Πιθανολογήσεις: η επόμενη διακυβέρνηση στην Ελλαδα

Υπόθεση εργασίας: αναμενόμενο συλλογικό ΙQ του λαϊκού ενδιαθέτου μετρημένη με κλιμακα συναισθηματικής ψήφου(όπου 0=πληρης συναισθηματική χλαμπάτσα και 100=ψυχρώς εκτελεστρια λογική που σπάει οστά)

ΙQ            "Βαλέσα"     Πάλι ΓΑΠ     Οικογένεια ΓΑΠ   Βγενοπουλισμός  Επίγονοι ΠΑΣΟΚ  Αλλο
0                   16%            36%             34%                         14%                           0%                 0%
50                 20%           20%             20%                          20%                        10%               10%
100               0%                0%              0%                            0%                           0%              100%

Επεξηγήσεις:
"Βαλέσα"=Λαικός συνδικαλιστής, δεξιάς καταγωγής, ανατρέπει αποφάσεις ΔΝΤ, δεν πληρώνουνε, μένουμε έξω από ευρωζώνη, πεινάμε ευτυχείς. Ωσπου να  βρούνε οι επιζήσαντες πολιτικοί τρόπο διασυρμού του Βαλεσα, κρίσιμο διαστημα τριών ετών. Μετά, όλα μέλι -γάλα.

Πάλι ΓΑΠ=ο πρωθυπουργός ως αποστασιοποιημένος φιλόσοφος επί του κανόε αυτού, όπως παλαιά ο Δαρείος επί του άρματός του, επιτρέπει την σφαγή στην ποδιά του των Ικανάτων που θυσιάζονται υπέρ του αρχηγού, όπως επί Δαρείου.Ωσπου να τελειώσουν οι Ικανάτοι και οι αντικαταστάτριες δευτεράντζες προσωπικότητες, περνά ανέτως μιά τριετία σπανίων συγκινήσεων.

Οικογένεια ΓΑΠ. Ο ΓΑΠ αποχωρών, διεμβολιζει την πολιτική σκηνή ο ΝΑΠ, με ήσσονα υπηρεσιακή εναλλακτική λυση τον ΑΑΠ. Μετά εύλογο διάστημα όπου κυριαρχει η Θεότης Μάμαλη (άγνωστη εν τη Θεογνωσία, γνωστή εκ της ατύπου-μη συστημικής εκφράσεως "της μάμαλης") ενδιαφέρον μεσοδιάστημα τριών επίσης ετών.

Βγενοπουλισμός (και άλλα 54 ονόματα ταϊκούνων του χρήματος που παροδικώς θα λαμψωσιν). Απόπειρα πολιτικοποιήσεως της κοινής εμπορικής λογικής με απλά λόγια και αμφίσημα αποτελέσματα, που αναμένεται να  αποτύχει λόγω εντροπίας του συστήματος.

Επίγονοι ΠΑΣΟΚ=Πείσμων ομάδα ρομαντικών ,που πιστεύει πως διά της στερράς αμύνης παρά το άρμα του Δαρείου,ο Ικανάτοι και ο Βήσσος θα επιλέξουν εις την θέσιν του αυθέντου, τον Πιστόν του ακόλουθον. Ιστορικως καταδικασμένη προοπτική.

Άλλο (ή άλλος, ή άλλη, η άλλού). Ο,τι η λεξις δηλοί.Απο ανάρρησιν του Διδύμου Ράπτη-Καϊλή επί ασπίδος, έως επιτυχημένου πραξικοπήματος του Τζόν Τίκη.

Αντέρως

"Βλέπω πως ριμάρισες το έρως με το καμπαλέρος"
είπε το πίτσκο στον ποιητή. "Δεν ξέρεις τη λεξη
ριμάρισες, άρα δεν είσαι εσύ που με ρωτάς"
απάντησε εκείνος "αλλα μιά πτυχή του τεραστίου εγώ μου".

"Ου φροντίς" είπε το ίτς ογλάν, το κωλοπαίδι.
"Μαθε λοιπόν" αναθαρρεί  ο πορνόγερος, οπου λατρεύει
καθε της ψωλής του ανάκρουσιν "ότι στοχεύω
σε ποίησι φίλων, καθ΄όσον η λέξη καμπαλερος
είναι γνωστή σε εξηντάρηδες και βάλε, σε κείνο
το τραγούδι με τα βουβάλια ολόγυρα. Από την άλλη,
το έρως αρέσει ως τύπος σε εθνίκια, αδελφές, ροδο-
μάγουλους ροδόσταυρους, ενώ το έρωτας,λατρεύεται
από  φτωχαδάκια αριστερούς που είχαν στασίδι
στις θεοβρώμικες μπουάτ του άλλου αιώνα.
Δεν έχουμε όλοι τα κέφια του Μάνου Ελευθερίου
και την ακατάλυτη σπαρίλα που υπάρχει στους αντίποδες
με τα μεσόκοπα ποιημάτια μοναξιάς και γάμησέ τα.
Αντί να γράψω,ω  ηλιθιο πεκινουά των στοχαστικών
προσαρμογών, πως γεροσάψαλο ψάχνει ουράνια
συναίνεση ή σάρκας ενέσιμο γονίδιο, παραθέτω
τα έρως- καμπαλέρος, να βγούμε από την υποχρέωση
ποτέ μη ξεχνώντας πως το αντέρως οδηγεί βιαίως
στην αντάρα, το άντερο γιά κοκορέτσι, σε έναν Αντρέα
και άλλες πλήρως αντιποιητικές γκαρσονιέρες.
Φύγε τώρα, μαλακισμένο, μετάδωσον την δόξαν μου".

Τραγουδάκι

Ο εμφύλιος θα είχε ρέψει

Αν η χώρα είχε πουστέψει

Και θα γνώριζε:

Με Σοφούλη και Πλαστήρα

Το σιτάρι από την ήρα

Δεν ξεχώριζε

Με δεινή στρατοκρατία

Και λεπρή δικτατορία

Θα τελείωνε

Στην Κορέα θα απέδρα

Του μπινέ η μαλαπέρδα

Και θα κρύωνε

Σχέδιο Μάρσαλ θα χε φέρει

Σε Αδάμ και Ζαγκλιβέρι

Μόνον μια Βουλή

Αναγκαστικά φτιαγμένη

Παντελως μπατιρημένη

Σαν βαθειά ουλή

Ποδηλάτης, φοιτητής, ταξιδευτής

O Ποδηλάτης.Ανήμερα που έμαθα ποδήλατο, ετών 26  ο Καταφλώρον,πήρα και την σχετική άδεια. Είχα φωτογραφία, βγαλμένη από τα αυτόματα ,περσυνή και ιδού η απόδειξη:

 Ενεγράφην ως δευτεροετής της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ, μήνα Δεκέμβριο του 1973.Πρύτανις ήτο ο διαβόητος Σδράκας. Δεν παρακολούθησα καθόλου, ανανέωνα την εγγραφή, ως στάσιμος, άχρι του 1976.

Ποδηλάτης και Φοιτητής, εντάξει. Ταξιδευτής; δέκα χρόνια μετά, με άλλο άνορακ, ένα κοτλέ με σατέν καπιτονέ φόδρα, ανανέωσα το διαβατήριο.Αλλα η απορία, απορία. Γιατί τόσα ταξίδια Μπιλγκαρία; λαθρέμπορος ήμανε;

 Όχι, ουδαμώς, νέμα γεμιτζή, γιόκ κοντραμπατζή. 20 με 24 Απριλίου, πρέπει να ήταν εκδρομή Πασχαλινή,και να έμενα στο γιαπωνέζικο, στο Οτάνι, που είχε κι ένα καζίνο κάτσε καλά, αλλά και σούσι στο ισόγειο και ελληνικούς (αρχαιοπρεπείς) χορούς στο υπόγειο. 26 με 28 Οκτωβρίου ήταν εκδρομή στελεχών της Παπόκας, όπου πήγαμε στην Ενωση Συγγραφέων, ανεβήκαμε με το τελεφερίκ στην Μπίτοσα, και μέναμε στην περιοχή του Κέντρου της Ζίφκοβα, σε έναν φοιτητοκαπως ξενώνα γιά σοσιαλιστές. Το άλλο ταξίδι,10 με 18 Οκτωβρίου 1986 ήταν στο κινηματογραφικό φεστιβάλ στη Βάρνα, με Λαμπρινό, Παπακυριακόπουλο και Μάνο Ζαχαρία και γνώρισα μεταξύ άλλων και τον φοβερό σκηνοθέτη  Βόλεφ. 1η με 4 Φεβρουαρίου 1987, ήταν καταχείμωνο και πάγος, πήγαμε με Λαμπρινό και Γιάννη Χαραλαμπίδη, τον ηχολήπτη, επειδή είχε γονείς στην Σόφια και νοικιάσαμε στολες και προπς από τα στούντιο της Μπογιάνα, κοψοχρονιά, και φάγαμε σε μιά θλίψη δωμάτιο με κάτι στελεχια και ψωνίσαμε από το τσούμ αρβιλάκια και μπότες και ρίξαμε το αμάξι στην χαράδρα και τρακαραμε μια αγελάδα και μας έπιασε η αστυνομία επειδή οι δυό ήταν πιωμένοι.Μέναμε στο "Σόφια". Το τελευταίο ταξίδι ήταν με μιά διανυκτέρευση στη Σόφια,κοντά στο Οτάνι, αλλα πιό δεύτερο, με εκδρομικό πούλμαν και ήμουν ήδη  Αγροσυκιά. Από την Σόφια ψωνίσαμε ζεστά παντελόνια από γιδόμαλλο, κομιταζήδικου σχήματος, σαν ιππασίας, μπουφάνια, είδη κήπου και τεχνίτου, ένα σμαλτωμένο κυλινδρικό από λευκό τσιμέντο τραπεζάκι γιά τούρκικο γκαιφέ και πληθος χαρτών, χαρτιών και δίσκων.Αρα, Σιθάσπι, δεν ήτο για εμπόρια, αλλα γιά τα συνήθη των νεοελλήνων αμπλακήματα. Κουλτούρα, θαυμασμοί στην τσοτσιάλα και γεύματα σε άνευρα ,χωρίς παράθυρα, δωμάτια, με νυσταλέες σερβιτόρες και ανταλλαγές προπόσεων πόσο καρντάσια είμεσθεν, φιλία των λαών, αφοπλισμός και τελεψαμε.

Ιστορίες με βελονάκι

Το πρόγραμμα της  χριστουγενιάτικης γιορτής του δημοτικού σχολείου Μεσιανού, 1945. Η μάνα που πρωτοδιορίστηκε εκεί κοινοτική, 6 Νοεμβρίου.Το σχολειό άνοιξε πρώτη φορά μετά το 1941. Εφτιαξε το πρόγραμμα ,χειροποίητο. Εμεινε έναν χρόνο. Είχε ρωτήσει κάποια στιγμή έναν των Ταγμάτων Ασφαλείας άν συνάντησε έναν ξάδερφό της, ονόματι Νίκο Κωστόπουλο που ήταν ντυμένος στην ομάδα του Δάγκουλα και αγνοούμενος από το τέλος του 44, οπότε εκείνος της είπε πως έναν Νίκος βλογιοκομμένος τον κρέμασαν στον σταθμό του Τεκελή, κατεβάζοντάς τον από το τραίνο που κουβάλαγε Γερμανούς. Αυτός ήταν. Οι Λιτοχωρινοί συγγενείς το έμαθαν μέσω Μεσιανού. Την εποχή εκείνη ήταν σα να τηλεγραφούσαν από Χαβάη στην Μογγολία μεσω Μπαταάν.

Ο Νίκος αυτός, ντυμένος γερμανική στολή και κάνοντας στρακες στις μπότες του, εμφανίστηκε Ιούλιο 1944 στο σπίτι της θειάς του, κονα Λεγκως και ζήτησε από την Θωμαή και την Λιολιω, εξαδέρφες, να ντυθούν και να τις πάει στις γυμναστικές επιδείξεις που θα γινόταν στη ΧΑΝΘ, παρουσία των αρχών. Η Θωμαή χάρηκε και άρχισε να ετοιμάζεται ,η μάνα μου η Λιολιώ δαγκώθηκε. Πήγε στο μικρό καμαράκι που έβλεπε στην΄Αρεος και έγραψε σημείωμα στην φιληνάδα της ,την Ελένη Σφέτκου "έλα Ελένη τάχα να με πάρεις γιά τα Γαλλικά που έχουμε μάθημα με τον κουτσό.Ζήτημα ζωής και θανάτου". Ανοιξε το παντζουράκι, κι έξω έπαιζαν οι γαβριάδες μπικο. Ανάμεσά τους σμικροί, ο Χρήστος και ο Γιώργος Χειμωνάς, αδέλφια. Τους έδωσε το σημείωμα και τους είπε να το πάνε στην Ελένη. Περδίκα 35, παρακάτω. Πήγαν τα παιδια, κι ενώ ο ταγματασφαλιτης περίμενε να ετοιμαστούν τα κορίτσια, εμφανίστηκε η Ελένη τάχα ξεχασμένη και ήβαλε τις φωνές στη Λιολιώ που είχαν γαλλικά και το ξέχασαν. Ετσι πήγαν ο Νίκος και η Θωμαή.

Αυτήν την Θωμαή την μνημονεύει ο Χειμωνάς στο γιατρός Ινεότης. Ηταν παντρεμένη με έναν Βαλκαβά, που είχε ανταλλακτικά αυτοκινήτων στο Βαρδάρι κοντά στο φαρμακείο Ζωγράφου και μετά άνοιξε μαγαζί μέ έπιπλα κουζίνας στο Λιτόχωρο.Είχα αγοράσει με κάτι λίρες ένα τζίπ, τέλη του 44 από κάτι Σκοτσέζους φαντάρους και το κρύψανε στην αυλή, αλλα έψαχναν όπλα και τους πιάσανε. Πέρασε κάτι μηνάκια στο Επταπύργιο και οι εξαδέλφες τουπ ήγαιναν τσιγάρα.

Στην ίδια αυλή ,φθινόπωρο του 1943 εμφανίστηκε ο καθηγητής Ιμβριώτης με το συνθηματικό "χαιρετίσματα από τον τάδε". Η Αννα, υπεύθυνη της ΕΠΟΝ είχε ειδοποιήσει τη μάνα μου και την περίμενε. Ο άνθρωπος ζήτησε να αποσυρθεί σε ένα δωμάτιο ,και επίσης ένα ψαλλιδάκι. Εκεί, έκοψε την φόδρα από το σακάκι του, έβγαλε ΄να χαρτί και τό΄βαλε στην τσέπη. Μετά πήγαν Αρεος-Κυβερνίδου-Λυσσέ-Εκθεση (εκεί ήταν παλιά) ΧΑΝΘ, παλιά παραλία και στην Λεσχη Τραπεζικών,δίπλα στο σινεμά Αστόρια, είχαν οργανώσει (η ΕΠΟΝ) ένα πάρτι. Η μάνα μου έπρεπε να παραδώσει τον Ιμβριώτη σε έναν επικεφαλής με το όνομα Θανάσης. Τον βρήκε, τον άφησε εκεί και έφυγε.

Ο Θανάσης, ο Φώτης και η Αννα, ήταν ψευδώνυμα των επκεφαλής της ΕΠΟΝ στη Σαλονίκη. Είχαν γιάφκα στο σπίτι της μάνας μου και συνεδρίαζαν μιά φορά το μήνα.Γύρω στα οκτώ άτομα. Εδιναν ένα ποσό στην κονα Λεγκω και τους μαγείρευε, να τρώνε. Ερχόταν από τις συνοικίες και έδιναν λογαριασμό. ΑΥτό συνεχίστηκε μετά τον Οκτώβριο του 44 στο Ματζέστικ, στην παραλία.Στον όροφο ήταν γραφεία της ΕΠΟΝ, ένα είδος Διαφώτισης. Στο ισόγειο λειτουργούσε καντίνα που τάιζαν τα στελέχη από την επαρχία. Η μάνα μου είχε ένα γραφείο εκεί και λάμβανε εντολές από την Αννα. Είχε και κάρτα και κάθε μεσημέρι έτρωγαν απέναντι στο Αστόρια. Καμιά φορά έβλεπε εκεί και τον Μάνο Κατράκη.

Αυτά κράτησαν λίγο ,όσο ήταν στην κυβέρνηση ο Ζεύγος και ο Σβώλος, δηλαδή αρχές Νοέμβρη του 44. Μετά άρχισε να γίνεται μπάχαλο και ακόμη και η ΟΠΛΑ ήρθε στο σπίτι της μάνας μου (΄ηταν με κόκκινες γραβάτες, θυμάται) και πήραν ρούχα γιά να στείλου στο βουνό.

Παραδόξως, με τόση ΕΠΟΝ και ξαφνιάστηκαν όταν είδαν κόκκινες σημαίες του Αγίου Δημητρίου σε πανέρια στα στενά της παραλίας.Ελεγαν "αφού εμείς είμαστε ΕΠΟΝ!".Καθώς δεν μου φαίνονται αυτά αφελή, νομίζω ότι φρόντισαν να σβήσουν επιλεκτικά διάφορες αναμνήσεις με σημαδεμένη σβήστρα. ΥΠάρχει τέτοιο πράμα; θα αναρωτηθείτε. Μόνον ουρανός δεν υπάρχει, σας απαντώ.

Αρνί από ΑΤΜ

Παράδοξος δεν είναι ο τίτλος
του ποιήματος που επέλεξα
να με ξυπνήσει μήνα Ιούλιο

είναι παράδοξη η εποχή
που δε χρειαζεται καθόλου
καμιά μορφής καλλυντικό

Παράδειγμα: μισόν αιωνα
πριν εάν μιλούσες
γιά την ύπαιθρο, ανθάκια


τον αγαθό τσομπάνη
που αντάρτεψε, το καλαμάκι
που φουσκώνει το τομάρι


ενός αρνιού, εύκολα
ο αναγνώστης θα έβαζε
την πρέπουσα ταμπέλα.


"Αριστερός ψάλτης,νοσταλγός
αρχαίου ήθους, αγόρασε
αρνί από παραγωγό"


Τώρα η ποίηση είναι απλη.
Αν θέλεις αρνί,χτυπάς
κανόνες σε ένα ΑΤΜ

είτευπάρχουν χρήματα
είτε κάρτα,τα παίρνεις
και αγοράζεις αρνί.

Επίτηδες κοπάνησα
το ποίημα με την μπότα
του πλατυασμού

Οταν λάμπει μιά ιδέα
πάντα να της ρίχνεις
λίγη ασυνέπεια

δεν είσαι σοφός
μαλάκας είσαι

αρνί από ΑΤΜ

Φιλωλογώντας τον Κουκουζέλη.

Δηλαδή φιλώντας με λόγια τον Κουκουζέλη. Κουτσομεταφράζω τους στίχους (οι αυθεντικοί αποκάτω).Δεν δέχομαι παράπονα,(μεταφράσεις ποιητικές στο πόδι δεν γίνονται). Ούτε ερωτήσεις, για το πότε αγάπησε ο Κουκουζέλης. Δεν είμαι φιλόλογος, μήτε ιστορικός. Εργάτης είμαι. Λαϊκός άνθρωπος, και φίλως του Κουκουζέλη.

Καλοκαίρι,
Είσαι ζεστό σαν τα φιλιά που έχασα
Είσαι γεμάτο από μια αγάπη που τέλειωσε
Και η καρδιά μου θάθελε να την διαγράψει

Καλοκαίρι,
Ο ήλιος που κάθε μέρα μας ζέσταινε
ζωγραφίζοντας υπέροχα δειλινά
Τώρα με καίει παράφορα.

Θάρθει ο χειμώνας
Θα πέσουν τα φύλλα απ’ τα τριαντάφυλλα
Το χιόνι θα σκεπάσει τα πάντα
Και ίσως λίγη ειρήνη νάρθει στην καρδιά


Καλοκαίρι,
Όπως έδωσε τ’ αρωμά του στα λουλούδια
Το καλοκαίρι έδωσε ζωή στην αγάπη μας
Για να πεθάνω απ’ τον πόνο τελικά.

Estate
Sei calda come il bacio che ho perduto
Sei piena di un amore che è passato
Che il cuore mio vorrebbe cancellare

Estate
Il sole che ogni giorno ci scaldava
Che splendidi tramonti dipingeva
Adesso brucia solo con furor

Tornerà un altro inverno
Cadranno mille pètali di rose
La neve coprirà tutte le cose
E forse un po' di pace tornerà

Estate
Che ha dato il suo profumo ad ogni fiore
L' estate che ha creato il nostro amore
Per farmi poi morire di dolor

Γαλήνη στον γκρεμό.

Στην κοινωνία της κυβερνητικής και της πλήξης όπου οι νέοι για να παραβιάσουν τις πόρτες της αίσθησης, παίζουν στις δημόσιες πλατείες τα «μυστήρια» της επανάστασης, τι απέγιναν άραγε, οι μακαρισμοί των φτωχών και των περιφρονημένων αυτού του κόσμου, η πρωτοκαθεδρία στον Παράδεισο του ληστή και η παρθενική καταξίωση της πόρνης;

Μέσα στο πλαίσιο αυτού του κρυστάλλινου παλατιού, με τα LCD και TFT παράθυρα, που με τόση μεγαλοφυϊα κατήγγειλε ο Ντοστογιέφσκη, του μαθηματικοποιημένου, προγραμματισμένου και ρυθμισμένου από έννοιες όπως η παραγωγικότητα, η οικονομική ανάπτυξη, τα κάθε είδους δικαιώματα του κόσμου, η παράβαση δεν είναι ο ορθολογισμός, αλλά ο άνθρωπος στην ακόρεστη δίψα του να βρίσκεται επέκεινα.



«Αρνιόμαστε» έλεγε μια επιγραφή στο Odeon, τον Μάη του 68, να μας αποθηκεύουν στις πολυκατοικίες, να μας απογράφουν, να μας κάνουν κατήχηση, να μας κοπαδιάζουν, να μας φουσκώνουν στα λόγια…να μας τηλεκατευθύνουν… να μας κάνουν καρτέλλες … και στις τηλεοράσεις του 2010 καλοαναθρεμμένοι και καλοθρεμένοι «κύριοι» -πολλοί απ’ τους οποίους νόμισαν στα νειάτα τους (τον Μάη του 68 ίσως;) πως τα καθαρής ισχύος αιτηματά τους ήσαν η Ελευθερία - στο κύριο ερώτημα «Ελευθερία ή αναγκαιότητα;» απαντούν: «αναγκαιότητα».Ανάγκη να υπάρχει ένα σύστημα ελέγχου του χάους και του θανάτου τελικώς, ενώ η ελευθερία παραμένει άφαντη.

Η κατάρρευση της πατρότητας…!

Κάθε πατρική αυθεντία , κάτω από την επίδραση του Χέγκελ και του Μάρξ γίνεται αισθητή σαν σχέση «κυρίου –δούλου». Και ευνουχίζει τον «δούλο-υιό» διδασκοντάς τον να συνεχίσει να βλέπει τον κόσμο έτσι, προτού πεθάνει πνιγμένη στα ίδια της τα αίματα.

Ο Ντοστογιέφσκη έχει περιγράψει στους Καραμάζοφ αυτόν τον θάνατο αλλά και την ανάσταση, υπό συνθήκες, μιας άλλης πατρότητας. Περιγράφει μια τραγωδία που συναντιέται με την τραγωδία αυτού του ιδίου, του συγγραφέα Ντοστογιέφσκη, που ο πατέρας του ήταν ένας ακόλαστος αφέντης, και οι χωρικοί του, τον δολοφόνησαν τελικά συντρίβοντας τα γεννητικά του όργανα με μια πέτρα. Οι στάρτσι της Όπτινα και ο άγιος Τύχων του Ζαντόσκ τον οδήγησαν ν’ ανακαλύψη μια άλλη πατρότητα. Αυτήν που συμβούλευε ο Αιγύπτιος αββάς (πατέρας) Ποιμένας… «μη δίνης εντολές, νάσαι παράδειγμα, όχι νομοθέτης». Ο πανίσχυρος εξαναγκασμός στον οποίο ένας τέτοιος, πολύ σπάνιος «πατέρας», υποβάλλει με το παράδειγμα του, δεν ευνουχίζει, είναι απλά και μόνο ό,τι μας χρειάζεται για να περάσουμε από το στάδιο του δούλου, βαδίζοντας αργά προς την ελευθερία. Γιατί αργά βαδίζει ο Χριστός.

Για το λόγο αυτό μέσα στους Αδελφούς Καραμάζοφ αντιπαραβάλλεται στην πατροκτόνα επανάσταση η παρουσία του «πατέρα» Ζωσιμά σαν φώς γιατριάς. Η σχέση κυρίου – σκλάβου αντιστρέφεται, όχι στα επίπεδα μιας αδελφοσύνης που έχει εγκαταλειφθή στον εαυτό της, δηλαδή σε μια δημοκρατική αποδοχή γενικών και γήινων αρχών, το κοινωνικό εξ άλλου είναι μια διάσταση του προσωπικού και όχι το αντίστροφο, αλλά κατ’ εικόνα της Τριάδος, στα όρια του Μυστηρίου του Πατέρα που «γεννά» τον Υιό Του για ν’ αναπαυθεί σε Αυτόν το Πνεύμα της Ζωής. Δηλαδή ό Ένας μέσα στον Άλλο.



Πρέπει να παραδεχθώ –όσο κι αν αυτό με ξεβολεύει- πως μια πρόοδος που δεν προσανατολίζεται στην ανάσταση των πάντων, δεν είναι παρά μια διαδοχή από δολοφονίες. Γαλήνη στον γκρεμό.

Βατσινιές στον φράχτη του μπαξέ

Τρύκ (έτσι λέγονταν ενίοτε το φέιγ βολαν) τέλος του χειμώνα 1966 γιά μιά υπενθύμιση της ομηρείας των δεξιών στην Αριδαία. Κυκλοφορούσαν και βιβλία αυτών των ανταρτόπληκτων.

Το πλάνο (matrix) του ημιτελούς μυθιστορήματος "Πανταζής και Διπλάρης"που ανάρτησα πρίν χρόνια στο Petefris. Είναι προφανές ότι έμεινε άγραφτο ένα κεφάλαιο.

Πολύ περίεργη εξίσωση, αρχές του 1967,στην οποία κατέληξα μετά από τρία χρόνια υπολογισμούς. Τότε διάβαζα γιά το ακαδημαϊκό και ξεκουραζόμουνα με μαθηματικά. Αυτή η μαλακία υποτίθεται ότι τα τετραγώνιζε τον κύκλο. Δεν ξέρω γιατί και δεν θέλω να ξέρω.

1993, πρώτο χειρόγραφο και πρώτη ακυρωμένη παράγραφος των συνδετικών κειμένων στην "Λειτουργία του Ορφέα" του Μαρκόπουλου που ανέβηκε στο Μέγαρο, νομίζω το 1994. Το τηλέφωνο του Χρήστου Τσάγκα, μάλλον γιά να του προταθεί να απαγγείλει.

Πρώτη μορφή του κειμένου "Επιγραφικά",άνοιξη του 1974, που είδε εντέλει το φώς διαφορετικό, Γενάρη του 1977, στο τρίτο τεύχος της δεύτερης περιόδου του "τράμ".

Η γαλήνη στον γκρεμό

Η εξουσία, δεν έχει καμία φαντασία.
Πάνω στο ξεφύλλισμα, μέρες αρχείου, συναντώ κείμενα, σημειώσεις και δείγματα, που "προφητεύουν" δεινά που πραγματοποιήθηκαν, ή αποτιμούν σωστά (σπάνιο,αλλα συμβαίνει) μιά πορεία διάττοντος φλογισμένου όντος που κάποια εποχή το θεωρούσαν φτιαγμένο από υπερφυά ύλη.
Η ανάγνωση τέτοιας υφής λέξεων, τελειώνει πάντα με άγχος. Οι προτάσεις εκπέμπουν απρέπεια και μιάς μορφής υστερία. Μήτε πλάκα δεν έχουν. Εάν ξεκίνησαν με παιγνιώδη χαρακτήρα, δεν τον έχουν πιά. Διότι πίσω από τις λέξεις, βρίσκεται το "εγώ καλά σου τά΄λεγα", ή μιά ομιλία του Χαραλαμπίδη, ή ένας αδικημένος εκτελεστικάριος. Μερικές φορές, μιά ήσσων θεότης που ατύχησε να μολευτεί από καλλικαντζαρισμό, θυμοσοφία, αίσθηση πως τελώνιο ήταν και ίπταται.
Γι΄αυτά και μύρια άλλα, καταλήγω πως η επώδυνη σιωπή είναι ακατάλληλος τόπος να ασκηθεί η τελετουργική βωμολοχία.Σπουδαία υπηρεσία η νοσηλευτική του όντος. Δηλαδή να είσαι ακίνητος, ανέκφραστος, μη απειλητικός,κι όμως, να αποτυπώνεται στο πρόσωπό σου εύγλωττα το μπινελίκι.Κι ολόγυρα, να σε θεωρούν βλάκα ή πεπερασμένο .Το ίδιο είναι.
Τα υπόλοιπα είναι στοιχήματα προς εαυτόν ,ήτοι λεξεις που θα τους έπρεπε βαθύς καθαρισμός, έως και εξαφάνιση.
Χειρότερη κι από τον χαμό στο ίσωμα, είναι η γαλήνη στον γκρεμό.