τις ντιζέζ που πλάκωναν στα Γιαννιτσά όταν ο κόσμος πληρώνονταν γιά τα μπαμπάκια.Δυό μαρτυρίες: αγροτόπαιδα την άνοιξη τραγουδούσαν:
Ωχ τι καλά
ένα μαμούν’
θα γίνουν
τα μπαμπάτσα μας
ωχ τι καλά
Και όταν ο γανωτής έκανε την περιοδεία στις γειτονιές, η προσωδία ήταν:
Ο γανωτζής ο Νώντας
μπακίρια
γιά γάνωμα
όποιος στον Νώντα θα γανώσει
στα μπαμπάκια θα πληρώσει.
Οταν ήρθε η Σεβάς Χανούμ έγινε τση πουτάνας. Χάθηκαν πολλά λεφτά και επαναστάτησαν οι κυράδες, σαν εκείνο το κουμούνιο με τις κυράδες μετά τη μάχη της Πελαγονίας(1258) όταν οι ιππότες εσκοτώθησαν ούλοι .Πήγαν εν σώματι και απαίτησαν να φύγει η ντιζέζ γιά να μείνει και κανένα τσουκάλι ζεστό στην πόλη.Στο Άριστον, αυτοί που πρωταγωνίστησαν στα δραματικά επεισόδια με την Σεβάς Χανούμ, είχαν το κουράγιο να αστειεύονται μεταξύ τους,αρκετά χρόνια αργότερα.
Ο δάσκαλος και το παράθυρο
Ενας όμορφος δάσκαλος ονόματι Λαμνάς(το άλλαξα λίγο) πηδούσε μιά γυνάικα στο δωμάτιό της και ήρτε ο άντρας της και έφυγε από το παράθυρο στον δρόμο. Αλλά δεν απολύθηκε και δεν έγινε τίποτε απολύτως.
Παιδεραστές
Ο Καρφοκυρίδης,και ο Κρουμπαρίτης ήταν κωλόμποι και πιάνασι τα κωλιά από τους μαθητές.Δάσκαλοι. Ενας της παιδαγωγικής, άλλος δάσκαλος ισως και τριών μαρτύρων.Απλώς μας έλεγαν να προσέχουμε και να μη τους καθόμαστε. Ολοι τους πήραν σύνταξη, κανονικά. Αυτοί που ξεμονάχιαζαν,ως καθηγητές, τις εκταίες στο Γυμνάσιο, δεν θεωρήθηκε ποτέ ότι έκαμναν κάτι μεμπτό. Απεναντίας όλοι βρίζαμε έναν γερογυμνασιάρχη, τον Ζαβιτσιανάκη(1965) επειδή δεν μας άφησε να παμε στην κηδεία μιάς συμμαθήτριάς μας, της Τοτοκώτση.
Η πουτάνα βράχηκε με οξυζενέ
Μια συμμαθήτριά μας, με γκουρλωμένα μάτια, έρριξε οξυζενέ στα μαλλιά της και έγινε κατάξανθη.Το τί τράβηξε, δεν περιγράφεται. Την ήλεγαν πουτάνα και κάθε τόσο την ρήμαζανστις αποβολές και με διασυρμούς πολλούς. Κι όμως, καμιά δεν χαμογελούσε τόσο ξένοιαστα στην πολη.Και μέσα στο Αριστον την έλεγαν πουτάνα.
Κριστίν Κήλερ
Το 1963 διαβάσαμε γιά τον Προφιούμο και την Κριστίν Κήλερ και πράκτορες, όπως τον Ιβάνωφ και γαμήσια που οδηγούσανσε παραιτήσεις. Στο Αριστον λέγανε ότι αυτά είναι αηδίες κανονικές και ότι η Ελλάδα θα καταστραφεί όταν περάσουν και εδώ αυτές οι σαχλαμάρες οι αμερικάνικες.Τι σημασία έχει, έλεγαν ποιός γαμεί και πως γαμεί. Σημασία έχει να είσαι τζώρας , να κυβερνάς, να έχεις νιονιό, όπως ο Μαρκεζίνης, αλλα όχι, προς Θεού, ο Μαρκεζίνης.Τώρα που ήρτε το πληρωμα του χρόνου,το μνημονεύω δι΄ενθύμησιν.

Χοιροβοσκός – Κουτσομπολιά.

Ο Χοιροβοσκός, βλέποντας ότι οι συντρείς το βαρύναμε το καταμαράνι,είναι ο μόνος που μας πειράζει και προσπαθεί να μας κάνει να γελάμε, αλλα μάταιος κόπος.Με φαίνεται ότι ήρθαμε στα βουστάσια γιά την μυρωδιά, γιά το περιθώριο, γιά την σιωπή και γιά ταις αγελάδες.,

Γράφει ο Πετεφρής σ’ ένα σχολιό του λίγο πιο κάτω, και σε ρωτώ αναγνώστη/ρια μας… Τι νομίζεις πως έκανε ο περιθωριακός, σιωπηλός, και μυρωδάτος Μπερεκέτης, το Σάββατο το βράδυ;

ΚΟΑΝ – Sister Moon

Aααα… και επειδή περνάνε πολλοί μουσικοί απ’ εδώ, έχω μια ερώτηση. Τι νότα δίνει το Θιβετιανό καμπανάκι στο τέλος του κομματιού και πως ταιριάζει με την τονικότητα του κομματιού. Έτσι, για να μου φύγει η απορία!

Διακρίνονται: O Χέρμπι στο πιάνο, ο Στήβ Τζόρνταν στα τύμπανα, ο Τζών Πατιτούτσι στο κόντρα μπάσο, ο πολύς Κύρος Βαπτιστής στα κρουστά , και ο Κεντρής στο τραγούδι.

Ένα μήνυμα του Sraosha

προς την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. και τον ανασχηματισμένο αναπληρωτή υπουργό Δημόσιας Τάξης:



Σκατά στα μούτρα σας.

Διότι και η αυτοσυγκράτηση και η κοσμιότητα έχουνε τα όριά τους, τα οποία βρίσκονται εκεί που αρχίζει η αυθαιρεσία και ο 'νόμιμος' τραμπουκισμός της έννομης 'τάξης'. Αν η βία κατά περιουσιών από 'ταραξίες' είναι θλιβερή αλλά αναμενόμενη, η καταστολή και η βία κατά πολιτών που προέρχεται από όργανα της 'τάξης' συνιστά εν ψυχρώ παράνομη, επικίνδυνη και χυδαία καταστρατήγηση δικαιωμάτων, ελευθεριών και δημοκρατικών αρχών. Τελεία και παύλα.

Αν η ΕΛ.ΑΣ. θέλει να κάνει επίδειξη δύναμης (αφού αισθάνεται 'ευνουχισμένη', όπως μου είπε κι ένας κακομοίρης, του οποίου προφανώς ακόμα του κρέμονται), ας αναλάβει σοβαρά την αποστολή της. Ας καθαρίσει τη μάκα και τη λίγδα που έχει μαζέψει η ίδια: νταβατζήδες, προστάτες, πρεζέμπορους, τεμπέληδες, τσαμπουκάδες, αστοιχείωτους. Μετά μπορεί, αν θέλει, να μαντρώσει τα δολοφονικά σκυλόμουτρα της νύχτας, τους διακινητές ανθρώπων, τους χονδρέμπορους κόκας και τους πάσης φύσεως καταπατητές. Ας διερευνήσει σοβαρά την υπόθεση Κούνεβα. Ας πάει να προστατέψει τον αδύναμο κόσμο στην ανοχύρωτη ύπαιθρο και στο υπό ανάδυση γκέτο μεταξύ Πατησίων και Λιοσίων. Άμα έτσι τη βρίσκει, πεζή, να στείλει καμμιά πεζή περίπολο στην Κυψέλη, στα Πατήσια και στη Νέα Ιωνία, όχι στα Εξάρχεια και Χαριλάου Τρικούπη και Ακαδημίας γωνία, όπου καμαρώνουν όλα τα καλόπαιδα του νομού Χ-Ψ-Ω με το χέρι στη σκανδάλη.

Σβήνω τα υπόλοιπα (συγγνώμη που παραφέρθηκα) και σταματώ εδώ. Ευχαριστώ στον Oldboy για το βίντεο. Εδώ σας έχω δωράκια.

μπερεκέτης: Η ΑΛΛΗ ΣΥΡΟΣ

Η Σύρος των ονείρων μου είναι ένας τόπος που με υποδέχεται βραχώδης με αραιή βλάστηση βραχονησίδας, ποώδη αλλ’ εξαισίως αρωματική. Προσεγγίζεται με πλοίο το οποίον ωστόσο μετεπιβιβάζει τους επιβάτες σε λάτζα για να βγούνε σε μία ηπίας κλίσεως σειρά βράχων, απ’ όπου αναρριχόμενοι εξαϋλώνονται καθώς φτάνουν στο πλακόστρωτο πλάτωμα που μοιάζει με ένα μεγάλο μπαλκόνι, να βλέπεις όλο το νησί να το θαυμάζεις και να γεμίζεις χαρά. Κι έτσι στο μπαλκόνι αυτό, όποτε επισκέπτομαι τη Σύρο στα όνειρά μου, στο τέλος φτάνω και στέκομαι μόνος να θαυμάζω και να χαίρομαι. Αυτή τη φορά υπήρξε εξαίρεσις.

-Πόσο χαίρομαι που ήρθαμε μαζί, Κουκουζέλη. Μα στ’ αλήθεια είμαστε στη Σύρο; Πώς ήρθαμε;
-Πήραμε το πλοίο και ήρθαμε.
-Δεν θυμάμαι τίποτα. Πολύ χαίρομαι που είμαστε εδώ παρέα. Ήρθαμε στ’ αλήθεια, το βλέπω. Μα δεν θυμάμαι …. πότε πήραμε το πλοίο; Τι ωραία που θα περάσουμε…Πήραμε στ’ αλήθεια το πλοίο;
-Ναι, πήραμε το πλοίο και ήρθαμε.
-Δεν θυμάμαι τίποτα.

Στο ισογειάκι, στο πατρικό μου, στον Άγιο Νείλο, σήμερα μαζευτήκανε πολλά παιδιά. Αγόρια κορίτσια δωδεκάχρονα ως δεκαπεντάχρονα. Πάντα νιώθω αμήχανος όταν έρχονται. Θέλω την ησυχία μου, ενώ αυτά είμαι σίγουρος, κάτι θα απαιτήσουν. Να χαϊδολογήσουν τους ταμπουράδες και τα τουμπελέκια, να πάνε να σκαλίζουνε το κομπιούτερ, να ζητάνε νερό και πού είναι η τουαλέτα, μετά να θέλουν να τους εξηγήσω τι ακριβώς κάνω, "α, ώστε είστε συνθέτης", να σηκώνονται να κάθονται, πέρα-δώθε πέρα-δώθε, ανακατωσούρα σκέτη και φωνές και καλαμπούρια, ζωηράδες, αγαρμποσύνες, παιδιά….. Αλλά αυτή τη φορά ήταν αλλιώτικα. Μπήκανε, καλησπερίσανε, σταθήκανε για λίγο να πάρουν μια ματιά απ’ το χώρο και ευγενικά ετοιμάζονταν να χαιρετίσουν και να φύγουν, οπού να σου ο ανηψιός μου-γερός νάναι-τετάρτη δημοτικού και είναι σαν μπεχλιβανής...

-Γιατί βρε παιδάκι μου δεν φοράς τίποτα κι είσαι μόνο με το παντελόνι και ξυπόλητος;

Αυτός δεν μου απάντησε, μόνο χασκογέλασε και άρχισε να πειράζει τα μεγαλύτερα του παιδιά, μια τα κορίτσια μια τ’ αγόρια, τα έσπρωχνε δοκιμάζοντας τη δύναμή του και αυτά όλο γελούσανε, γελούσε κι αυτός. Ώσπου πρόσεξα, μα πώς δεν το ‘χα προσέξει τόσην ώρα;

-Βρε σύ, τι πήγες κι έκανες. Ολόσωμο τατουάζ στο στήθος και στην πλάτη; Είναι αυτά για παιδιά δημοτικού;

Αυτός δεν χαμπάριασε και συνέχισε να στροβιλίζεται και να παίζει με τα μεγαλύτερά του παιδιά. Κάποια στιγμή κατάφερα να τόνε πιάσω και καθώς τριβόταν για να ξεφύγει ένιωσα ένα μεμβρανώδες υλικό να ξεκολλάει από πάνω του. Ευτυχώς το τατουάζ ήταν αυτοκόλλητο. Ησύχασα. Τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια είχαν κουμπώσει τα παλτά τους, χαιρέτησαν και έφυγαν. Ο ανηψιός μου ανέβηκε πάνω στης γιαγιάς. Τι ωραία… Ησυχία.

-Τι ωραία…. Ησυχία. Κουκουζέλη θα περάσουμε υπέροχα στη Σύρο. Μα, πώς ήρθαμε. Πες μου στ’ αλήθεια. Πώς ήρθαμε;
-Πήραμε το πλοίο και ήρθαμε.
-Δεν θυμάμαι.

Έβαλα τον καφέ να ζεσταίνεται. Τα μπατζούρια ήταν κλειστά, αλλά όχι τα τζαμιλίκια. Παρόλο που έξω ψιλόβρεχε και είχε το γεναριάτικο κρύο του, μέσα το ισογειάκι ήταν αρκετά ζεστό. Ώσπου να ζεσταθεί ο καφές ανέβηκα να δω τι κάνουν η μάνα μου κι ο πατέρας μου.

-Καλησπέρα.
-Αυτή που πήρε το πρωί τηλέφωνο πρέπει να δούμε αν πράγματι είναι της ασφαλιστικής.
-Ώχου ρε μάνα. Γι αυτό πάλι είσαι συγχυσμένη και με το πιεσόμετρο στο χέρι.
-Να αφήσετε ήσυχη τη μάνα σας και να αναλάβετε τις ευθύνες σας. Αυτή που πήρε τηλέφωνο, ξέρουμε αν είναι από την ασφαλιστική; Δεν βλέπεις τι απάτη κυκλοφοράει.
-Ρε μπαμπά, το είδα το τηλέφωνο στην αναγνώριση. Είναι της ασφαλιστικής. Αμάν. Μανία καταδίωξης…….
-Τις ευθύνες σας να αναλάβετε, έχετε γίνει ολόκληροι άντρες και δεν ενδιαφερόσαστε για τίποτα.
-Σιγά το μεσανατολικό. Πήρε μια ασφαλίστρια από την ασφαλιστική για να μας κλείσει ραντεβού και να μας φουσκώσει τα μυαλά μπας και κάνουμε και καμία ασφάλεια παραπάνω.
-Κι αν είναι απατεώνισσα; Εμείς στην εταιρεία της είχαμε άλλον ασφαλιστή. Τι δουλειά έχει αυτή να παίρνει τηλέφωνο;
-Σου είπα, ρε μάνα, το τηλέφωνο απ’ όπου μας πήρε είναι της ασφαλιστικής εταιρείας. Έφυγε ο παλιός μας ασφαλιστής και τώρα ανέλαβε αυτή.
-Και γιατί ο παλιός μας ασφαλιστής δεν μας πήρε ένα τηλέφωνο να μας ενημερώσει; Και είναι και ξάδερφος. Μωρέ θα πάρω εγώ αύριο τη Μαρία τη μάνα του και θα της τα ψάλλω.
Συγγενής σου λέει…
-Τι λες ρε μάνα; Τι δουλειά έχει η μάνα του; Όλοι με μας νομίζεις ότι ασχολούνται; Δουλειά ήταν, βρήκε καλύτερη και έφυγε ο ξάδερφος. Τρίτος ξάδερφος. Ξέρεις πόσους πελάτες είχε; Έφυγε, τέλειωσε. Σιγά μην τους πάρει έναν-έναν τους παλιούς πελάτες του για ενημέρωση. Αυτή, η πώς τη λένε, η Γεωργούλη, που τον αντικατέστησε, αυτή έχει τώρα την έννοια να μας πάρει για να βγάλει και κανένα μερτικό.
-Εγώ θα πάρω αύριο στην ασφαλιστική να τσεκάρω αν η Γεωργούλη είναι της ασφαλιστικής. Θα πάρω για λογαριασμό της μάνας σας. Εσείς να αναλάβετε τις ευθύνες σας. Κι άμα έρθει αυτή εδώ την ερχόμενη Τετάρτη, που η προφέσορα η αδερφή σου της έκλεισε ραντεβού, εγώ δεν υπογράφω τίποτα.
-Ποιος σου είπε ρε πατέρα να υπογράψεις κάτι. Για ενημέρωση θα έρθει η γυναίκα.
-Εγώ δεν της ανοίγω. Άμα θέλετε ανοίχτε της και καθίστε την ή στο ισόγειο ή πάνω στης αδερφής σου.
-Καλά. Κοιτάχτε να μη συχυζόσαστε με σαχλαμάρες.
-Σαχλαμάρες είναι που ολόκληροι άντρες δεν ενδιαφέρεστε. Και συχύζετε τη μάνα σας.
-Ωχ, πάλι απ’ την αρχή. Μόνοι σας συχυζόσαστε για το τίποτα. Πάω απάνω να παίξω λίγο με το μικρό.
-Ανεύθυνοι.

Κατέβηκα για μια στιγμή κάτω και έκλεισα την καφετιέρα να μην μου τον κάνει καβουρντιστό τον καφέ. Ο ξαναζεσταμένος γαλλικός είναι θεριστικός για το στομάχι, αλλά δεν μου πάει να πετάω από το πρωί στο απόγεμα μισή καφετιέρα καφέ. Την έκλεισα και ανέβηκα πάνω. Δεν άναψα φως στις σκάλες. Μου αρέσει να ανεβαίνω στα τυφλά αυτή την ολοΐσια πάνω σκάλα, τσεκάροντας αν δεν με έχει εγκαταλείψει η τεχνική των εφηβικών μου χρόνων να επιστρέφω μεταμεσονυχτίως αθόρυβα στο κατασκότεινο και να γλιστρώ στο κρεββάτι μου χωρίς να με πάρουν είδηση.

-Διάβασες τα μαθήματά σου, κολλητήρι;
-Όλα, παρακαλώ, Μπαρμπούλιη μου.
-Μπράβο. Τι θα παίξουμε… για δύο λεπτά όμως γιατί έχω δουλειά κάτω.
-Να παίξουμε αθόρυβο καυγά σε αργή κίνηση.
-Έγινε.

Και αρχίσαμε σαν σε ριπλέι τα ντιρέκτ και τα άπερκαπ, αλλά ο μουλωχτός μικρός φτάνοντας τη γροθιά του με αργή κίνηση στο μάγουλό μου, έδινε μια ξαφνική πίεση και μου την έχωνε μαλακά-μαλακά. Περιορίστηκα να του ρίχνω μερικά ελαφρά «εξευτελιστικά», όπως λέμε στην μεταξύ μας ορολογία, χαστουκάκια.

-Άντε γεια. Καλό σχολείο αύριο. Έχεις διαβάσει είπαμε, ε;…
-Ναιαιαι …. καληνύχτα.

Κατέβηκα τη μακρυά ολόισια σκάλα πάλι χωρίς φώτα. Έτσι το έσκαγα μεταμεσονυχτίως ως έφηβος. Έβαλα καφέ και άνοιξα τον υπολογιστή. Άναψα μία πίπα και αράδιασα τις σημειώσεις μου. Άνοιξα το Finale και το κλαβιέ και ξεκίνησα να γράφω. Γράφω μουσική συνήθως απ’ ευθείας στον υπολογιστή, βασιζόμενος σε ελάχιστες σημειώσεις. Η δουλειά απόψε πήγε ρολόι. Με αντάμειψα εκεί κατά τις δέκα και μισή με ένα έξοχο κόκκινο κρασί. Μετόχι Τσάνταλη.

Τώρα έχοντας επιστρέψει σπίτι, και γράφοντας αυτό το ποστ πίνω για συμπλήρωμα ένα ποτήρι … μπά; Δεύτερο είναι; SYRAH. Έξοχο. Ακριβά δώρα των γιορτών. Πάντα ο μεσημεριανός υπνάκος στρώνει ωραία έναν βραδινό. Πάνυ ωφέλιμος.

-Τι καλά που θα περάσουμε στη Σύρο βρε Κουκουζέλη…. Μα στ’ αλήθεια έχουμε έρθει; Πώς ήρθαμε; Δεν θυμάμαι τίποτα.
-Πήραμε το πλοίο και ήρθαμε.

sraosha: Πυρηνικά και πόλεις

Ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον κείμενο, για να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι. Ο πυρηνικός πόλεμος υπήρξε για μένα ο αχώριστος αποτρόπαιος μπαμπούλας των παιδικών μου χρόνων.

Πετεφρής:Η ΣΦΗΚΑ

Σ ένα σουπλά της Έπσιλον,έργο Σταυρούλας
Παπασπύρου,τετρασέλιδο,κι ενόσω παρου-
Σιάζεται η αναμενόμενη τόσα χρόνια αλληλο-
Γραφία Κατσίμπαλη-Σεφέρη,υπάρχουνε
Δυό πιπεράτα που μ ένδιέφεραν. Ψεύτη
Και σκατάνθρωπο,ονομάζει τον Ελύτη η Μαρώ
Ενώ ο Κατσίμπαλης τον σκέφτεται τρυφερά
Παρά τις αντιρρήσεις του: «Δεν υπάρχει
Τρόπος να τον φέρουμε σε θεογνωσία
Αυτόν τον πουστριλέ;»ρωτάει το 1948,
Ίδια εποχή που με φωτογράφισαν γυμνό
Στα Γιαννιτσά του εμφυλίου, μονίμως
Απορημένο γιατί των λοβών μου η μοιρασιά
Έγινε ερήμην της φαλάκρας μου.Με τον
Σεφέρη έζησα καλά την εφηβεία, με τον Ελύτη
Απόσωσα ό,τι άφησε ακέραιο η ζαφορά
Του λόγου. Αλλά ναι, με ενοχλούσε κάτι
Από τον νομπελίστα 2. Το πεπέλο του.
Φορούσε σε πολλές φωτογραφίες
Ένα πηλίκιο ναυτικό, της μόδας κάποτε
Που θεωρούσα κατάλληλο γιά ναυτικούς
Κι όχι γιά ποιητές όπως η πίπα που κρατεί
Συνεχώς ο Γραμματικάκης, υπηρξε μόνιμο
Εμπόδιο να διαβάζω τα βιβλία του,
Πλην των γνωστών επιπολαίων κοιταγμάτων,
Εννοείται.Πολύ ταλέντο ξέφυγε λοιπόν
Από τις κούφες ,τα καλάθια του κυρίου
Σαβαώθ,διότι η ποίηση φυλάγεται
Από τους γνώστες σε σφηκοφωλιά
Γι΄αυτό και οι θαυμαστές και οπαδοί,
Λάτρεις και κληρονόμοι, ιδρυματικοί και λοιπά
Των ποιητών του κόσμου, μοιάζουν
Τόσο, μα τόσο φουσκωμένοι. Είναι
Απ΄τα τσιμπήματα μιάς σφήκας,κι όχι
Ενός στίχου,ειδικά ακατανόητου.

sraosha: Advocatus diaboli, promotor fidei

Η βροχή είναι εχθρός του διοπτροφόρου πεζού: κάνει το οπτικό σου πεδίο πουά διασπείροντας πάνω του μικροσκοπικούς φακούς οι οποίοι μετατρέπονται σε λέρες κηλιδίτσες μόλις μπεις σε στεγνό χώρο. Ως διοπτροφόρος που τρελαίνεται να περπατάει ξέσκεπος στη βροχή, και που απενοχοποιήθηκε γι΄αυτό του το βίτσιο στον μακρινό Βορρά, αναγκάζομαι λοιπόν να περπατάω με το κεφάλι σκυμμένο: καλύτερα τζάμπα λούσιμο με βροχόνερο, άντε και με ό,τι τρέχει από τα λούκια των μπαλκονιών, παρά να σκαρδαμύσσω ακόμα χειρότερα.

Τις τελευταίες μέρες δεν ήξερα αν περπατούσα σκυφτός λόγω της πολλής βροχής, την οποία φυσικά χαιρόμουν απεριόριστα, ή από την πολλή και πηχτή σκέψη που βάραινε μέσα στην καρκάλα μου. Πέρα από πολλά προσωπικά κι οικογενειακά (για τα οποία ο γιατρός μου κι ο δικηγόρος μου μου απαγόρευσαν να σας μιλήσω) με απασχολούσαν τρία τινά, κατά σειρά σοβαρότητας και ξεκινώντας από το λιγότερο σοβαρό:

Άρθρο α': Η μπλογκοσύναξη.
Εδώ και τέσσερα χρόνια απέφευγα επιμελώς τις μπλογκοσυνάξεις. Είχα εξηγήσει τους λόγους αναλυτικά σε όσους με είχανε ρωτήσει και ήτανε, κυρίως, λόγοι ιδιοσυγκρασίας. Τις προάλλες οργανώθηκε μπλογκοσύναξη με γνωστούς μου κι εκλεκτότατους μπλογκάδες. Είπα λοιπόν το ναι, σαν τον άνθρωπο του Τζιμ Κάρεϋ, ναι, όπως άλλωστε είναι και η απάντηση σε κάθε αιώνιο ερώτημα (που λέει κι ο τυπάκος στο Δωμάτιο με Θέα). Μπούκαρα στην ταβέρνα με καθυστέρηση και πολύ κουρδισμένος για συζήτηση (κάτι που στη Μεγαλόνησο αποφεύγεται, αφού διεγείρει πάθη, ερμηνεύεται α πριόρι ως αντιπαράθεση και εγκυμονεί τον κίνδυνο να πεις καμμιά κακή κουβέντα για την ξαδέρφη / τον κουμπάρο / τον μουχτάρη του αλλουνού). Μπαίνω λοιπόν κουρδισμένος και, όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, υιοθετώ αντιρρητικές τακτικές, γίνομαι ενστικτωδώς πνεύμα αντιλογίας (έτσι με λέει η μάνα μου από τα εφτά μου και, ως γνωστόν, άμα δε σε ξέρει ούτε η μάνα σου...). Μόνο που τους περισσότερους εκεί μέσα δεν τους είχα ξανασυναντήσει δια ζώσης. Μέσα σε 25 λεπτά είχα πιει 4 σκέτα τσίπουρα και γύρω μου υπήρχαν ερείπια, σαστισμένοι άμαχοι και τσιτωμένα νεύρα. Οι διαλεκτικές μανιέρες έφεραν την καταστροφή, σαν τις γόπες στα σκίνα. Μου πήρε τρεις μέρες να συνέρθω. Άρα: τετ-α-τετ και μόνο τετ-α-τετ. Κερνάω καφέ, ουίσκι και γαριδομακαρονάδα δικής μου παρασκευής. Αν δεν τρώτε γαρίδες ξέρω να μαγειρεύω πολλά άλλα κι ωραία.

Άρθρο β': Η εξέγερση
Ήταν, λέει, όντως εξέγερση; Ναι. Μας άρεσε; Όχι ακριβώς, όχι πάντοτε. Έχει καμμιά σημασία; Όχι βέβαια. Θα σημάνει κάτι στο μέλλον; Ίσως. Ως εδώ, απ' ό,τι μου είπε κι ο Κουκουζέλης, αυτά λέει κι ο Ράμφος. Οπότε άλλη μια τάχα μου βαθυστόχαστη ανασκόπηση περισσεύει. Μιλώντας προσωπικά, ήμουν πάντα με την Άνοιξη της Πράγας του 1968 και το σαφές πολιτικό της αίτημα: Dub-ček, svo-bo-da ('Ντούμπτσεκ, λευτεριά'), με τη Βελούδινη Επανάσταση του 1989, όχι με τον Ιερό Μάη των Παρισίων. Προτιμώ τον Γκάντι από τους Μάου-Μάου. Αν μπόρεσε ο Γκάντι να αφανίσει τη βρετανική αποικιοκρατία, η μη-βία μπορεί να νικήσει οτιδήποτε. Άλλωστε, όταν εξεγείρεσαι χωρίς βία, δεν κινδυνεύουν αθώοι εξαιτίας των επιλογών σου. Και δεν πρόκειται να πειστώ ότι η βίαιη εξέγερση είναι ο μόνος δρόμος, ή ένας δρόμος που θα ήθελα να πάρω ποτέ.

Οπότε, άμα ξανακάνετε καθιστική διαδήλωση, φωνάξτε με. Άμα συνυπογράψετε τίποτε ανθρώπινο, πάλι φωνάξτε με. Άμα χαλάσετε τη θεατρική έξοδο του κοσμάκη, και πάλι φωνάξτε με. Μην περιμένετε να επαναλάβω τα συνθήματά σας. Θα στέκομαι πίσω δεξιά και θα χαμογελώ ηλίθια. Ο καθείς και τα όπλα του.

Άρθρο γ': Eyeless in Gaza
Τα ίδια και τα ίδια. Κάθε έγκλημα του Ισραήλ, αφορμή για πρόστυχο κι απροκάλυπτο αντισημιτισμό παγκοσμίως. Κάθε εγκληματικός τυχοδιωκτισμός της παλαιστινιακής ηγεσίας (εκτός κι αν κάποιος μπορεί να μου εξηγήσει γιατί η Χαμάς αποφάσισε να μην ανανεώσει την εκεχειρία: έχασε την υπομονή της; 60 χρόνια μετά τη Νάκμπα; ή μήπως έχανε έδαφος πολιτικά;), πόνος και θάνατος για τους Παλαιστίνιους. Δεν τηρώ ίσες αποστάσεις, ούτε παριστάνω τον ουδέτερο: εννοείται ότι δεν απαντάς με σφαγή αμάχων (έστω και) σε 90 ρουκέτες ημερησίως. Και μάλιστα στη Γάζα, στο μεγαλύτερο μαντρί ανθρώπων του κόσμου.

Πάντως η Μήδεια2 με ενθουσίασε.

Χοιροβοσκός - Προφητειών τα αναγνώσματα!

Η αντίδραση του επαναστατικού καταναλωτισμού είχε κιόλας βλάψει πολύ τον πεζό λόγο. Η σοφιστική και η μεταγενέστερη ρητορική είχαν παραμελήσει σοβαρά την ποιητική σχολή των «Ορμονιστών». Παραμερίστηκαν τότε αριστουργήματα και σιγά σιγά εξαφανίστηκαν: Πεζογράφοι-ποιητές όπως ό Πετεφρής και ο Σραόσας έπεσαν στη λησμονιά, γιατί δεν έγραφαν στην κοινή Εξ-αρχαϊκή διάλεκτο και λογική.

Γ.Χοιροβοσκού, «Τα Απωλεσθέντα». Πραγματεία περί της Ιστορίας και της Κριτικής, των εν τοις Εξαρχείοις, ευρισκομένων επιγραφικών μνημείων και παλιμψήστων, υπό το πρίσμα της ορμονικής θεωρίας του υποφήτου Π.Θεοδωρίδη, Ακαδημία Επιστημών των Κάτω Πατησίων, εκδ. Λιβροδώρος, Αθήνα 2016, σελ. 1453.

Πετεφρης: Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Προφητεία είναι να τα ξέρεις όλα, αλλά να τα ξεχνάς συστηματικά.Προφητεία είναι να παρηγοριέσαι πιστεύοντας ότι υπάρχει δικό μας και δικό τους αίμα, ότι υπάρχει αίμα πιό αίμα από το αίμα, ότι όλα συμβαίνουν στους άλλους που είναι επιπλέον και σκατιάρηδες. Προφητεία είναι να μιλάς γιά τους Τούτσι και τους Χούτου μόνον εάν μοιάζει η παραλογή τους με την σφαγή των Μηλίων. Προφητεία είναι το πιό εύκολο, το πιό σαχλαμαρέ εύρημα του απογεύματος.Προφητεία είναι να θεωρείς το Brazil προφητικό.Προφητεία που δεν εκπληρώνεται αυτομάτως, μάλλον είναι Ιστορία.Ιστορία, ως γνωστόν, είναι διάφορες προφητείες σε HTML.Δηλαδή με το ίχνος των συμβόλων στο σώμα της γραφής.Όποιος ξαναπεί τους προφήτες Προφήτες, να επιστρέψει στον Κούντερα, ή να του γυρίσουν τα άντερα.

πετεφρής: ΤΟ ΦΙΛΗΜΑ

Εκείνη έμενε ακίνητη ώσπου Εκείνου η λαιά άγγιξε την ράχη της παλάμης,μια κίνηση που είχε πρωτοδεί στο Ζαγκλιβέρι, εκδρομή συμφοιτητών και η Ζάλγκα υποτάχτηκε επί δίμηνο στις αυστηρές ριπές του Ζιναλάβετς εξαιτίας του αγγίγματος, που κι αυτός το είχε μάθει από την εντέλεια της Ζαφείρως της κουτσοδόντισσας η οποία ενίοτε τον έκρυβε στο αποθηκάκι του σπιτιού του θείου της ο οποίος την εβάτευε έναντι φιλοξενίας.
Μόλις η ράχη ραχούλα ανέπνευσε τα ευειδή και κυοφορούντα οίστρο δάκτυλα(ιδαία ιδέα) του Εκείνου, δάκτυλα μαγεμένα από το στήθος το μισό της Αληβόνας, τα δύο ημίσεα πάκια της Καρκασσίνης,τα λαιμά τα λαιμουδάκια τις λαιμαριές της Κόχνας της Ζβρόχνας της Πεπίτας με το μυτερό πηγούνι,θυμήθηκε άλλα αγγίγματα του Λάφκου, του Μαντάρεως, των αδελφών Πριτσινέλλα, του παπά του γεροντάμαλου εκ Κιρκασίας δίπλα στο αναγνωστικό, του υπουργού Ντουνέκα και του εναλλακτικού Κτάκη(εκ του Θεοφυλακτάκη)άντε ξανά μανά ο οίστρος το επίφοβο ντουμάνι των αισθήσεων πήρε να γυρίζει όπως του Ντεριντά και όπως του οργανικού διανοούμενου ή ψόφια αύρα, οπότε πλησίασαν αμφοτέρων τα χείλη και σμίξασι τα τετραπαγή και ραγαδιασμένα, τα ιψενικώς υστερικά. Εάν δεν είχαν μνήμη όλα θα ξέφευγαν των οικείων ελέγχων ,αλλά Εκείνη εζήτησε την ουράνια συνδρομή του Μπίκλοξ, της Νεράντζως, του εξαδέλφου Χαραλαμπάκη, του Τάσου, του Τάσσωνος, του Αλέξη, του Στέφανου, του Ιουλιέτου, της Χαράς, της Κουρτάκλας και του Πείσωνος που ήσαν όλοι μάγοι στο φιλί, ενώ Εκείνος παρέπεμψε τα υπόλοιπα στον Θωμά τον Γκρού, στην Τερανάδιτς, στην Αλλοία, στην Πασχαλίνα, στην Μαρία, στην Μαρία του Κρανίδη, στην Μαρία των διδύμων που νήστευαν.Με την τεχνική πάντοτε της αμείλικτης Καρκασσίνης, δι΄ό και ήταν η μόνη μονάχη μοναχή με δύο αναφορές στο παρόν φωτεινό, αισιόδοξο και ατσούμπαλο κείμενο λογοτεχνικού στόχου.
Κι έτσι, λαμπρώς επέτυχε το φίλημα Εκείνης και Εκείνου, μέρα που ξημέρωσε αγοραία,πολύ μακριά από το Μανιάκι όπου ο Μπραϊμης εφίλησε τον Παπαφλέσσα, δυό βήματα από το τρελάδικο της Κέρκυρας όπου ο Μητσάκης το ονειρεύτηκε.