Πετεφρής:ΛΥΣΑΡΙ

Πόθησα να χορέψω χάλι-γκάλι, αλλά όταν κατάλαβα πως αυτό ήταν δυνατό μόνον με μπαστούνι, κατέφυγα στα εύκολα: στην σπέκουλα δια του λόγου. Λοιπόν, η Ιλιάδα (και όχι η Οδύσσεια) γίνεται άκρως κατανοητή, εάν δεχθείτε την ακόλουθη ερμηνεία:
Οι θεοί είναι ενήλικα άτομα.
Οι ήρωες του έπους είναι μικρά, κακομαθημένα, αβάσταχτα παιδάκια.
Τίποτε άλλο.
Μόνον παιδάκια τσακώνονται αφού ανταλλάσσουν απειλές του τύπου "θαφασχώμαθαδεις" ή "εμεναοπατέλασμουειναικαλύτελος". Και μετά την νίκη, αποκτούν τα όπλα του νικημένου.
Μόνον παιδάκια δεκατριάχρονα πηγαίνουν στον πόλεμο με τα τέκνα τους, ώστε τελικά να συνυπάρχουν, όπως ο Αχιλλέας με τον Νεοπτόλεμο.
Διαβάστε μιά ραψωδία βασταζόμενοι στα πτερά αυτού του πνεύματος, και θα με θυμηθείτε.
Και τώρα, πάγω να εύρω την κατάλληλη βακτηρία, ίνα χορεύσω. Κρίση έχουμε, βάστα με να σε βαστώ, να πελνούμε τον καιλό.

Και πάλι την προσοχή σας, παρακαλώ

Ξεκίνησα να πάω σε μια συζήτηση για την οικονομική κρίση. Όλα κλειδαμπαρωμένα. Παίρνω αυτόν τηλέφωνο, "αναβλήθηκε η συζήτηση, είμαστε στα 'Καλά Καθούμενα' τώρα" λέει. "Α, έτσι τελειώνει η πολιτική εδώ, με καφέδες" έσπευσα να σκεφτώ. Όμως στα Καλά Καθούμενα είδα το άνθος της ελληνικής κυπριακής μπλογκοκοινωνίας μεσα σε πολύ κόσμο να πηγαίνει προς τα κάπου. Κατευθύνθηκαν στα σκαλάκια της Φανερωμένης. Μαζί τους δικηγόροι, πιτσιρίκια, νοικοκυρές, ανάρχες, δάσκαλοι, καλλιτέχνες, μαθητές, δημοσιογράφοι -- μέχρι και καθηγητές πανεπιστημίου. Έγινε μια πρωτότυπη πολιτική συζήτηση πρωτοφανούς ωριμότητας για το πώς θα αντιδράσουμε στα πρόσφατα αίσχη. Πάρθηκαν κάποιες αποφάσεις και ορίστηκε μια συντονιστική επιτροπή. Και μετά έγινε το απίστευτο.

Θα ανανεώσω μόλις δω ποστάκια κι άλλων. Αντιγράφω γραπτά μηνύματα που έστελνα κατά τη διάρκεια της πορείας:

19:36. Πορεία τώρα: Λήδρας-Μακαρίου.
19:50. Αυθόρμητη πορεία! Κατεβαίνουμε τη Μακαρίου. Δικηγόροι, καθηγητές, δάσκαλοι. Χαμός.
19:53. Σφυρίχτρες, συνθήματα: χαμός!
20:00. Καθιστική Μακαρίου και Διγενή Ακρίτα
20:05. Ήρθαν τα κανάλια.

Έπεται συνέχεια. Δείτε κι εδώ. Φωτογραφίες και ρεπορτάζ εδώ.

Ποστάκι του Γ. Στρατή εδώ.

kukuzelis: εκεί που είσαι, ήμουνα...

στον Πετεφρή.

συνέχεια, κατά κάποιον τρόπο, του προηγουμένου.

*
Στην εποχή της (όταν ήταν ωραία, στην ώρα της δηλαδή), κάθε χώρα φιλοδοξούσε να έχει μία:


τα λόγια, αν και δεν καταλαβαίνω γρυ.

*
Αλλά ήταν πολύ δύσκολο:


μέσω terr-bo

*

Τα χρόνια πέρασαν. Κι εγώ την πάω ακόμα.


Από την ταινία Μαρία Αντουανέτα.

*

Πετεφρής:Το δικαίωμα της ισηγορίας

Την είχα υμνήσει και παλαιότερα, την ηρωίδα ενός εσπρέσο. Τώρα την χτύπησα με την κάμερα, φροντίζοντας να βρίσκεται δίπλα στο πληκτρολόγιο, με γεμάτη μπαταρία. Τι κανίσκι να προσφέρω; την φωνή της πεθαμένης, σε μιά ταινία δεκαπενταετίας, γεμάτη υποδόρεια φιλοσοφία αντιγράφων, μπόσικη ταινία.

Πώς αυτό το μέλος έγινε Θεός άν είναι ,ένας θεός το ξέρει ,πάντως κανένας από τους γειτονικούς μου. Στην στιχουργό του χρωστάω εκείνο το μαύρα νερά λουστρίνια, που την αθωώνει ισοβίως στην κρίση μου. Μήτε εκείνο το δεύτε φώς της αποδίδω. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, δεν είναι που ο Γκόρανε χαραμίζει την τέχνη του γιά να περνάει καλύτερα.Δεν είναι που οι στίχοι των τραγουδιών του ελληνιστί χάνουν ένα απειρελάχιστο κλικ, που τα καθιστά μελούρες. Και τα ρόκ τραγούδια πάσχουν από τον ίδιο ανελληνισμό (με εξαίρεση τον νοσταλγό του ροκενρόλ , το τσικαμπούμ και τέτοια) αλλά δεν έχασε η βενετιά καρβέλα που δεν πέτυχε ο γάμος. Υποθέτω λοιπόν ότι μου την βαράει κατακέφαλα η λεγόμενη γυναικεία συσπείρωση σε αμφιθέατρα και συλλογές νυχτερινών κέντρων, και ο τρόπος που ανεμίζουν τα χέρια υμνώντας το θεός άν είναι. Ενώ το δικό μου το ξενάκι, η παινεμένη με την πλατυινία, κρατάει το φελτζάνι και φλυτζάνι και αργότερα το μπρίκι στα χεράκια της. Τόσο πολύ; τόσο πολύ. Αφού ο εσπρέσο μου αφανίζει το στομάχι από τον πόνο, αλλά κάθε φορά που αισθάνομαι πως θα τον αντέξω ,παραγγέλνω έναν, γιά να μετέχω στην ατμόσφαιρα.

Την προσοχή σας παρακαλώ

Η κυπριακή αστυνομία δέρνει, τα κυπριακά δικαστήρια αθωώνουν. Λαμπρό παράδειγμα μιας δικαιοσύνης που "βρίσκεται πολύ ψηλά" (και μακριά από τα πάντα, προφανώς). Είμαι βέβαιος πως θα μεταλαμπαδευθεί και στη μητέρα Ελλάδα.

μπερεκέτης: ΚΑΣΤΡΟΤΑΦΗ

Το άωλον ερατίζω
και περινίβεται η χλίβη μου
εις το βάλλος των νημενών.

Η αγχωνία ενός σμικτρού βάχου που αναβλυχάται
προφημεύει την έρχευσή των.

Και ήδη ναι!
Ο ορινίζων στεύει
απ' τους λωλοφρυγμούς του χόχλου:

"Οι Βάρδαλοι, οι βάρδαλοι......".

Πετεφρής:Η προστακτική

κλείσε τα μάτια(ΟΝΙΡΑΜΑ)
και δυό κρινάκια του Απριλιού /να βάλεις στ΄ανθογυάλι(ΜΥΡΤΙΑ)

Υπάρχουν δυό ποιήσεις: του Τυρταίου και του Πινδάρου. Από την πρώτη έχομε κληρονομημένη την προστακτική, την υπόδειξη,το καθήκον. Επτά τουλάχιστον στα δέκα τραγούδια των τελευταίων τεσσάρων ινδικτιόνων, διαθέτουν προστακτικό έρεισμα. Κάνε αυτό, κάνε το άλλο. Μη με πιάνεις εκεί, πιάσε με αλλού. Από τον Πίνδαρο έχουμε απλώς τους διαφημιστές. Από το να παινεύουμε τον Πυθιονίκη ή τον γίγαντα που έξεστι Κλαζομενίοις παραληρείν,γλυστρήσαμε στα παινέματα των μοσιονίστας.
Παραδόξως, ο Πίνδαρος άφησε πολυ έργο ενώ γιά τον Τυρταίο, αμφιβάλλουν ακόμη και γιά την καταγωγή του.Βαρέως προσβάλονται οι Λακεδαιμόνιοι που ένας κουτσάβλας των αττικών περιχώρων, Αφιδναίος, τους γλύτωσε.Δεν θα έπρεπε. Στις Αφίδνες έκρυψε ο Θησέας την Ελένη,προ των Τρωικών. Και ο άνθρωπος μπορούσε να πατάξει Μεσσηνίους επειδή, υπό την ευρεία έννοια, ένας μεσσήνιος ήταν κι αυτός ως προς του Γκαγκαραίους. Από τα αποσπάσματα του Τυρταίου, θυμάμαι μόνον μέρος της μετάφρασης: τι τιμή στο παληκάρι όταν πρώτο στη φωτιά/σκοτωθεί γιά την πατρίδα με τη σπάθα στην δεξιά. ο μεταφραστής είχε μάλλον υπόψη του την μάχη του Πέτα ή τον παλληκαρά τον Μπουρμπακί στα χρόνια της κομμούνας. Καθώς αποκλείονται από την σύγχρονη ηρωική ποίηση οι ζερβοκουτάλες, κατέληξα άκεφα στον Πίνδαρο ως καταστατική , συστημική επιλογή.Αντί λοιπόν να τρέχω με το κοπτερόν και λιγυρόν σπαθί μου, με το κράνος βαρύ στο σκοτάδι, στης Πίνδου μας τις κορφές που θαρρείς τ΄αστέρια φιλούνε, ολοκληρώνω εγκώμια, λιβέλους, επαίνους και σχοινοτενή μακαρόνια που διαδίδουν άσφαιρες ιδέες. Το μόνο που προσέχω σε αυτήν την ηλικία , είναι μή το παραξηλώνω με τις προστακτικές, αφού δεν σιχαίνομαι κάτι άλλο με τέτοιο πάθος...

Πετεφρής: BAXTERS GARDEN

Ένας χορευταράς βουστασιάρχης μου θύμισε την μάρκα Baxters "που ήταν ακριβή στην Αγγλία". Αλλά κυρίως με έβαλε σε εκείνο το τριπάκι μάταιης οικονομίας και αιματηρών συνδυασμών που τραβούσαν οι σπουδαστές στην Ιγγλιτέρα.Αυτό δεν γίνεται με κανέναν τρόπο στην Ελλάδα από Έλληνες.

Το πιό φτηνό είδος στα εγγλέζικα συνοικιακά πακάλικα ήταν τα αρνίσια πνευμόνια ,που θα θεωρούσαν σκυλοτροφή και γατοτροφή. Επίσης τα μακαρόνια, τουλάχιστον πρίν 30 χρόνια, επειδή ήταν ακόμη μέρος της "ηπειρωτικής δυσπιστίας". Να φανταστείτε πως παίνευαν τα κρασιά από το Κέντ.

Εγώ προτιμούσα την Κάμπελς επειδή τιμούσα τον Γουόρχολ. Με την πρόσφατη αρρώστεια μου, ανακάλυψα κάθε είδους σούπες, οπότε πήρα και Baxters.

Αποκάλυψη: δρούν μέσα μου όπως το τσιγάρο. Με εμπνέουν .Άρχισα να ξαναγράφω με κέφι και συνειρμούς. Διατηρώ ποιητικές ιδέες και ενίοτε τις πετυχαίνω.

Μιά παρατήρηση: συνήθως δεν είμαι ζοχάδας. Κακός είμαι. Μετά την σουπολαγνεία, έγινα άκρως νευρικός, τσιρίζω, αρνούμαι να εξετάσω τα επιχειρήματα του άλλου. Χωρίς να έχω δικά μου. Τρώω Χάιντς; ασταδιάλα.Μπάξτερς; αντεκαιγαμήσου. Κάμπελς; είσαιαπέραντοσμαλακοκαύλης.

Μάλλον πρέπει να το γυρίσω στά γιουβαρελάκια,προς επανάκτηση του αρχαίου ήθους...

RaZzMaTaZz

"Είναι Σάββατο βράδυ και μετά από ένα μπουκάλι φτηνό κρασί το πρόγραμμα λεει ρέηβ πάρτυ στην dodgy άκρη της πόλης, σε μέρος όπου παλιά ήταν μάντρα αυτοκινήτων, ο πορτιέρης στρίβει ένα βουνό τρίφυλλα και στην είσοδο μας ψάχνουν για μαχαίρια. Καλωσήρθατε στη στρατόσφαιρα. Ψυχεδελιές και τα μυαλά στα στρόμποζ, φωσφοριζέ κόσμος, χορός μέχρι τελικής πτώσης, το πάρτυ γαμάει ασύλληπτα."

RaZzMaTaZz

*

Ακόμα δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί όσοι ασχολήθηκαν επισταμένα με τα ξενόγλωσσα είδη, έχουν καλύτερη αίσθηση της ελληνικής γλώσσας από μένα.

*

Πετεφρής:Γράμμα στον Μπερεκέτη

Ποιός παστουρματζής του ελληνιστικού κόσμου πίστεψε βαθέως ότι ο Πλάτωνας διέθετε αρχικά το όνομα "Αριστοκλής"; Δεν χωνεύω τον Πλάτωνα. Αμαρτία ομολογημένη, παραμένει αμαρτία. Δεν υπάρχει δάσκαλός του από πίσω. Γεννήθηκε με μαθητές. Έπλασε έναν Σωκράτη, που είναι πολύ πιό πραγματικός υπό την πένα του Ξενοφώντα και του Αριστοφάνη. Ηταν λογοτέχνης, ο πρώτος του είδους στον κόσμο. Δηλαδή ημίθεος.Όσο ημίθεοι ή θεοειδείς ή ένθεοι υπήρξαν όλοι του κόσμου οι τρελοί, οι σαλεμένοι, οι τραυλοί και τα παιδάκια.Η δυτική σκέψη στηρίζεται στην επιβεβαίωση της άνοιας, όσο η ανατολική παράγει ασταμάτητα κάτι συναισθηματικώς ορατά περιστεράκια. Ο κόσμος δεν σέβεται οτιδήποτε είναι σώμα. Δεν αντέχει τα πράγματα. Ο Πλάτωνας τα κρύβει, ο Αριστοτέλης τα καταγράφει γιά να μεταμορφωθούν.Στο πετεφρόμυαλο, η μαιευτική μέθοδος είναι η επιτομή της ανοησίας.Μόλις η αρχαιότητα μας αφήσει χώρο να δούμε πράγματα, απομένει ένα κενό διαμορφωμένο από αυταπάτες, που είναι ωστόσο η μόνη γνώση που μπορεί να διδαχτεί.Απέραντες, βαρετές ώρες κατανάλωσα διαβάζοντας σχολιαστές. Του Πλάτωνα, του Ομήρου, άλλων. Από εκεί ξεκινούν οι διατριβές, οι μονογραφίες, τα εγχειρίδια, η στάχωση του πρώτου εγκεφαλικού επεισοδίου που δικαιούται κάθε λυπημένη πσυχή. Το μυστικό, Μπερεκέτη, βρίσκεται στο φόντο του Ραφαήλου.Τα πρόσωπα κλέβονται, ο σκοτεινός θάλαμος που αντιστρέφει, αλλά ορθώς, το πράγμα (το res=τα ρέστα που περισσεύουν από την πεποίθηση)διατηρείται. Εκατοντάδες ζωγράφοι που λατρεύουμε θα χάνανε την λάμψη τους άν καταλαβαίναμε ότι δεν ήταν παιδιά -θαύματα και καταναλωτές ενός εσωτερικού τσίρκου(λέγουν το και ταλέντον) αλλά ότι είχαν υποκλέψει την τέχνη της ξεπατικωτούρας από γυαλί, από ριζόχαρτο, από μεταφορά της σκιάς στο τελάρο, από εύχυμους τρόπους να αποτυπώνεις σκίτσο με παροδικά υλικά,πρίν πιάσεις το κάρβουνο γιά να σε επαινούν παπάδες και γκόμενες, οπόσον τσακπίνη σε φτιάχνει η τέχνη. Δεν υπήρξε μεγαλύτερος κάλπης του ιδίου σώματος ωσάν του Πλάτωνος η επίτηδες παράδοση στον Λόγο. Τα μαθηματικά, Μπερεκέτη, δεν ρυθμίστηκαν ποτέ γιά να εξηγούν στους μαλάκες πόση ώρα θέλει ο κρουνός διαμέτρου μιάς ίντσας να αδειάσει βουτζί κοιλών τεσσαράκοντα.Γι΄αυτό και ο ενθουσιασμός του κουατροτσέντο υπέρ της προοπτικής του ενός ή των δύο σημείων φυγής, ήταν μιά ματαιωμένη επανάσταση. Διότι από το πολύ το χάλι-γκάλι, κανένας από αυτούς τους κλέφτες του βλέμματος(πρώτος ο Τζιότο,αλλα και εκειός ο Μπρουνελέσκι) δεν δούλεψαν με περισσότερες της μιάς γραμμές οριζόντων, μήτε καμπύλωσαν την ευθεία σε σοφές μη- μαθηματικές άντυγες.Γι΄αυτό και οι ζωγράφοι μεγαλουργούν όταν μελαγχολούν ή όταν ταπεινά μετριάζουν την έμπνευση σε δύο αντικείμενα επί του ιδίου καμβά. Ο ζωγράφος και ο κριτικός. Ο Μπέκλιν και ο θάνατος.Απεναντίας, τα σχόλια που προανέφερα και που βάρυναν αναιτίως την νεότητά μου, βλέπω πως υπουργούν περίφημα το μουσικό δοχείο της ζωής.Τελικά ,με δυό τζούρες Διονυσίου Αρεοπαγίτη και άλλων, ο ποιητής δραπετεύει ως γυμνιστής στα Μάταλα, σε προβλεπόμενες αγκαλιές που μυρίζουν πατσουλί. Απεναντίας, ο μουσουργός ακμάζει. Μήπως το ζήτημα, Μπερεκέτη μου, είναι πως το δικο σου έργο απαιτεί ρημαδιασμένη ,εξοντωμένη περιοχή που κάποτε κατείχε η συγγραφική επίνοια;
Α, γιά τον Αριστοτέλη δεν μιλώ. Τον φοβάμαι διότι.

Σιγά μη είναι "γράμμα στον Μπερεκέτη". Γράμμα στον Σαραόση και στον Κουκουζέλη είναι, με το ένα μάτι ανήσυχο στην άπνοια του Χοιροβοσκού.Αλλά κι αυτό ακόμη, τον Πλάτωνα μιμείται και υβρίζει.